Η ένστασή μου είναι στην εκ των προτέρων κατάργησή τους.
Αυτό δε γίνεται, καθώς:
1. Είναι επί της αρχής κανονιστικά ασυνεπές.
2. Αποτελεί θραύση του συνταγματικού πλαισίου και άρα στην πράξη το όποιο νομοθέτημα θα αποβεί ανεφάρμοστο απ το ΣτΕ.
3. Μπορούν να ιδρυθούν σωματεία με κεκαλυμμένο σκοπό σε καταστρατήγηση τυχούσας ποινικοποίησης ίδρυσης ποδοσφαιρικών συνδέσμων.
Οπότε δε λύνεται το πρόβλημα. Ίσα ίσα θα ενταθεί, αφού όταν με τα ξερά καις και τα χλωρά, σπρώχνεις προς τα άκρα και τους μετριοπαθείς, ενώ ριζοσπαστικοποιείς περισσότερο τους προβληματικούς, οι οποίοι έχουν ακόμα μια αφορμή να ξεσπάσουν τη μνησικακία τους κάπου.
Άλλο βέβαια το ζήτημα του εκ των υστέρων και εξατομικευμένου ελέγχου. Αν βρεθεί σύνδεσμος με τέτοια στοιχεία που αναφέρεις, φυσικά να κλείνεται.
Πρέπει να γίνει διάκριση αντικαταστατών και μη αντικαταστατών(με την έννοια ότι χωρίς αυτά δεν οδηγείσαι στο φαινόμενο) αιτίων. Ο οπαδισμός είναι αντικαταστατό αίτιο, ενώ η εκ γενετής ψυχασθένεια, οι κακές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, η ηθική ανευθυνότητα και η πίστη πως θα γλιτώσεις, όχι. Για να γίνει δουλειά πρέπει να πλήξεις τα μη αντικαταστατά, δλδ τα καθοριστικά αίτια. Τα δύο πρώτα μη αντικαταστατά δύσκολα τα αλλάζεις, την ηθική ευθύνη και τις τύψεις μπορείς να τις επιτείνεις με τη δημόσια διαπόμπευση, όπως γίνεται τώρα στο τουίτερ και γενικά παντού, την πεποίθηση πως θα γλιτώσεις από την ποινή την αντιμετωπίζεις με την ενίσχυση της προς τα έσω αποτελεσματικότητας της έννομης τάξης, δλδ με βελτίωση των μηχανισμών που εξασφαλίζουν την τήρηση του νόμου(αστυνομία, κάμερες κλπ).
Όπως λες και συ, τα αίτια είναι πολύ βαθύτερα. Ο οπαδισμός είναι η επιφάνεια μόνο.