Ενώ αν ψυχαναγκάζεσαι μόνος έχει διαφορά;
όχι μωρέ, δίκιο έχεις.
Απλώς θα ήταν άλλου επιπέδου ψυχαναγκασμός ένα τόπικ με θέμα το
"ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΘΕΕ", θα άξιζε πιο πολύ παρά να μας πιάνει
το θρησκευτικό μας και να ψάχνουμε το τάγμα που μας ταιριάζει.
ΕΞάλλου πως να πεις σε κάποιον ότι το μυαλό του έχει σαλέψει?
Σα να προσπαθείς να τον πείσεις ότι η πρέζα που έπαιρνε τη δεκαετία του 2000
τον έχει ξεκουτιάνει τη δεκαετία του '10.
Πόσο μάλλον αν ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΑΥΤΟΣ.
και τελοσπάντων άλλο να μπεις στη δίνη μόνος σου
και να σε καταπιεί κι άλλο να σε σπρώξει κάποιος μέσα
και πάλι να σε καταπιεί.
Και στα δύο βλέπεις να σε ρουφάει η περιστρεφόμενη τρύπα
αλλά στη μία με τρόμο και στην άλλη με ελευθερία κι αποφόρτιση.
Θα μου πεις, και τι θα προλάβεις?
Νερόμυλοι της ζωής.
Κεντρική ιδέα όχι των ψυχαναγκασμών αλλά της κουβέντας περι Θεού
δεν είναι να ξεγελάμε τους εαυτούς μας με ερωτήσεις όπως
"αν ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα, μπορεί να δημιουργήσει ένα χαντάκι
τόσο μεγάλο που να μην μπορεί να το πηδήξει??"
(προς εντυπωσιασμό ΚΑΙ της γκόμενας όσο τη σπρώχνεις πάνω σε κούνια)
αλλά η άποψη ότι το σύμπαν αποτελείται από δυστυχία και εχθρότητα
και τελικά θα σε πιάσει στα χέρια του και τη γάμησες.
Το να βλέπεις δηλ το σύμπαν όπως οι περισσότεροι βλέπουν
έναν απλήρωτο λογαριασμό. Στο τέλος αναγκάζεσαι να πληρώσεις.
Το σύμπαν σε βγάζει έξω , σε αφήνει να σπαρταρίσεις και να κάνεις τούμπες
και τελικά σε ξαναρίχνει μέσα, να αφρίζεις μεσ'τα αίματα σου.
Προκαλεί μια σαστιμάρα στους ένθεους και πιστούς επί της γης,
ότι ο Θεός είναι ή ανίσχυρος ή ανόητος ή όλα τα γράφει κανονικά.
Είναι κακός, χαζός και αδύναμος.
Κάποιους τους σώζει ο θεός και κάποιους τους σφάζει.
Κάποιοι αρνούνται ότι ο θεός σφάζει και πως ο θεός δεν κάνει
κακό σε κανέναν.
Η αρρώστια, ο πόνος και τα άδικα βάσανα δεν πηγάζουν από το Θεό
αλλά από κάπου αλλού, και σ' αυτό απαντώ:
ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΘΕ ΤΟ ΑΛΛΟΥ?
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΘΕΟΙ?
Ή ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΟΝ
ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ?
Στην κοσμολογία του πλάτωνα, ο noos πείθει την ananke,
την τυφλή αναγκαιότητα - ή τυφλή τύχη - να υποταχθεί.
Ο noos έτυχε να έρθει και ανακάλυψε έκπληκτος την τυφλή τύχη:
το χάος, μ΄άλλα λόγια, στο οποίο ο noos επιβάλλει την τάξη
(αν και το πως "πείθει" δεν το λέει πουθενά ο Πλάτο)
Το οποιοδήποτε κακό λοιπόν, αποτελείται από αταξία που
δεν είχε πεισθεί ακόμη να πάρει έλλογο σχήμα.
Ο noos ή ο Θεός είχε καθυστερήσει λιγάκι, ε και όταν
αποφάσισε να περάσει ήταν πολύ αργά.
άρα παίζει και πλατωνικά, η περίπτωση κι ενός βραδυπορούντος θεού.
Πως το λένε αυτό? ΓΟΥΤΟΥΠΟΥ θεός.
άσε που η ιδέα; ύπαρξης θεού χαλάει και μια πιο κομψή θεωρία:
Την αρχή της επιστημονικής φειδωλίας, την απλούστερη θεωρία για να εξηγήσεις
ένα δοθέν σύνολο στοιχείων.
Όσο μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, τόσο μικρότερη η κατανοητικότητα,
άρα και ανάλογη αύξηση των εντυπώσεων που τελικά οδηγούν σε λύσεις μπαρόκ
που στην ουσία δεν εξηγούν τίποτα αφού είναι ενας καλοζυγισμένος χυλός
που η εξήγηση είναι πιο δυσνόητη κι από το πρόβλημα.
Δεν ξέρω αλλά μερικές φορές αρκεί μια ροζ ακτίνα
από ένα απέναντι μπαλκόνι για να μας κάνει να πιστέψουμε
ότι ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ κι η ζωή μου αρχίζει απο την ώρα που το
λέηζερ του γείτονα ΜΕ ΣΤΟΧΕΥΣΕ.
οκ, πείστηκα.
Πάω να διαβάσω την ιερή βίβλο.
όλο και κάποιο από το χρόνο μου θα χάσω.
υγ. η μη διαγνωσθείσα βουβωνοκήλη που έχει πιθανόν διαρρήξει
τον υδροθύλακο και έχει κατέβει στον οσχεϊκό σάκο είναι μια πιθανή
ερμηνεία γιατί πιστεύουν όσοι στριμώχνουν την πίστη τους
σε αλλεπάληλα κύματα συμβολιστικών αντικειμένων (σταυροί, λιβάνια)
προσδίδοντας μια ιερότητα που καταντάει ρούφηγμα του μυαλού
σαν μακαρόνι στο στόμα.
όταν ο θεός αρχίζει να τους μιλάει τότε θα αντλήσουμε
και καμιά πληροφορία για το τι μάρκα μακαρόνια ήταν αυτά....
άλλο μπαρίλα ας πούμε κι άλλο μέλισσα.
