π.χ. εγώ μεγάλωσα με τον αδερφό μου στο ίδιο σπίτι με τους ίδιους γονείς με τον ίδιο τρόπο χωρίς καμία αισθητή διάκριση/προτίμηση μεγαλύτερου/μικρότερου αδερφού κ.λπ. κ.λπ. και παρ' όλα αυτά σαν άνθρωποι είμαστε η μέρα με τη νύχτα, γι' αυτό φταίνε οι γονείς μας ή ότι απλά είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι γιατί απλά ο καθένας επέλεξε να πάρει το (διαφορετικό) δρόμο που ήθελε στη ζωή του;
Ακριβώς αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι και η μεγάλη της αδελφή.
Από την ίδια μητέρα, αλλά σε διαφορετικές ηλικίες.
Εδώ έχουμε περιπτώσεις διδύμων όπου η γονεϊκότητα αλλάζει, πόσο μάλλον όταν υπάρχει διαφορά ηλικίας και οι συνθήκες μεταβάλλονται.
Δεν είσαι ο ίδιος γονέας με τις ίδιες απόψεις σε όλα σου τα παιδιά, δεδομένης και της μοναδικής, ξεχωριστής τους ταυτότητας.
Η γονεϊκότητα δεν είναι κάτι στατικό ούτε εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα παιδιά. Κάθε παιδί έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία, ανάγκες, ευαισθησίες και αναπτυξιακό ρυθμό. Επίσης, οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν, η ηλικία των γονέων, η οικονομική κατάσταση, η ψυχική ωριμότητα, οι εμπειρίες, ακόμη και η χρονική περίοδος μέσα στην οικογένεια.
Γι’ αυτό και συχνά τα αδέλφια λένε " μεγαλώσαμε με διαφορετικούς γονείς" παρότι έχουν τους ίδιους γονείς.
Εχουμε αναφέρει για τον ορο αγάπη και σε αυτη την περίπτωση και δεν μεταφράζεται ως άνιση .Αλλα στο συμπεριφορισμό στο διαφορετικό τρόπο σύνδεσης και ανταπόκρισης.
Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να εξηγήσουμε και σε κάποια παιδιά που λένε, για παράδειγμα, πως «στον αδελφό ή στην αδελφή μου έχει περισσότερη αδυναμία», επειδή ακριβώς η αγάπη πολλές φορές εκφράζεται με διαφορετικό συμπεριφορισμό.
