Θελω να το κοψω.
Εχω κανει μια αποπειρα στην ζωη μου και πηγε χαλια. Κοντεψα να παθω καταθλιψη. Το τσιγαρο μου ελειπε, ενιωθα κενη, ειχα νευρα, εβαζα τα κλαμματα χωρις λογο, ολα μου εφταιγαν, αισθανομουν τη ζωη χωρις νοημα. Ξυπνουσα και κοιτουσα το ταβανι, μου ελειπε αυτη η μ@λακια. Με κανει ο,τι θελει.
Μηνες, κοντευουν δυο χρονια, σκεφτομαι συνεχως πως θελω να το κοψω, πως πρεπει, πως το οφειλω στον εαυτο μου, στην οικογενεια μου. Μια μερα θα γινω μητερα, δεν επιτρεπεται να κανω τετοια ζημια σε ενα βρεφος. Δεν επιτρεπεται να με βλαπτω αλλο.
Εχω χασει την οσφρηση μου, βηχω, τα δαχτυλα μου συχνα πυκνα κιτρινιζουν και τα τριβω σαν τρελαμενη. Τα δοντια μου επισης και κανω τακτικα καθαρισμους αλλα δεν επιτρεπεται!!! Δε βρισκω τιποτα καλο σε αυτον τον διαολο.
Καμια φορα καθομαι και το χαζευω κι αναρωτιεμαι... τι σκατα του βρισκω...
Κι ομως... και μονο στην ιδεα να το κοψω... με λουζει κρυος ιδρωτας...
Δεν ξερω πως.
Πηγα σε ενα σεμιναριο. Διαβασα και κατι βιβλια. Τσιχλες και τετοια δε θελω, δεν εχει νοημα. Εγω θελω μαχαιρι. Ουτε να το ελαττωσω μπορω. Δεν τα καταφερνω.
Εχω προβλημα! Νομιζω δε θα τα καταφερω ποτε. Η νικοτινη με εχει στα χερια της. Ειμαι υπερβολικα εξαρτημενη.... Σημερα, κλεινω δεκα χρονια καπνιστρια...
Θα μπορουσα να μιλαω ωρες για το τσιγαρο, να σας κανω ενα σωρο ερωτησεις... πως τα καταφερατε... ποσο κρατανε οι κρισεις, αν θα παρω κιλα (τρελαινομαι στην ιδεα να παχυνω....!!!). Τα βραδια που μπουχτιζω, λεω ''το πρωι δε θα πιω καφε''(γιατι το εχω συνδεσει) για να μην καπνισω. Ολα καλα το βραδυ. Το πρωι μου ειναι απλως αδυνατο να μη φτιαξω καφε και να κανω 3-4 απανωτα τσιγαρα. Και μετα εχω τυψεις. Και μετα λεω ''ελα μωρε σιγα'' Και μετα μου βρωμαει η τσιγαριλα απο αλλους. Και μετα το ξανασκεφτομαι.
Σκατα. Πολυ δυσκολο.
Οσοι καταφερατε να το κοψετε, σας πιανει ποτε η επιθυμια για ενα ακομα τσιγαρο;
Παει κανενα 6μηνο που το εχω κοψει, εχω κανει 2-3 τσιγαρα μεσα σε αυτο το διαστημα, και ακομα με πιανει αρκετα συχνα η επιθυμια για ενα τσιγαρο. Οταν ειμαι με παρεα που μπορω να κανω προσπαθω πολυ για να κρατηθω και να μην ζητησω, ενω οταν ειμαι σπιτι δεν εχω τσιγαρα οποτε την γλιτωνω και απο εκει. Δεν μπορει ομως για το υπολοιπο τις ζωης μου να ειμαι σε αυτην την φαση, πρεπει να φυγει, αλλιως θα αρχισω ξανα...
Νομιζω πως δεν εχεις ακομα συνειδητοποιησει ποσο καλο εκανες στον εαυτο σου.
Στη θεωρια παντως εγω προσωπικα σκιζω.
Να παω σε κανα γιατρο λετε;
Kι αν ναι, σε τι γιατρο;
Εγω δε θελω χαπια...
το τσιγάρο κόβεται όταν δεν το θέλεις πια και όχι με το ζόρι.
θα έρθει μια μέρα που θα σας πει το μυαλό σας,
πως δεν το χρειαζόσαστε πια, μπουχτίσατε,
καιρός για άλλα πράγματα, εκτός καπνού.
ακόμη και τότε όμως, η απεξάρτηση θα είναι πολύ δύσκολη,
θέλει πολλά ψυχικά αποθέματα και χρόνο για να το καταφέρετε.
κάπνιζα 15 χρόνια και το έχω κόψει 11 χρόνια τώρα.
καλή επιτυχία.
Εγω τα λεω ολα αυτα που γραφεις, αλλα το ρημαδι δε λεω να το αφησω κατω. Μετά καθε φορα που το σκεφτομαι, ολο κατι λεω πως συμβαινει στη ζωη μου και πως δεν ειναι ωρα να το κοψω.
Μου φαινεται αδιανοητο το γεγονος οτι ενω ειμαι παρα πολυ δυναμικος ανθρωπος, αυτο με εχει για τα καλα εξουσιασει. Και αισθανομαι με τα χερια δεμενα. Ειμαι υπερβολικη με αυτα που γραφω; Ελπιζω καποιος απο εσας να με καταλαβαινει, γιατι περαν αδυναμιας θα αισθανθω και alien.
