Αγαπητέ Φαντασμένε, νομίζω ότι διακρίνω κάποια ολισθήματα στη σκέψη σου.
Λες: "
Το θείο γιατί πρέπει να ταυτίζεται με κάτι υπερφυσικό;"
Το Θείον ταυτίζεται με τον φυσικό κόσμο και την Συμπαντική Αρμονία. Σε καμία περίπτωση η θεώρησή μου δεν εμπεριέχει υπερφυσικές αναφορές, τις οποίες μάλιστα εκτενώς σχολίασα σε προηγούμενο ποστ μου, καταλήγοντας μάλιστα να δίνω δίκαιο στους άθεους για την αθεΐα τους, εφόσον το Θείον παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο.
Περαιτέρω, το χρήμα, η δύναμη και η επιβολή έχουν εξ αρχής υλικό χαρακτήρα. Εντούτοις, η λατρεία αυτών από δισεκατομμύρια ανθρώπους, τους έχει προσδώσει χαρακτηριστικά πνευματικής-υπερδιαστατικής οντότητας. Αυτό συμβαίνει με κάθε ιδέα που καταφέρνει να εγκατασταθεί σε μεγάλο αριθμό ανθρώπινων εγκφάλων ταυτόχρονα (μιμίδιο, ιός ή κατ' άλλους Δαίμων). Ωστόσο, είναι και πάλι ανθρώπινο δημιούργημα, όπως συμβαίνει επίσης και με το σύστημα αξιών που ανέφερες.
Πράγματι, με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος γίνεται κάτι σαν Θεός-δημιουργός, αφού αυτός δίνει πνευματική υπόσταση στα δημιουργήματά του. Κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο, μιας κι ο άνθρωπος έχει προικιστεί με νοημοσύνη, ή αλλιώς είναι "κατ' εικόνα κι ομοίωσιν" (όχι με τη θρησκευτική, αλλά με την εσωτερική φιλοσοφική έννοια του όρου).
Αυτό όμως δεν δίνει την απάντηση περί του ποιος κατασκεύασε το σύμπαν ή τον άνθρωπο, ούτε περί της ίδιας της έννοιας της νόησης σε συμπαντικό επίπεδο. Συνεπώς είναι άτοπο να θεωρούμε ένθεους, όσους λατρεύουν τα δημιουργήματά τους ως Θεούς ("
Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω κι όσα εν τη γη κάτω κι όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω τοις γης. Ουδέ μη επιθυμήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς". Σύμφωνα με τον διδάσκαλο Αιώνα, αυτή είναι η μόνη εκ των δέκα εντολών που έχει φιλοσοφικό νόημα και περικλείει εσωτερική απόκρυφη γνώση).
Παρακάτω πάλι λες: "Αφού είναι κάτι ανώτερο και άυλο (το παράδειγμα με τις κατσαρίδες ήταν ατυχές) και προϋποθέτει ξεπέρασμα της ίδιας μας της σκέψης πως είναι δυνατόν κάποιος να το αντιληφθεί;" Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορεί στο ίδιο κείμενο ο Θεός να χαρακτηρίζεται ως κάτι "ανώτερο και άυλο" και ταυτόχρονα να δίνεται ίση αξία σε κάτι κατώτερο και υλικό, όπως το χρήμα, η εξουσία ή ο κομμουνισμός, γιατί κάτι τέτοιο αποτελεί αντίφαση.
Το παράδειγμα με τις κατσαρίδες είναι άτοπο, μόνο από την άποψη πως η διαφορά του επιπέδου νοημοσύνης μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού, είναι απείρως μεγαλύτερη από τη διαφορά μεταξύ ανθρώπου και κατσαρίδας. Το φιλοσοφικό επιχείρημα όμως συνεχίζει να ισχύει: Αν μια κατσαρίδα δεν μπορεί ν' αποδείξει την ύπαρξη του ανθρώπου, τότε και ο άνθρωπος δεν μπορεί ν' αποδείξει το Θεό, αφού έχει ακόμη μεγαλύτερη απόσταση να διανύσει για να φτάσει ως εκεί. Αυτό είχε να κάνει με αυτούς που ζητούσαν
αποδείξεις για την ύπαρξη θεού.
