Όσο συνεχίζει και βαθαίνει ο καπιταλισμός δεν σταματάει. Ζούσαν και ζούνε και τώρα.
Α καλά ξεκίνησε το ποιήμα, άλλα ντ' άλλον.
και να αυτοπραγματώνεται με τα δικά του χρήματα και να διορθώνει τα δικά του λάθη
Τα 760€ το μήνα μόνο στην αυτοπραγμάτωση ΔΕΝ οδηγούν. Οδηγούν όμως: κατάθλιψη, εξαθλίωση, αλκοολισμό. Και με τέτοιο τεντωμένο σκοινί να ζεις το παραμικρό λάθος σού καταστρέφει τη "ζωή" που προσπαθείς να χτίσεις.
Δε με πιστεύεις; Πάνε σε ένα εργοτάξιο που τόσο πολύ έχεις σε εκτίμηση, και δες λίγο τι ζωή κάνουν οι βετεράνοι του σπορ που από τα 15 τους στοιβάζουν τούβλα για να ζήσουν για μέσο όρο 10 ώρες την ημέρα.
Στη δουλειά που κάνω τώρα (και περιμένω πως και πως να ξεκινήσω τα μαθήματα στη σχολή για να παραιτηθώ επιτέλους) έχουμε πολλές συνεργασίες λόγω αντικειμένου με οικοδομές. Που και που περνάει κάνας μπάρμπας στα γραφεία μας και μάς πρήζει τις μπάλες ότι εμείς κάνουμε την εύκολη δουλειά 8 ώρες στη θέρμανση με διαλείμματα, μπροστά από υπολογιστή και λοιπά. Και η απάντησή μου είναι πάντα η ίδια: "Ας πρόσεχες στην άλγεβρα στο σχολείο να ήσουν και εσύ στη θέση μου" .
Όταν θα τελειώσει η σχολή θα μπορείς να διεκδικήσεις εξέλιξη και καλύτερα φράγκα
Το θέμα είναι ότι σε σοβαρές σχολές (ιατρική, νομική, πολυτεχνεία κλπ) το να προσπαθείς να μπαλατζάρεις δύο βάρκες δυό νερά ύστερα από ένα σημείο είναι κατά 99% δεδομένο πως ΔΕΝ θα σε προωθήσει στην όποια καριέρα θες να στήσεις.
Με πιστεύεις ή όχι, η πραγματικότητα δεν διαψεύδεται από κανέναν.
Το να προσπαθούν οι υπόλοιποι που φοιτούν μαζί σου, να σου δώσουν μία προοπτική από το πώς είναι η κατάσταση στην πραγματικότητα αφιλοκερδώς, χωρίς κανένα πραγματικό όφελος για αυτούς, δεν παίζει έτσι;
Πρέπει οπωσδήποτε να μεταφράζεται σε κομπλεξισμό και κακόβουλους σκοπούς για να ταιριάξει στο αφήγημα που έχεις πλέξει για την ζωή γύρω σου.
Οι σοβαρές σπουδές αξιοσέβαστε βέιπερ απαιτούν θυσίες που δεν μπορείς να φανταστείς, τόσο πριν μπεις, όσο και κατά τη διάρκεια, και ιδιαίτερα μετά.
Το ότι σε απασχολεί το αν θα μένεις με τους γονείς ή όχι κατά τις σπουδές σου είναι ένδειξη ότι ξεκινάς σε εντελώς λάθος βάση, και το ότι επιμένω και κάνω κουβέντα μαζί σου είναι απλά γιατί βαριέμαι σήμερα και δεν έχω κάτι άλλο να κάνω.
Οπότε ναι, το να μην έχεις ασχοληθεί καν με το ζήτημα και να σε απασχολεί η συμβίωση με γονείς, είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο με το να λες ότι φταίει ο κακός καπιταλισμός που ο κατώτατος μισθός το 2024 είναι 768€.
Δηλαδή αλλού ντ'αλλού.
Όπως και ο τρόπος που θα βιοποριστείς, δεν ενδιαφέρει κανέναν ούτε έχει καμία σημασία εάν θα τρως λέσχη, θα απολαμβάνεις μερίσματα από την TSLA ή θα είσαι γόνος εκατομμυριούχων. Δεν θα έχεις χρόνο να βιοποριστείς αξιοπρεπώς και να κάνεις στοχειωδώς σοβαρές σπουδές στις σοβαρές σχολές.
Και για να τα λέμε όλα, είναι τόσοι οι απόφοιτοι που είχαν του κόσμου τα λεφτά ώστε να επικεντρωθούν 101% στη σχολή και στα μεταπτυχιακά (πολλές φορές βάζοντας κι από την τσέπη τους!), ώστε κάποιος που πατάει σε 2 βάρκες μετέπειτα να μην έχει, κατά κυριολεξία, στον ήλιο μοίρα σε επικερδείς ειδικότητες.
Εάν θεωρείς εαυτόν εξαίρεση, η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα να μας διαψεύσεις όλους. Αλλά μην δω κλάματα μετά για το εργασιακό και το γυρίσεις στα κομμουνιστικά σου ποιηματάκια για τις υπεραξίες και τους ταξικούς αγωνές.
Όλα αυτά λοιπόν, που εσύ τα θεωρείς κόμπλεξ και σημάδια βολέματος, στα λέω έχοντας περάσει όλη αυτή τη διαδρομή και δει απίστευτες καταστάσεις (ουλαμαγός σε ουλαμό αρμάτων όπου είχα χρεωμένα τέσσερα άρματα του ελληνικού στρατού + παρεπόμενο υποστηρικτικό υλικό + διοικητική ευθύνη για 730€/μήνα, αιώνιους φοιτητές στο μαθηματικό που σπούδαζα να με κράζουν επειδή διάβαζα και πήρα το πτυχίο μου στα τέσσερα χρόνια just, δουλειές εστίασης για να μπορώ να αγοράζω ένα εισιτήριο ΚΤΕΛ να πηγαίνω να βλέπω την τότε κοπέλα μου στη πόλη μου).
Όλες αυτές οι εμπειρίες είχαν κάτι κοινό: με έκαναν να πάψω να πιστεύω στο παραμυθάκι του "μεροδούλι-μεροφάι" ανεξαρτησίας.
Όσο γιατί δεν τα παρατάω εγώ; Γιατί επιβίωσα σε όλα τα παραπάνω έχοντας εξασφαλίσει το διάβασμά μου, το υλικό μου και το κομπόδεμά μου που θα μού επιτρέψει να αφοσιωθώ πλήρως σε αυτά που κάνω. Διαφορετικά πιθανόν να μην είχα νοιαστεί καν, τα ρίγη στη προσφώνηση "νομικός" ποτέ δεν με εξίταραν.
Το να μπεις στη σχολή, αν και άθλος από μόνος του, δεν αποτελεί ούτε τα πρώτα 10m του μαραθωνίου σε αυτά που απαιτεί επαγγελματική σου (πρόσεξε) επιβίωση, όχι η εξέλιξη.
Τάδε έφη Panzer, αποχωρώ.
