Για κάποιους από εμάς αυτά δεν ήταν ήδη στρωμένα και έπρεπε οι ίδιοι να παλέψουμε με νύχια και με δόντια για να σκαρφαλώσουμε τα σκαλοπάτια της κοινωνικής διαστρωμάτωσης (ενώ άλλοι έπαιρναν το ασανσέρ
), λαμβάνοντας μονάχα ηθική υποστήριξη από τους γονείς (που όμως υπήρξε πολύτιμη). Θεωρώ ότι σε αυτή την περίπτωση κάθε επιτυχία είναι πιο γλυκιά και σου δίνει περισσότερα κίνητρα...
Ναι, δεν συγκρίνεται η αίσθηση, έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό. Βέβαια αν το δεις τελείως κυνικά, φτάνεις ακριβώς στο ίδιο αποτέλεσμα, έχοντας σπαταλήσει περισσότερη ενέργεια (πχ παράλληλη εργασία στην τετραετή σου φοίτηση, αγωνία και άγχος για το αν θα τα βγάλεις πέρα γενικά κ.λπ.). Η αίσθηση επιτυχίας, πάντως, βελτιώνει την αυτοεκτίμησή σου και σε κινητοποιεί, όπως πολύ σωστά αναφέρεις. Δεν υπάρχει πιο μεθυστική αίσθηση από αυτή του να αισθάνεσαι τον έλεγχο της ζωής σου, να νιώθεις δυνατός και έτοιμος για κάθε πρόκληση και εμπόδιο που θα εμφανιστεί
Όπως είπε και ο
@ilias90, το να μπορεί μία λαϊκή εργατική οικογένεια να στείλει τα παιδιά της στο πανεπιστήμιο χωρίς προϋποθέσεις κοινωνικού κύρους, θα πρέπει να το διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.
Για να δώσω την προσωπική μου νότα, χαίρομαι που στη δική μου περίπτωση υπήρξα ένα παράδειγμα πείσματος και αποφασιστικότητας, ακόμη κι όταν δεν πίστεψε κανένας στις δυνάμεις μου (παρά μόνο η μάνα μου). Αυτό θα πει προσήλωση.
Η δωρεάν παιδεία (όσο δωρεάν είναι, όπως σωστά αναφέρει η Χιμέλα) είναι ένα προνόμιο, ένα κοινωνικό κεκτημένο που αν το απωλέσουμε θα κάνουμε ένα ωραιότατο ταξίδι πίσω στον χρόνο, όπως γράφω και στο προηγούμενο μήνυμά μου. Γι' αυτό αναφέρομαι σε εμάς που παλέψαμε ακόμα και για τα πιο βασικά, ότι είναι ανεπίτρεπτο να μην σκεφτόμαστε τα δεινά που θα τραβήξουν οι επόμενες γενιές.
Για να μην παρεξηγηθώ, πάντως, δεν μέμφομαι σε καμία περίπτωση τους ανθρώπους που οι οικογένειές τους είχαν τη δυνατότητα να τους παρέχουν εφόδια. Ίσα ίσα, κι εγώ θα το ήθελα αυτό (ποιος δεν θα το ήθελε; )... το θέμα στην τελική είναι τι κάνεις με αυτά που σου δόθηκαν. Να γράψω και δύο σχετικά παραδείγματα:
Φίλος που σπούδασε κανονικά στην πόλη που πέρασε, δεν χρειάστηκε να δουλέψει στα τέσσερα χρόνια και οι γονείς του πλήρωναν χωρίς δυσκολία τα ενοίκια και τα προς το ζην του, μόλις τελείωσε τη σχολή του έδωσαν το ποσό για το μεταπτυχιακό που ήθελε. Αυτός έβγαλε κανονικά τη σχολή, ήταν αφοσιωμένος, έκανε το μεταπτυχιακό του και τώρα είναι πετυχημένος. Από την άλλη, άλλος φίλος που οι γονείς του είχαν άνεση, του έδωσαν περιθώριο τρία χρόνια να δίνει πανελλήνιες χωρίς να δουλεύει, μέχρι να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι «δεν τα παίρνει τα γράμματα», τον έστειλαν έπειτα σε δύο ιδιωτικά (πληρώνοντας, φυσικά, όλα τα δίδακτρα) και αυτός να καταλήγει σε μία τελείως άσχετη δουλειά, στην οποία πάλι τον έβαλαν με μέσο οι ίδιοι.
Στην πρώτη περίπτωση είχαμε έναν άνθρωπο που αξιοποίησε στο έπακρο τη βοήθεια και τα εφόδια που του δόθηκαν, στη δεύτερη έναν που απλά κορόιδευε τους γονείς του (μου το παραδέχτηκε κι ο ίδιος) για να περνάει τόσα χρόνια χωρίς να δουλεύει.
Καταλήγουμε εν τέλει στο ότι μπορείς μια χαρά να έχεις όλα τα εφόδια του κόσμου και να τα σπαταλήσεις (όπως αναφέρεις). Απλά όσοι πήγαμε μέσω του δρόμου με τα αγκάθια (ή τα αγγούρια
) είμαστε (νομίζω) λίγο πιο σκληραγωγημένοι, δεν θα δώσουμε τόση σημασία σε αναποδιές και εμπόδια ή απλά τα πλακώνουμε στις κλωτσιές μόλις εμφανιστούν
