Προσωπικά βρίσκω το Light και άλλους trappers, πολύ ανώτερο του Λεκσ και λοιπών κλαψομουνίζοντων ανδρίκελων.
Ανωτερο ως προς τι;
Ξύλο παίζει και δεν κωλώνει να μπει σε πολλά άτομα μόνος του.
οπως λεει ο stk: δηλωνω ραπερ κι οχι παλαιστης
Και εχει δικιο. Το οτι παιζεις ξυλο δε δειχνει ανωτεροτητα. Αν μπορεις χωστα με rap battle και με στιχο και οχι με μπουνιες.
Υπερηφανεύεται για τις γκόμενες(*τάνες όπως τις λένε όλοι οι τραππερς) που έχιε κι αλλάζει σαν τα πουκάμισα και καλά κάνει, γιατί δε φοβάται να παραδεχτεί το όνειρο των περισσότερων νέων αντρών. Εξάλλου εσείς οι φεμιναζί/ακροαριστεροί δε θέλετε υγιείς, θυληκές κοπέλες τι σας πειράζει. Περηφανεύεται για τα $$ και ο κόσμος ταυτίζεται γιατί όλοι τα θέλουμε και δεν πρέπει να το λέμε. Οι τράππερς σπάνε μερικά ελαφριά ταμπού.
Για να το δουμε αυτο που λες.. γκομενες-πουτανες*, χλιδα λεφτα, αυτοκινητα ακριβα, φουσκωμενα μυαλα, οπλα και μαυρες μπιζνες της νυχτας, ναρκωτικα και σεξιστικα στερεοτυπα που υποτιμουν τον συναισθηματισμο και τις γυναικες, καθως και τους αδυναμους χαρακτηρες. Οχι δε θα παρω.
Από πότε το κουλ και το προβαλλομενο ως σωστο ειναι το να εισαι ενας ματσο αντρακλας πλουσιος και γκανγκστερ; Η μαγκια στο ραπ ειναι να τα χωσεις και να τον γονατισεις τον αλλον λεκτικα στην εξυπναδα του στιχου, οχι απο το ξυλο και τον ηχητικο ασυναρτητο εμετο.
Επισης το τραπ σαν παραγωγη μουσικης ειναι πολυ φτωχο, δε σε αγγιζει η μουσικη, δε σου μενει κατι, ολα ειναι τα ιδια.
*ειναι μεγαλη υποθεση το να βρεις να εχεις κοπελα και γυναικα, το να βρεις γκομενες και πουτανες να συναναστρεφεσαι ειναι το ευκολο (ναι για εμενα υπαρχει μεγαλος διαχωρισμος μεταξυ των εννοιων γκομενα και κοπελα). Οπότε οταν προβαλεις το ποσες γκομενες εχεις και γ**** και τις πουτανες που σε συντροφευουν μεσα στη φεραρι, κατι δειχνει.
Αντίθετα, ο Λεκσ είναι θηλυπρεπής και ένα φου να του κάνεις θα πέσει. 'Εχει βαθύ εθισμό στο κλαψομούνιασμα(συγγνώμη για την έκφραση) και εκπροσωπεί τη νοοτροπία του θύματος και του δούλου. Μιλάει λοιπόν στα πιο ποταπά και χαμερπή ένστικτα του νεοέλληνα.
Το ραπ γεννηθηκε απο την αναγκη να εκφραστει ο αδυναμος, ο φτωχος, ο διαφορετικος, στις δυσκολιες και την καταπιεση. Δεν ειναι κακό να εισαι ουτε αδυναμος ουτε θηλυπρεπης ουτε προβληματικος.
Οταν περιγραφεις την κακη πλευρα της ζωης, την οποια βιωνεις κι εσυ ως απλος καθημερινος ανθρωπος και παραλληλα καλλιτεχνης, ο κοσμος μπορει να ταυτιστει χιλιες φορες πιο πολυ με τα κομματια σου επειδη τα νιωθει στην ψυχη του, τον εκφραζουν και μεσω της εκφρασης αυτης δημιουργειται μια συλλογικη εξωτερικευση που εκτονωνει την πιεση και τα προβληματα που ο μεσος ανθρωπος ο ιδιος βιωνει, μαζι με τοσους αλλους. Επειδή νιωθει κατα αυτον τον τροπο, μεσω αυτης της μουσικης, οτι δεν ειναι μονος του σε ολο αυτο.
Το τραπ πουλαει για τα λεφτα του και για την ελαφροτητα του. Τι θα χορεψεις στο κλαμπακι να κανεις στορι να προβαλλεις το ποσο γαμάτα περνας και το πόσο γαματος εισαι και να το τριψεις στη μουρη του άλλου που σε βλεπει μελαγχολικα στο κινητο απο τον καναπε του; Ειναι σαν το χαζοκουτι της τηλεορασης που το βλεπουμε και αποχαυνωνομαστε για να μη σκεφτομαστε την σκληρη πραγματικοτητα. Υπαρχουν σαφως και εξαιρεσεις αναλογα το τι εννοουμε καθε φορα ως τραπ, ραπ, κλπ. Υπαρχουν και αξιολογα τραπ κομματια και καλλιτεχνες, οπως υπαρχουν και κακοι ραπ καλλιτεχνες. Μιλαω για τα ελληνικα κομματια.
Αυτο που λες για το κλαψομουνιασμα άλλωστε και στο ποπ - λαϊκό έτσι γινεται. Στην καψουρα θα βαλεις κατι στεναχωρο που λεει για αυτα που περνας, θα βαλεις μητροπανο, αργυρο, οικονομοπουλο, κλπ κλπ, μεσα στη μαυρίλα. Δε θα βαλεις περνα περνα η μελισσα και νησιώτικα. Όπως νιωθεις απο το mood σου. Τα χαρουμενα θα τα βαλεις πιο μετα οταν θα εισαι σε αλλη φαση και θες να ανεβεις ψυχολογικα. Δλδ δεν εχει νοημα να κρινουμε εναν καλλιτεχνη απο το αν φτιαχνει χαρουμενα ή λυπητερα εννοω, το νοημα/επιπεδο ειναι αλλου.
Ισα ισα στον λεξ συγκεκριμενα μιας που τον αναφερεις, μου αρεσει το στιλ αυτο, το οτι περιγραφει τη δυσκολη καθημερινοτητα του απλου ανθρωπου, την οποια βιωνει κι αυτος μαζι με εμας, με κοινο συνδετικο κρικο την Σαλονικα. Γιαυτο ειναι μοναδικος και τοσο πετυχημενος σε αυτο που κανει και γιαυτο τον πάνε όλοι οσοι ειναι φαν του, επειδη εχει αυτο το υφος στα κομματια του. Αυτο τον κανει μοναδικο. Όπως και ο bloody hawk. Αν εβγαζε ενα χαρουμενο που λεει ποσο γαματος ειναι και πετυχημενος και πως τα χει ολα λυμενα, πρωτον θα ηταν ψευτικο και ψεματα και δευτερον αυτο το πραμα δε θα ηταν λεξ και ο κοσμος θα τον αφηνε δε θα τον ακουγε επειδη πλεον δε θα ταυτιζοτανε μαζι του, με αυτο που θα περιεγραφε.
