Μιλάμε για μια οικογένεια με μια αδελφή που έχει παιδί, από τους ίδιους γονείς, με διαφορά ηλικίας 30 χρόνων. Οι γονείς πλέον είναι ηλικιωμένοι και μόνο αυτό λέει πολλά.
Αυτή η γυναίκα έφτασε στο σημείο να περιμένει από την κοινωνία το αυτονόητο, να μην κανιβαλίζουν νεκρά παιδιά και γονείς που πενθούν, εστιάζοντας στην εξωτερική εμφάνιση, από ανθρώπους χωρίς ήθος, αξίες και αρχές.
Θίγει ένα ακόμη μεγάλο κοινωνικό ζήτημα.... το κουτσομπολιό και την κριτική της μικρής κοινωνίας, που πολλές φορές δεν αντέχεται από τους νέους γι’ αυτό και εγκαταλείπεται.
Ένας άνθρωπος που βεβηλώνει τη μνήμη ενός νεκρού δείχνει ξεκάθαρα τις αξίες που θα μεταδώσει και στα παιδιά του.Ολα τα υπολοιπα ειναι δικαιολογίες και αυτο μένει στο τέλος .
Ο άνθρωπος κρίνεται από το πώς πράττει σε τέτοιες στιγμές, όχι από τις θεωρίες που λέει.
Δεν είναι θέμα να πείσεις κάποιον, είναι θέμα ότι ο διαχωριστικός κώδικας αξίας και αρχής είναι ξεκάθαρος, και κάποιοι, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν , πόσο μάλλον ένα νέο παιδί.
Είναι η διαδικασία όπου οι αξίες παύουν να είναι απλώς ιδέες και γίνονται κομμάτι της ταυτότητάς σου. Τότε αρχίζουν να καθοδηγούν αυτόματα τη συμπεριφορά σου.
Όταν οι αξίες γίνουν σταθερές και συνεπείς, αποτελούν μέρος του «ποιος είμαι».....
Όταν κάποιος μετατρέπει άτοπα τις βασικές αξίες σε αρχές, εισάγοντας «ποσότητα» (λίγο, πολύ), αλλοιώνει το ίδιο το νόημά τους,ώστε να δικαιολογεί τη συμπεριφορά του, δείχνοντας ξεκάθαρα τη σαθρότητα του πυρήνα του.
Και αυτή η αδελφή, από το ίδιο αίμα, δείχνει και την άλλη πλευρά αυτής της οικογένειας εκείνη που δεν βολεύει όλους όσοι ως γνωστόν πλέον, απομονώνουν ένα χαρακτηριστικό και ακυρώνουν την προσωπικότητα στη συνολική της διάσταση.
Αυτή η μάνα, που δεν την νοιάζει τι έκανε το παιδί της ακόμα κι αν είχε μπλέξει άσχημα ζητά πλέον το αυτονόητο, και αυτό που ελάχιστοι από εμάς αναδείξαμε από τα πρώτα μηνύματα......
να είχε την ευκαιρία, ακόμα και μέσα από ένα μεγάλο λάθος, να το σώσει.
Αυτό δηλαδή που συμβαίνει και με τα παιδιά που μπλέκουν με τα ναρκωτικά , δεν τα πετάς σαν σκυλιά, δεν τους λες «καλά να πάθεις». Αναγνωρίζεις και το δικό σου μερίδιο ευθύνης.
Είσαι εκεί ως γονέας και δίνεις μάχη να το σώσεις......Αρκεί να έχεις
την ευκαιρία να το κάνεις.
Γνωρίζω γονεις που τα παιδιά τους το έριξαν στα ναρκωτικα για να διαχειριστούν την απώλεια του ενός ...και αλλα παραδείγματα που κρύβονται πισω απο το επιφανειακό κουτσομπολιό και την ευκαρια να δείξουν το τέλειο ¨εγω ¨τους .
Δεδομένου ότι πολλά παιδιά σε αυτές τις ηλικίες μπορεί να είναι παραβατικά, όταν όμως καταφέρνουν να
σωθούν από τέτοια περιστατικά, συχνά αλλάζει ολόκληρη η κοσμοθεωρία τους.
Ο πόνος του «δεν πρόλαβα» είναι αβάσταχτος
Και σε αυτόν τον πόνο όλες οι μητέρες σωπαίνουμε,εστω για λιγο ,να περασει αυτος ο θρήνος ... γιατί ούτε ως σκέψη δεν μπορούμε να πλησιάσουμε το ενδεχόμενο το παιδί που μεγάλωσες με τόσο κόπο να βρεθεί κάποιος να το πετάξει σαν σκυλί και να μη σου δώσει την ευκαιρία να το φροντίσεις, ακόμα και μέσα σε ένα τόσο τεράστιο λάθος του.
Κανείς δεν μπορεί εύκολα να κρίνει μια τέτοια μάνα. Όσοι σπεύδουν να το κάνουν, προβάλλοντας σενάρια ή ηθικολογώντας, συχνά αποκαλύπτουν περισσότερα για τους ίδιους τις αντιλήψεις, τις προκαταλήψεις και τις αξίες τους.
Η ίδια η στάση απέναντι στον πόνο και τη μνήμη ενός νεκρού δείχνει ποιες είναι πραγματικά οι αρχές ενός ανθρώπου.
Ανατριχιάζεις μόνο που την ακούς να λέει «ας την φρόντιζαν και εγώ ούτε που θα τους κυνηγούσα»…
Γέμισαν οι πλατφόρμες και τα social από δήθεν «μητέρες» τύπου Ρούλα Πισπιρίγκου, αλλά και από ανθρώπους που δεν έχουν νιώσει τι σημαίνει να κρατάς ένα παιδί στα χέρια σου, κι όμως κάνουν θεωρίες και δίνουν «διδάγματα».
