Μην μου απαντήσεις αν θεωρείς προσωπική την ερώτηση, αλλά πιστεύεις ότι μία σχέση θα επιβίωνε αν ο ένας από τους 2 μόνο σκεφτόταν όπως εσύ?
Δεν λέω ο άλλος να είναι καριερίστας και να έχει την σχέση στον πάτο των προτεραιοτήτων του, αλλά να μην είναι και τόσο έτοιμος να κάνει ό,τι συμβιβασμούς απαιτούνται για να τα έχει όλα τακτοποιημένα. Μπορεί να μην έχει την διάθεση, να πιστεύει ότι δεν έχει την δυνατότητα ή να πιέζεται γιατί τα βλέπει όλα σαν multiple choice με 1 σωστή απάντηση.
Ως πότε ο ένας να κάνει συμβιβασμούς για 2 ουσιαστικά, ως πότε να προσπαθεί σχεδόν μονόπλευρα να τα βολέψει όλα?
Εξαρτάται, δεν υπάρχει μία απάντηση σ' αυτή την ερώτηση. Μπορεί η αδυναμία του ενός να κάνει αλλαγές και υποχωρήσεις να οφείλεται σε έλλειψη δυνατότητας ευελιξίας. Αυτά τα πράγματα δε δρομολογούνται ξερά και στο αμίλητο, δηλαδή δεν πρόκεται στα μουγκά ο ένας να σκεφτεί μόνος του "θα αφήσω τη Γερμανία (πχ) και θα πάω Ισπανία που βρήκε ο άλλος δουλειά", ούτε ο άλλος θα σκεφτεί από μόνος του "εγώ βρήκα δουλειά Ισπανία, ας με ακολουθήσει εκεί που θα πάω".
Αν ο ένας απ' τους δύο δεν μπορεί ή δε θέλει, τότε το συζητάει και κάνουν ένα πλάνο. Μπορεί να δηλώσει απερίφραστα ότι θέλει οπωσδήποτε να κάνει το τάδε πράγμα που θα οδηγήσει σε απόσταση μεταξύ τους αλλά ότι μετά από αυτό, θα ακολουθήσει τον άλλο όπου έχει βρεθεί. Γενικώς μπορώ να κάνω πολλά σενάρια και παραδείγματα αλλά η απάντηση είναι ότι σαφώς ο ένας μπορεί να είναι μπλοκαρισμένος από άποψη επιλογών, αλλά το αν "η σχέση θα επιβίωνε" δε θα κριθεί από αυτό αλλά από τη διάθεση που θα δείξουν και οι δύο για τη σχέση και από τον μεταξύ τους διάλογο.
Κι εγώ έφυγα για ένα χρόνο γιατί ήθελα να φύγω, όμως το πλάνο ήταν είτε ότι ο φίλος μου θα ακολουθούσε την επόμενη χρονιά, είτε (αν αυτό δεν ήταν δυνατό) όταν τέλειωνα το διδακτορικό μου θα γύριζα Ελλάδα ή θα το συζητούσαμε ξανά για το πώς θα γίνει γιατί οι συνθήκες και οι δουλειές αλλάζουν - μπορεί πχ στο μεταξύ να τον απέλυαν απ' τη δουλειά του στην Ελλάδα, οπότε μπορεί να ερχόταν κι απ' το πρώτο δίμηνο.
Το θέμα είναι η διάθεση. Αν στη σχέση ειπωθεί ότι "η καριέρα πάνω απ' όλα" τότε, για μένα, δεν έχει κανένα νόημα να την κρατάς από απόσταση καθώς είναι φανερό ότι φυτοζωεί και περιμένει απλά το τελειωτικό χτύπημα.
Δεν ξέρω αν απάντησα λίγο σαν Πυθία, όμως όντως δεν απαντιέται τόσο εύκολα. Εξαρτάται από τη σχέση, την ωριμότητα των ατόμων, τα χρόνια που έχουν περάσει μαζί, το αν έχουν πλάνα για συμβίωση/κοινή ζωή ή αν τους αρκεί η σχέση από απόσταση, όλα - μπορεί ο ένας όντως να έχει βρει τη δουλειά του αιώνα, γιατί όταν έχεις κάνει διδακτορικά και ποστ ντοκ προς μια κατεύθυνση και βρίσκεις την πολυπόθητη μόνιμη δουλειά, τότε λογικά ο άλλος ακολουθεί εσένα. Γι' αυτό μου φαίνεται άτοπη η συζήτηση περί "καταστροφής καριέρας" στην περίπτωση των παιδιών, που μιλάμε για πολύ αρχή, όπου πρακτικά σε όποιο αξιοπρεπές πανεπιστήμιο και να πας είσαι μια χαρά.
Η σχέση δεν είναι συμβόλαιο!
Ούτε το μεταπτυχιακό είναι συμβόλαιο, ούτε το διδακτορικό είναι συμβόλαιο, ούτε το post doc είναι συμβόλαιο, όλα αυτά είναι fixed term και δε δίνουν εγγυήσεις. Μετά, η όποια δουλειά βρεις πάλι δεν είναι συμβόλαιο καθώς για τουλάχιστον 6 μήνες είσαι σε probation period, δηλαδή δε σου έχει γίνει πρόσληψη. Άρα μιλάμε για αρκετά χρόνια από σήμερα μέχρι την ανεύρεση δουλειάς όπου πάλι τίποτα δεν είναι συμβόλαιο.
Το μόνο πράγμα που είναι "συμβόλαιο" είναι η μόνιμη ΚΑΙ full time δουλειά, όπου αν το δεις λίγο πιο ρεαλιστικά ούτε αυτό είναι "συμβόλαιο" με την έννοια που χρησιμοποιείς, καθώς πάλι μπορεί να απολυθείς ή να παραιτηθείς. Η ζωή γενικότερα δεν είναι συμβόλαιο.
