Να σου πω μια εξήγηση, που έχω ακούσει από συνάδελφο:
Είναι τιμή για τον πατέρα, να έχει το παιδί το επώνυμό του. Για τη μάνα δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία, πως το γέννησε και έχει μια ιδιαίτερη σωματική σχέση με το παιδί. Ο πατέρας ήταν ο αδικημένος. Όσο και να θέλει να συμμετέχει εξίσου στο μεγάλωμα, βιολογικά δεν μπορεί. Τη μαμά θηλάζει και μετά αγκαλιάζει, η μαμά είναι περισσότερες ώρες κοντά στο μωρό. Έτσι, ας δώσουμε και στον πατέρα μια τιμή και χαρά.
Εμένα, αν με ρωτάς, επειδή έχω πολύ πιο ωραίο επώνυμο απ τον άντρα μου, θα μου άρεσε τα παιδιά μου να πάρουν το δικό μου. Εκείνος όμως ισχυρίζεται πως το δικό του είναι πολύ πιο ωραίο (χε χε καθένας το τσαντήρι του

).
Τεσπα, όταν παντρευτήκαμε, γράψαμε παραδοσιακά το δικό του, για τα μελλοντικά παιδιά. Όταν γεννήθηκε ο πρώτος, είπε ο μαιευτήρας, πως αν θέλουμε μπορούμε δικαστικά να το αλλάξουμε με μια απλή διαδικασία. Αλλά ποιος νέος γονιός θα έτρεχε για διακαστήρια, χαράς το πράμα. Κάναμε γερό παιδί, έφτανε