Έχετε μπλέξει αυτό το θρεντ με το "Πιστεύετε στο Θεό ΙΙ".
Απευθύνομαι στην αυθεντία (του epote): Το πρόβλημα δεν είναι ο Θεός, γιατί αν ήταν, ο Αινστάιν δεν θα ήταν αγνωστικιστής. Θα είχε πάρει θέση. 8)
Το πρόβλημα δημιουργείται στην φαντασιακή σημασία του Θεού, στον τρόπο που ερμηνεύουμε το εξωτικό, υπερβατικό, το "πάνω από μας", ο οποίος εκ των πραγμάτων, διά αποκαλύψεως της ιστορίας, είναι αντιφατικός και στερείται αντικειμενικών στοιχείων σε τόσο μεγάλο βαθμό, που δεν μπορεί απ' το να είναι άλλη μια επινόηση του ανθρώπου. Η κοινωνία δεν χρειάζεται τέτοιες σημασίες για να ρυθμίσει τους θεσμούς της και οτιδήποτε δέχεται ως "έξωθεν μαρτυρία" προκαλεί λογικές στρεβλώσεις. (π.χ. κάτω τα χέρια σας άπιστοι απ' τα ράσα του παπά, κι ας ηγήθηκε ένα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης!)
Ποιο θα ήταν το νόημα της πίστεως χωρίς φαντασιακές σημασίες; Θα έμοιαζε πάρα πολύ με την επιστημονική υπόθεση. Θα ήταν μια συλλογικότερη ερμηνεία του κόσμου που θα την προσεγγίζαμε λογικά αλλά θα την υιοθετούσαμε (μέχρι αποδείξεως) κυρίως αισθητικά. Έτσι το καταλαβαίνω καλύτερα, το νιώθω έτσι, το αισθάνομαι έτσι, έτσι μου αρέσει, έτσι το πιστεύω! Αυτή η πίστη είναι δημιουργική, χρήσιμη, ίσως και ενορατική θα έλεγα εγώ, που ανοίγει νέες διαστάσεις στο ανθρώπινο μυαλό χωρίς να το εγκλωβίζει σε φανατισμούς. Είναι σαν να βάζεις τα μικρομόρια του εγκεφάλου σου να δονίζονται (άραγε έχει καμιά σχέση με το "ηδονίζονται";
) σε άλλες συχνότητες, ελεύθερα, χωρίς λογικούς περιορισμούς.
Τίποτα κακό δεν βλέπω σ' αυτό.
