για να συννενοηθούμε: Υπάρχει κάποιο πρόγραμμα στα δημόσια σχολεία, που τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους. Αυτό έχει σκοπό, να μην έχουμε βία, εξαρτήσεις κλπ. Σωστά; (μη με μπλέξεις με δύσκολες λέξεις, είμαι της θετικής κατεύθυνσης και λόγω και ΔΕΠΥ, δεν καταλαβαίνω μπλα μπλα). Πες ναι ή όχι, ή όσο πιο απλά μπορείς.
Αυτό το πρόγραμμα ξεκινά από τα προνήπια και συνεχίζει μέχρι;;; Ας πούμε δημοτικό; Δηλ κάποιος ψυχολόγος δίνει κατευθύνσεις στις δασκάλες και στα δύσκολα έρχεται και μιλά με τα παιδιά; Πώς γίνεται απλά;
Το σχέδιο είναι ωραίο, υπάρχει όμως μια δυσκολία, όπως τα λες (ελπίζω να μη σε έχουν σε θέση προώθησης του προγράμματος, γιατί σόρυ, αλλά θα πάει άπατο). : Φαντάσου τώρα, τα λες εδώ, τα διαβάζω με μέτριο ενδιαφέρον, γιατί έχω τις αμφοβολίες μου, αλλά πάντα βλέπω θετικά το νέο και παρ ότι έχω μια σχέση με αυτά (τα πρακτικά), δεν καταλαβαίνω! Αν λοιπόν, πάτε να παρουσιάσετε σε γονείς αυτό το πρόγραμμα συναισθηματικής υποστήριξης, πώς το είπες, με τα λόγια που λες εσύ και τις πολυλογίες και τα μπλα μπλα, το πιθανότερο είναι, να πουν <τι μλκς μας λένε τώρα;> και να μην καταλάβουν τη σημαντικότητα. Γιαυτό, για το καλό το λέω, να φτιάξετε ένα ΑΠΛΟ πλάνο, πώς θα λειτουργήσει αυτό και ένα ΠΙΟ ΑΠΛΟ πλάνο, πώς θα το εξηγήσετε στους γονείς. Πρόσεξε, όχι μόνο τους σκοπούς και τη χρησιμότητα, αλλά και την εφαρμογή.
Διότι εγώ κουράζομαι να διαβάζω μπλα μπλα.
Αν και πραγματικά το κειμενο σου μου προκαλεί σύγχυση θα σου πω απλα οτι το πρόγραμμα αφορά γονείς που ενδιαφέρονται, και αυτό είναι απολύτως κατανοητό να εχεις αμφιβολίες !
Δεν έχει καμία σχέση με ιδιωτική προώθηση(μάλλον απέχεις χρονια απο το σύστημα εφοσον ζεις εξωτερικό ως γονέας απ οτι κατάλαβα ) και γίνεται άμεσα αποδεκτό και κατανοητό, ακόμη και από γονείς με ΔΕΠΥ —Δυσλεξία ίσως και περισσότερο από αυτούς.
Το να μη γνωρίζεις κάτι, αλλά να επιλέγεις να εκπαιδευτείς και να το κατανοήσεις για να βοηθήσεις στο μέλλον του παιδιού σου, το θεωρώ απαραίτητο.
Επιπλέον, το «έχω ΔΕΠΥ» δεν σχετίζεται με την ικανότητα κατανόησης, αλλά με διαφορετικό πλαίσιο λειτουργίας, οργάνωσης και επεξεργασίας πληροφοριών.
Η ΔΕΠΥ δεν είναι αυτισμός και δεν πρέπει να συγχέονται. Η κατανόηση υπάρχει και σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να είναι ακόμη και αυξημένη καλό είναι να μην αναπαράγονται αβάσιμα στοιχεία δημόσια γιατί φθάσαμε να ακούμε "δικαιολογίες" βασισμένη στη ΔΕΠΥ ' που δεν εχουν καμια βαση ...
Ωστόσο, εκφράσεις του τύπου «μαλακιες λεει » δείχνουν ξεκάθαρη άγνοια. Το χειρότερο είναι όταν συνοδεύονται από έλλειψη διάθεσης για μάθηση κάτι που, ειδικά
στους νεότερους γονείς, δεν συναντάται συχνά, καθώς οι περισσότεροι έχουν έρθει σε επαφή με βασικές έννοιες ψυχολογίας ή αυτοβελτίωσης και έρχονται στα σχολεια και παρακολουθούν τετοιες δράσεις πληρως κατανοητες απο αυτούς .
Εδω πλεον κυκλοφορούν δεκάδες παιδικά παραμύθια σε αυτο το πλαίσιο, ποσο μάλλον βιβλια ενηλίκων..
Ποσο μάλλον η αναφορα σου για τον αν "πουλάω " συγνώμη αλλά μου ακούγετε τουλάχιστον αστεια ...
Ο λόγος είναι ξεκάθαρος, με πλήρως κατανοητές έννοιες και σημαντικές πληροφορίες για όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται να ψάξει και να μάθει. Μάλιστα, διατυπώνεται με τρόπο αντίστοιχο με αυτόν που απευθυνόμαστε σε μαθητές λυκείου, ώστε να είναι άμεσα κατανοητός.
Και για να μην ξεφεύγουμε από την ουσία λοιπον το ερώτημα είναι αν πρέπει να προχωρήσουμε στη νομιμοποίηση ουσιών που δημιουργούν σοβαρές δυσλειτουργίες ή αν αντίθετα, οφείλουμε να επενδύσουμε σε προγράμματα που ενισχύουν τον ρόλο της οικογένειας και συμβάλλουν στη διαμόρφωση ανθεκτικών παιδιών παιδιών που μπορούν να ανταπεξέλθουν ακόμη και σε δύσκολα συναισθήματα.
Ξεκάθαρα, και για να το κλείσω,είμαι υπέρ της εκπαίδευσης και της υποστήριξης των γονέων, με στόχο την ενίσχυση του ρόλου τους, και όχι της νομιμοποίησης μιας ακόμη ουσίας.
Ιδίως όταν ήδη πολλά άτομα βρίσκονται σε δομές υποστήριξης και δίνουν καθημερινά μάχη με τον αλκοολισμό μια ήδη νόμιμη ουσία ενώ, παράλληλα, τόσα παιδιά, παρόλο που γνωρίζουν τις επιπτώσεις στην υγεία τους, κρατούν ένα τσιγάρο στο χέρι από την ηλικία των δεκαπέντε, αντί να στρέφονται σε άλλες εναλλακτικές .
Με το ίδιο σκεπτικό, θα μπορούσε κάποιος να πει να νομιμοποιηθεί και ο παρανομος τζόγος, αφού και αυτός αποτελεί εθισμό και συχνά επιλογή διαφυγής για να «κουκουλωθεί» κάτι βαθύτερο που οδηγεί εκεί. Παρ’ όλα αυτά, είναι γνωστό ότι έχει καταστρέψει οικογένειες και έχει επηρεάσει αρνητικά και παιδιά.