Το θέμα δεν είναι τι προκαλεί ο καθένας το θέμα είναι γιατί να συμμετέχει κανείς σε μια συζήτηση όπου οι απόψεις είναι καθαρά προσωπικές και βασίζονται στα βιώματα του καθενός.
Θα ηταν πολυ "πνευματικό " λοιπον την επόμενη φορά που κάποι@ πιστ@ θελήσει να μ@ κάνει κατήχηση εδώ μέσα για το ποια βιβλία διαβάζουμε πρωτα να έρθει σε αυτό το νήμα και να δ@ τι έγραφε τέτοια μέρα (Παρασκευή Β’ Χαιρετισμών).
Επειτα ας δούμε όλοι μαζί αν τελικά ακολουθούμε στην πράξη τα λόγια της πίστης μας.
Αλήθεια εμείς που λέμε ότι πιστεύουμε έχουμε σκεφτεί πραγματικά τι κάνουμε;
Ποιοι είμαστε που κάνουμε κατήχηση στους άλλους ή δίνουμε υποδείξεις, όταν πολλές φορές δεν δείχνουμε ούτε την εγκράτεια που αρμόζει, ούτε την στοιχειώδη ταπεινότητα "ποι@ ειμαι εγω " ειδικά σε ημέρες όπως οι Χαιρετισμοί της Παναγίας;
Την διαρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής πρεπει πρώτα να κοιτάξουμε τις δικές μας αδυναμίες και τα δικά μας λάθη. Αλλα ειναι πιο εύκολο να ασχολούμαστε με τους άλλους και απίστευτα δύσκολο να κάνουμε την αυτοκριτική μας.Που τολμάμε .
Ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει και όταν οι άνθρωποι προκαλούν διαρκώς διαμάχες, ιδιαίτερα τέτοιες ημέρες είναι φυσικό να αναρωτιούνται αν πράγματι έχουμε βρει την ηρεμία που λέμε ότι προσφέρει η πίστη και πώς μπορούμε να την μεταδώσουμε και στους άλλους.
Δεν ξέρω αν έχεις κάνει εμένα ignore (αν ναι, καλά έκανες...), αλλά δε γίνεται να μην πω δυο λόγια, εν τάχει. Εφόσον αυτά που λες εμένα αφορούν.
Ποτέ δεν το έπαιξα καλή Χριστιανή. Γιατί δε με θεωρώ και ως τέτοια. Πιστεύω (και μάλιστα πάρα πολύ...), αλλά δεν τηρώ όλα όσα πρέπει. Έχοντας αυτό κατά νου, λοιπόν, ούτε υποδείξεις κάνω, ούτε κατήχηση, ούτε προσηλυτισμό (ειδικά αυτό, για ποιό λόγο ;...).
Αναφορικά με την αυτοκριτική, την εγκράτεια, την ταπείνωση κ.λπ., πού ξέρεις εσύ τί κάνει ο καθένας στη ζωή του ; Και κατά πόσο τολμάει ή όχι να παραδεχτεί τα λάθη του και να προσπαθεί για ό,τι καλύτερο μπορεί.
Η πορεία μου μέχρι τώρα στο στέκι (μιλώ για τη δική μου προσωπικά...) δεν είναι μια πορεία με διαμάχες, κόντρες και επιθέσεις. Δε ζω απ΄ αυτά (ούτε γι΄ αυτά...). Για την ακρίβεια, τα σιχαίνομαι. Είναι άλλο αυτό, όμως, και άλλο να μένω απαθής απέναντι σε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε προσβάλει αυτό που εγώ πιστεύω. Και αυτό θα το κάνω επιλεκτικά. Όταν νιώσω ότι κάποιος υπερβαίνει κατά πολύ το όριο.
Δεν έχω πρόβλημα με τους άθεους. Το έχει πει πάρα πολλές φορές και το εννοώ. Συναναστρέφομαι και με άθεους (που έχουν Θεό "μέσα τους", κι αυτό για μένα είναι αρκετό...). Αλλά ακόμα κι αυτοί, έχουν ένα ιερό και ένα όσιο. Σέβονται...Σέβονται την πίστη μου. Σέβομαι την αθεΐα τους...
Δε γίνεται να βλέπεις, π.χ., ολόκληρο μαντράχαλο να πηγαίνει στο νήμα
"τα must στο σπιτικό φαρμακείο τού αρρώστου" και να γράφει...αγιασμός. Όπως δε γίνεται ν΄ ακολουθεί και κάποια και να γράφει...Θεία Κοινωνία...Τους λυπάσαι κάτι τέτοιους/τέτοιες...Που ζουν για κάτι τέτοια...Να σεβαστώ τί, λοιπόν ; Και ποιόν ;
