Χαίρομαι όταν μιλάω με τον πρώτο μου έρωτα... Έχω περάσει όλες τις φάσεις μαζί του... Να τον θέλω πίσω, να με σιχαίνομαι και να απορώ πώς έμεινα μαζί του τόσο, να μη θέλω να έχω καμία επαφή μαζί του...
Πλέον έχω μόνο μία γλυκειά ανάμνηση και μία βαθιά οικειότητα. Αλλά μιλάμε σπάνια.
Ο άλλος μεγάλος μου έρωτας... ακόμα μου γεννά σκέψεις μίσους... αλλά και για άλλους λόγους... Γι' αυτόν δεν ξέρει ο νυν και ο μόνος λόγος που θα 'θελα να έχω επαφή ξανά μαζί του, είναι για να τον περιφρονήσω. Αλλά αυτό δεν είναι φάση, είναι μόνιμο... για κάτι που έκανε και τον απέρριψα σαν άνθρωπο.
Νομίζω είναι υγιές να μην αποκοβόμαστε από το παρελθόν μας...
Αν έβλεπα κάποιον πρώην όχι-κατά-τύχη, θα το ήξερε ο νυν. Το έχω δηλαδή ήδη κάνει. Τώρα, ε, στην τύχη... σιγά...
Όσο είμαι καλά μέσα μου και στη σχέση μου, οι πρώην είναι μέρη του εαυτού μου και της προσωπικότητάς μου, αλλά μέχρι εκεί.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.