Οχι δεν εχω ρίξει ουτε εχω φαει. Θα έπρεπε? Αυτο εστι ανδρισμος? Ίσως σε κάποια αλλη δεκαετία
Άκουσες κανενα απο εκεινα?
Δεν μπορώ να σε πείσω πως υπάρχει κάτι αναντίρρητα αντρικό στο να μπεις μόνος σου σε μια παρέα από μαντράχαλους, ξέροντας πως πιθανότατα θα τις φας(όπως και έγινε). Μπορώ απλά να σου υπενθυμίσω πως εσένα θα σου κοπόντουσαν τα πόδια πριν το αναλογιζόσουν καν(και παραδέχομαι πως ούτε 'γω θα το κανα).
'Οσον αφορά τα τραγούδια, έχω σίγουρα ακούσει κάποια από αυτά και όλα μου ακούγονται ίδια. Κλαψιάρικα και φτωχά, πνευματικά και μουσικά.
Δεν ταυτίζομαι επειδή περιγράφουν μια Ελλάδα που βιώνω καθημερινά. Αντιθέτως, βλέπω τη λαγνεία για μια τέτοια Ελλάδα ως Φαβέλα: παρακμιακή και προπάντων άσχημη. Βλέπω πάθος και γιορτή για την ασχήμια της Ελλάδας, για τα γκράφιτι, τα παρακμασμένα κτήρια, το κακό ντύσιμο, την ασχήμια στους τρόπους και την έλλειψη αυτών.
Πουθενά δεν υπάρχει η ομορφιά, η αριστεία, η αισθητική και η κομψότητα. Για την ακρίβεια, αυτός είναι ο πραγματικός εχθρός αυτής της κουλτούρας.
Στην Τραπ και στη πιο μοντέρνα σχολή, δε βλέπω προφανώς κάτι ιδιαίτερο ή ακόμα ιδιαίτερα αντιθετικό στην παλιά Ραπ. 'Ομως, δεν μπορώ παρά συγκριτικά να μην τη δω σαν 1-2 κλάσεις ανώτερη, αισθητικά, μουσικά και ίσως ακόμη πνευματικά.
Αυτό τραγούδι για παράδειγμα το βρήκα πολύ πρόσφατα και είναι το καλύτερο κομμάτι που έχω ακούσει από αυτά(χωρίς βέβαια να έχω ακούσει και ιδιαίτερα πολλά προφανώς).
Εδώ, η αισθητική είναι σαφώς ανώτερη. Λείπει η περίσσεια ασχήμια και -κυρίως- η δοξολογία της. Η αισθητική σαφώς είναι ανώτερη και μπορώ να πω ότι τα κουρέματα τουλάχιστον μου αρέσουν. Μιλάν για politically incorrect πράγματα που κανένας άλλος δεν μπορεί να μιλά, συγκεκριμένα για αντρισμό. Πολύ συχνά εμείς οι άντρες π.χ. θέλουμε γυναίκα αλλουνού, δεν υπάρχει τίποτα ανήθικο σε αυτό καθώς είναι απόλυτα ανθρώπινο και συνήθως οι πιο ωραίες γυναίκες σε χαρακτήρα και εμφάνιση είναι ήδη πιασμένες(duh). Επίσης, αναφέρεται στη δουλεία του 9-5 και δείχνει mercedes convertible, κάτι που επίσης δεν είμαι δειλός να κρύψω πως θα ήθελα για τον εαυτό μου και αυτό με χτυπάει ιδιαίτερα γιατί πριν σαν τη πλέμπα στοιβάστηκα στο λεωφορείο.
Στην Τραπ και μόνο εκεί λοιπόν, έστω και με άθλιο και έκφυλο τρόπο, βλέπουμε σήμερα να ανεβάζεται η ελευθερεία και ο αντρισμός.