Οι πιο «βυσματικές» θέσεις ανέκαθεν ήταν αυτές με τα λιγότερα απαιτούμενα προσόντα (για ευνόητους λόγους)...
α)Γιατί τι κάνουν στα υποκαταστήματα των τραπεζών, διαφορικές εξισώσεις λύνουν;
Τους παίρνουν, τους εκπαιδεύουν («αυτό το κουμπάκι πατάς για άνοιγμα λογαριασμού», «αυτό το κουμπάκι πατάς για σύναψη δανείου», «από εκεί παίρνεις εγκρίσεις» κ.ο.κ.) και τους έχουν εκεί παρκαρισμένους να κάνουν 5-6 ΠΟΛΥ συγκεκριμένες δουλειές απλά με τη χρήση του Η/Υ τους!
Μια χαρά μπορεί να τα κάνει αυτά ένας απόφοιτος Λυκείου και μια χαρά μπορεί να φτάσει (συν τω χρόνω) να διευθύνει και κατάστημα...
β)Αυτό που περιγράφεις δεν αποτελεί «έλλειψη προσόντων» αλλά «προσωπική ενόχληση (δική σου)»...π.χ. σ' ενοχλεί που ο άλλος δε μιλάει Αγγλικά (ενώ π.χ. εσύ μιλάς) κι έχει ίδια ή υψηλότερη θέση μ' εσένα αλλά τ' Αγγλικά δεν είναι «προαπαιτούμενο» για τη θέση ή π.χ. σ' ενοχλεί που ο άλλος χαζεύει στο κινητό ή αργεί να πάει στο γραφείο, αλλά η δουλειά του μπορεί κάλλιστα να γίνεται κι όλο αυτό να περνάει απαρατήρητο!