Δεν νοείται εθνικό συμφέρον χωρίς λαϊκό και το ανάποδο.
Τον συμφέρον του λαού είναι να έχει έναν σωστό ηγέτη που ενδιαφέρεται για αυτόν. Μέχρι εκεί και τίποτα παραπάνω, ο λαός είναι στη βάση της πυραμίδας μίας χώρας, η κατώτερη τάξη της. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν τα συμφέροντα των λίγων και ικανών που μπορούν να τρέξουν τη χώρα σε κάθε επίπεδο.
Στην ιστορία έχουν ανατραπεί αρκετά πιο σκληροί και απάνθρωποι τύραννοι.
Πάντα με ώθηση από κάπου αλλού μιας και δεν είναι στη φύση του λαού να δρα μόνος του. Ο λαός έχει φύση υποτακτική. "Η μάζα είναι γένους θηλυκού, θέλει τον αρχηγό της" είχε πει ο Μπρεχτ και ο αυστριακός ζωγράφος το είχε κάνει σε "θέλει ηγέτη επιβήτορα". Ποτέ ο λαός δεν δρα χωρίς λίγοι έξυπνοι/πονηροί να του έχουν βάλει φυτίλια.
Πάει να πει πως έχουμε πάρει κάποια ρημάδια διδάγματα από την ιστορία και δεν γινόμαστε οι χρήσιμοι ηλίθιοι του κεφαλαίου όπου όποτε το βολεύει ξεθάβει την καρικατούρα του νομοταγούς μπατριώτη που βλέπει παντού κοκκινοσκουφίτσες και πολεμάει τον κομμουνισμό παθαίνοντας αλλεργία (και υστερία) προς κάθε φωνή για ριζικές αλλαγές. Είμαστε στο 2026, ούτε σιδηρούν παραπέτασμα υπάρχει, ούτε σοβιετική ένωση. Θυμήθηκε τώρα ο Τραμπ να αναστήσει φαντάσματα του παρελθόντος για να προσδώσει μία επιφανειακή ιδεολογική χροιά στην άκρως καπιταλιστική επέμβαση του. Ούτε τα ναρκωτικά πολεμάει, ούτε τον κομμουνισμό. Τα μεγάλα συμφέροντα εξ υπηρετεί και αυτός και όλοι τους και τα μεγάλα συμφέροντα θέλουν μία υποταγμένη Βενεζουέλα. Οπότε δεν θα πάρω, δεν θα γίνω ο χρήσιμος ηλίθιος του κεφαλαίου πανηγυρίζοντας για τη "μεγάλη" αντικομμουνιστική νίκη του Τραμπ.
Είμαστε στο 2026, όπου τα μυαλά του κόσμου έχουν τόσο πολύ σαπίσει, ο κόσμος έχει εκθηλυνθεί όσο δεν πάει, η αρρωστημένη λογική της ισοπεδωτικής ισότητας έχει καθιερωθεί σαν θέσφατο, ο αθεϊστικός υλισμός έχει επικρατήσει παντού και όλα αυτά συνέβησαν γιατί επικράτησε ιδεολογικά ο μαρξισμός/σοσιαλισμός. Μέχρι και αυτή η εμμονή που έχεις με τον λαό, από εκεί προέρχεται.
Η θεωρητική βάση όλων των παραπάνω ήταν και είναι ο σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός με την αφύσικη και καταστροφική λογική του ότι όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο και κάνουν για όλα, έξυπνοι- βλάκες, άξιοι - ανάξιοι, άντρες - γυναίκες, Χριστιανοί - μουσουλμάνοι κοκ. Κι ο σοσιαλισμός είναι φύσει διεθνιστικός ή νομοτελειακά καταλήγει τέτοιος. Δεν γίνεται να κρατάς μόνο ό,τι σε συμφέρει χωρίς να παίρνεις ένα από τα σημαντικότερα. Πακέτο πάνε.
Οπότε, ναι, για πολλούς λόγους αυτό το καρκίνωμα διέλυσε τον κόσμο (στα μυαλά) και μόνο φάντασμα δεν αποτελεί. Και φυσικά δεν είμαι τόσο βλάκας να πιστεύω ότι νοιάστηκε ο Τραμπ για κάτι από τα παραπάνω, αλλά όταν βλέπω αυτούς που υποστηρίζουν τη Βενεζουέλα (τη συντριπτική πλειονότητα τουλάχιστον) καταλήγω στο Τραμπ και πάλι Τραμπ.