Εγώ πάλι θεωρώ ότι καθώς η κάθε γλώσσα εξελίσσεται στην κοινωνία στην οποία χρησιμοποιείται, η δημιουργία νέων λέξεων και η απόδοση νέων εννοιών στις υπάρχουσες αντικατοπτρίζει τον βαθμό εξέλιξης και την κοινωνική πραγματικότητα της κάθε εποχής.
Συμφωνώ ειδικά με το παραπάνω.
Στην ουσία η μελέτη της γλώσσας, δεν μπορεί παρά να είναι μια κοινωνιολογική μελέτη της εκάστοτε εποχής και της εξέλιξης του ανθρώπινου γένους μέσα στο χρόνο.
Βλέπω μάλιστα ότι στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, υπάρχει ειδικό μάθημα στο
Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας & Ιστορίας με το ίδιο αντικείμενο.
Άλλωστε είμαστε πλέον σε ένα στάδιο κοινωνικής εξέλιξης που δεν χρειάζεται να περιμένουμε τη γλώσσα να ακολουθήσει την κοινωνία, μπορούμε να δώσουμε μια κατεύθυνση στα πράγματα...
Δεν νομίζω πως η γλώσσα μπορεί να κατευθυνθεί βίαια προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Οι καθημερινές ανάγκες επικοινωνίας είναι μάλλον αυτές που θα στρέψουν τη γλώσσα προς κάπου αλλού, ...χωρίς να είμαι απόλυτη πάνω σ' αυτό.

Η
Erin McKean για παράδειγμα, λέει στην ομιλία της:
Αν αγαπάτε μια λέξη, χρησιμοποιείστε την. Αυτό την κάνει αληθινή.
Υπάρχουν βέβαια και φράσεις που επιμένουν να αντέχουν στο χρόνο, όπως για παράδειγμα: "Δε δίνω δεκάρα" κ.α. που δεν αφορούν καν τη σχέση ανδρών-γυναικών...
Αρχική Δημοσίευση από Πατρεύς:
Σ.σ.: Και μόνο ο τίτλος του ρεύματος αυτού, δείχνει το πόσο στρατευμένο είναι... Διότι η γλωσσολογία ως επιστήμη μπορεί να είναι ιστορική, λεξικογραφική κλπ αλλά όταν γίνεται «φεμινιστική», παύει να είναι επιστήμη και γίνεται ουσιαστικά μια ιδεολογία ανάμεσα σε όλες τις άλλες...
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να κολλάμε τόσο πολύ στον τίτλο, ούτε να τσιτώνουμε με οτιδήποτε περιέχει τη λέξη "φεμινισμός".

Ο συγγραφέας του εν λόγω άρθρου δεν προτείνει καν την αντικατάσταση λέξεων και αναφέρει ο ίδιος πως μια τέτοια προσέγγιση γίνεται σταδιακά μέσα στο χρόνο.
--
Αρσενικοί, επίσης, είναι οι περισσότεροι ισχυροί άνεμοι (βοριάς, νοτιάς, σιρόκος) αλλά και οι ποταμοί (Αλιάκμονας, Πηνειός, Αξιός, Αχελώος), ενώ τα δέντρα που γεννούν καρπούς είναι συνήθως θηλυκά (λεμονιά, πορτοκαλιά) όπως και τα περισσότερα λουλούδια.
Αυτού του είδους ο
συμβολισμός δεν με χαλάει καθόλου.
Οι ποταμοί είναι γένους αρσενικού, οι λίμνες όμως είναι γένους θηλυκού. Φαλλικά και μητρικά σύμβολα που αποδίδουν εξαιρετικά λόγω του σχήματός τους τη θηλυκότητα ή την αρρενωπότητα αυτού που περιγράφουν, όπως και το παράδειγμα Γης-Ήλιου (και όχι Ήλιου-Γης

)
Ομως, από την άλλη πλευρά, μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι η γη είναι θηλυκού γένους σχεδόν σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, αφού συμβολίζει πάντα τη Μητέρα Γη, η οποία γεννά και παράγει. Ωστόσο, ο ήλιος είναι σχεδόν πάντα αρσενικού γένους...
Καταθέτω τέλος, χάριν της συζήτησης, έναν παλαιότερο προβληματισμό μου, για εκφράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά:
Τέλος, είναι γεγονός πως κάποιες εκφράσεις τις κουβαλάμε από παλαιότερες εποχές. Μπορεί στην ουσία τους πλέον να μη σημαίνουν τίποτα, αλλά δεν παύουν να καθορίζουν έναν τρόπο σκέψης που δεν έχει πεθάνει, τουλάχιστον όχι εντελώς:
Όταν μια γυναίκα, είναι ανεξάρτητη, στέκεται στα πόδια της, είναι τολμηρή κτλ, τότε λέμε πως είναι…. “αντράκι”
Λέμε: "τιμά τα παντελόνια του", αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ για γυναίκα που τιμά τη φούστα της. (Κι ας είναι unisex το παντελονάκι πλέον. Η έκφραση δεν άλλαξε!
Όταν κάποιος θέλει να δείξει πως μιλάει σοβαρά λέει “Αντρίκεια πράματα”
(Μια γυναίκα δε μιλάει ποτέ σοβαρά;)
Άσε που έρχεται μια ώρα που οι άντρες μιλάνε μεταξύ τους σαν "άντρας προς άντρα" κι αυτό είναι πολύυυυ σοβαρό όταν ειπωθεί! Τα ψέμματα έχουν τελειώσει δεν υπάρχει γυναικείο στοιχείο μεταξύ τους εκείνη τη στιγμή...
Με τον ίδιο τρόπο κάποιος που προσπαθεί να μας εξαπατήσει μας κάνει “που**ιες” ...Αυτό κι αν δεν δείχνει κάτι όχι μόνο για τις σχέσεις ανδρών/γυναικών...