Όσο για το σωστό ερώτημά σου, δηλαδή το πώς μπορεί κανείς να αντιληφθεί το Θείον, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε την υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων, η εσωτερική διδασκαλία μας λέει πως πράγματι το Φως δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε πλήρως, παρά μόνο τις ακτίνες του, αφού κάτι τέτοιο θα κατέστρεφε τους ανθρώπινους οφθαλμούς. Μπορούμε όμως να το προσεγγίσουμε "
...μελετώντας τη φύση, παρατηρώντας τα φαινόμενα, κατερχόμενοι στο βάθος της συνειδήσεως και ιδίως εναρμονίζοντες τους εαυτούς μας με τον παγκόσμιο ρυθμό". Ας μην ξεχνούμε ότι τα ανθρώπινα όρια έχουν την τάση να επεκτείνονται, γενιά με γενιά. Όσοι λοιπόν έχουν δει τις ακτίνες, δεν μπορούν να το αποδείξουν, όμως μπορούν να γνωρίζουν. Όταν κάτι το γνωρίζεις, ασφαλώς και το πιστεύεις. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με την "τυφλή πίστη".
Κατά τ' άλλα, θα συμφωνήσω μαζί σου στα εξής:
Να παραδεχτεί δηλαδή ότι οι πράξεις του είναι προϊόν του εαυτού του και ότι δε μετέχει σε ένα "θείο σχέδιο" χωρίς τη δυνατότητα να αλλάξει τα πράγματα. Είμαστε δυστυχώς το κέντρο του κόσμου και άρχοντες του...
Ακόμη και ο εσωτερικός χριστιανισμός, που πίστεψέ με πολύ λίγη σχέση έχει με το χριστιανισμό που γνωρίζει ο μέσος "πιστός", αναγνωρίζει στον άνθρωπο το "Αυτεξούσιον". Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι το ποτάμι του Μεγάλου Χάους, αποτελεί τη συνισταμένη της Συμπαντικής Νομοτέλειας που προκύπτει από το Θέλημα και τις πράξεις όχι μόνο των δισεκατομμυρίων των ανθρώπων που ζουν σήμερα, αλλά και όσων έζησαν μέχρι σήμερα. Κανείς δεν μπορεί συνεπώς ν' αποκλείσει, όπως δεν μπορεί και ν' αποδείξει, ότι πίσω απ' όλα υπάρχει κάποιο ανώτερο σχέδιο. Πιθανώς ο κάθε άνθρωπος αλληλεπιδρά με το ίδιο το σύμπαν και το επηρεάζει, όπως κι επηρεάζεται απ' αυτό, σε μια αδιάρρηκτη ενότητα (προσέξτε εκείνο το "εναρμονίζοντες τους εαυτούς μας προς τον παγκόσμιο ρυθμό", εκεί είναι όλα τα λεφτά). Ακόμη και ο Αλχημιστής λέει πως τις περισσότερες φορές ο κάθε άνθρωπος παίζει κεντρικό ρόλο στην Ιστορία, όμως δεν το γνωρίζει.
Αν μπορέσουμε να καταλάβουμε αν υπάρχει θεός τότε θα γινόμασταν και εμείς ταυτόχρονα θεοί...
Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο! Ο Διδάσκαλος Ιησούς είπε: "
Θεοί εστέ". Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της αναζήτησης. Πρόσεξε όμως: Είπες "να καταλάβουμε αν υπάρχει θεός" και όχι "ν' αποδείξουμε...".
Πράγματι λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να επαναπαύεται στα συμπεράσματά του...
