Ηλία, να υποθέσω οτι είσαι γεννημένος το 1990, την ίδια χρονιά με τον μικρό μου υιό.
Αρχικά θα σου πω οτι βρήκα μια καλή ευκαιρία να παίξω λίγο. Δηλαδή, να σας πειράξω.
Τί να κάνω; παιδιά μου είστε, να μη δικαιούμαι μια κουβέντα παραπάνω απο εσάς;
Τεσπα, δικαιούμαι δεν δικαιούμαι, εγώ αυθαιρετώντας, το έκανα δικαιούμαι. Και δεν έχει σημασία η σύγκριση που έκανα. Ηταν χάριν του πειράγματος.
Πάμε ποιο κάτω.
Να σου πω τους προβληματισμούς μου.
Αυτά που ζω σήμερα, μοιάζουν με ένα πρόβλημα πρακτικής αριθμητικής για πολύ δυνατούς λύτες.
Εχουμε, έναν ιό, που τουλάχιστον στην Ελλάδα, αναλύοντας τους νεκρούς το 2019 και το 2020, δεν βλέπουμε κάποια διαφορά. Ενα στοιχείο αυτό.
Βλέπουμε σήμερα, να δικαιολογούνται θάνατοι σε άλλες αιτίες, σε αντίθεση με αυτό που συνέβαινε την προηγούμενη χρονιά.
Βλέπουμε να υποβαθμίζονται καταστάσεις, όπως έκθεση της Μεγάλης Βρετανίας που δείχνει νεκρούς απο εμβολιασμούς σε δύο μήνες. Απο τον Δεκέμβριο του 20 και έως τον Φεβρουάριο του 21.
Κανείς δεν μιλάει γιαυτήν.
Επίσης, είναι τόσες οι πληροφορίες, που αδύνατον να αποκωδικοποιηθούν και όποιος νομίζει οτι μπορεί, ας βγει μπροστά να το πει.
Επίσης, πιστεύω οτι η αλήθεια είναι μπροστά μας. Είναι φανερή. Αλλο αν δεν είμαστε σε θέση να την δούμε.
Και το χειρότερο απο όλα είναι η άριστη γνώση που έχουν για εμάς.
Και όσο περνάει ο καιρός, τόσο και θα συνεχίσουν να μας δείχνουν τον δρόμο που έχουν έτοιμο για εμάς.
Και ως συνήθως εμείς και ας μην είμαστε εσύ και εγώ, πηγαίνουμε με τις μηχανές στο φούλ.
