Προσωπικά αυτά τα "ο σύριζα είναι ο τσίπρας" κτλ δεν τα καταλάβα ποτέ, όπως δεν μπορώ να καταλάβω ότι ο καραμανλής/μητσοτάκης/whatever είναι η νδ. Τα κόμματα είναι ζωντανοί οργανισμοί και είναι δεδομένο ότι λίγο ή πολύ θα μεταλλαχτούν along the way, όπως και ο συνασπισμός/σύριζα έκανε.
Σαφώς και είναι ζωντανοί οργανισμοί τα κόμματα αλλά ο Σύριζα είναι προσωποκεντρικό κόμμα, πως να το κάνουμε. Πολύς κόσμος ψήφιζε Σύριζα (και) για τον Τσίπρα, πολλοί ταύτιζαν τον Τσίπρα με τον Σύριζα και αν ρίξεις μια ματιά σε σελίδες φίλα προσκείμενες στον Σύριζα οι περισσότεροι είναι σε φάση «Τι θα κάνουμε τώρα χωρίς τον Αλέξη;»
Και στην τελική τα κόμματα είναι κατά βάση οι ψηφοφόροι τους.
Οι οποίοι ψηφοφόροι, ο πυρήνας του Σύριζα δηλαδή, ο παλιός συνασπισμός, ήταν ανέκαθεν στο 4-6%... ό,τι και να λέμε και όπως και να έγινε, επί Τσίπρα εκτινάχθηκε, αλλά, ακριβώς επειδή το ποσοστό ήταν επίπλαστο, δεν διατηρήθηκε και αναμένω να πέσει στα παλαιά ποσοστά συν ένα 4-5%, αυτοί που έμειναν δηλαδή σαν εκλογική βάση μετά από τα χρόνια που κυβέρνησε το κόμμα.
Στη βάση αυτού, δεν μπορώ και να πιστώσω τον τσίπρα αυτό που πολλοί πιστώνουν, δηλαδή το "πήρε ένα κόμμα του 4 και το έκανε 35". Μοιραία, όπως ήταν η κατάσταση εκεί γύρω στα 10-12, αυτό είναι κάτι που θα το κατάφερνε κάποιος με αντιμνημονιακή ρητορική. Το πασόκ ήτανε ξεγραμμένο μιας που η φάση Καστελόριζο/Παπαδήμος/etc ήταν πολύ νωπή, και ο Σαμαράς ήταν επίσης ξοφλημένος κάπου στις ευρωεκλογές του 14.
Ήταν, όμως, ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη ώρα. Ένα δημιούργημα και τέχνασμα του πανέξυπνου Αλαβάνου που είδε μπροστά. Ήταν νέος, φρέσκος, άφθαρτος και αντιπροσώπευε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτά που πρέσβευαν τα σάπια και παρηκμασμένα κόμματα της μεταπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ είχε σωστά πάρει σχεδόν όλη την ευθύνη για το χρέος -θυμίζω τα συνθήματα «Πεινάς; Φάε τον Πασόκο της γειτονιάς σου»-, η ΝΔ ταυτίστηκε με την άγρια λιτότητα και ανεργία επί Σαμαρά και στον κόσμο υπήρχε πραγματικό μίσος απέναντί τους. Ήμασταν ένα καζάνι που έβραζε.
Εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν αφελής όποιος πίστευε ότι Γενάρη/Ιούλη του 15 ο Τσίπρας θα έκανε ότι υποσχόταν όπως πιστεύω ότι ήταν αφελής όποιος νόμιζε ότι το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σήμαινε όχι στην ΕΕ.
Και στην τελική πιστεύω ότι ο περισσότερος κόσμος δεν πήγε στον Σύριζα επειδή πούλαγε αντιμνημονιακότητα, αλλά επειδή πολύ απλά είχε σιχαθεί τους άλλους 2 οπότε ήθελε να δοκιμάσει κι αυτό.
Σαν ένας από τους αφελείς, μπορώ να σου πω ότι πιστέψαμε, ενδεχομένως γιατί θέλαμε να πιστέψουμε. Και ναι, ήμασταν αντιμνημονιακοί. Τουλάχιστον οι άνθρωποι που, όπως εγώ, μεγαλώσαμε σε οικογένειες που ανήκαν στην εργατική τάξη. Που τα προβλήματά μας δεν ήταν ότι δεν θα είχαν οι γονείς μας να μας πληρώσουν το νοίκι αν πηγαίναμε να σπουδάσουμε, αλλά ήταν προβλήματα
επιβίωσης.
Στην επόμενη ημέρα, ο σύριζα πρέπει κατά βάση να αποφασίσει πρώτα τι κόμμα θέλει να είναι, και στη συνέχεια να αποφασίσει ποιον θα έχει πρόεδρο. Έχει την ευκαιρία να κάνει ριμπούτ, έχει πρόσωπα σχετικά άφθαρτα που βγήκαν στη φορά περισσότερο μετά το Μάη (Τεμπονέρας, Χαρίτσης) και μπορούν να φέρουν πάλι την πνοή "νέου" που έφερε ο Τσίπρας τότε και κυρίως έχει πια μια καλύτερη οικονομική κατάσταση στη χώρα που επιδιώκει να κυβερνήσει οπότε μπορεί να ρίξει και περισσότερο ρεαλιστικά προγράμματα.
Επαναλαμβάνω πως, αν ο Σύριζα το τραβήξει κι άλλο προς τα αριστερά και συνεχίζει την εμμονή του με τα κοινωνικά θέματα δευτερεύουσας σημασίας (κάτι σαν τους democrats των ΗΠΑ), θα καταρρεύσει. Η Ελλάδα (και ο κόσμος γενικότερα) χρειάζεται μια πιο «συντηρητική αριστερά...» Αν συνεχίσει την εμμονική ενασχόληση με τους μετανάστες και τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα, τελείωσε.