Αρχικά ξεκινάς με μία πεποίθηση που έχει -αυτό που ονομάζω- ο πάτος του κουβά των θρησκευόμενων, όσοι δηλαδή κατανοούν τα πράγματα επιφανειακά και κυριολεκτικά. Φυσικά και δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Είμαστε απλώς ένα κομμάτι του, μάλιστα σχεδόν όλες οι θρησκείες σου λένε ότι πρέπει να χαμηλώσεις το Εγώ σου (ταπείνωση στον Χριστιανισμό, Νιρβάνα στην Ανατολή κοκ).
Το ότι είναι ανθρωπογενής (φαντάζομαι θα τη θεωρείς και ανθρωποκεντρική) η θρησκεία είναι απόλυτα φυσιολογικό. Άνθρωποι είμαστε, θα τα βλέπουμε κάτω από το πρίσμα του ανθρώπου. Όσο κι αν προσπαθήσει να δει πέρα από τους περιορισμούς και τις δεσμεύσεις κάποιος, όσο φωτισμένος κι αν είναι δεν θα μπορέσει να απελευθερωθεί απόλυτα από αυτές τις δεσμεύσεις. Ομοίως και για το ανδρογενής που λες, σχεδόν άπαντες οι μεταφυσικοί φιλόσοφοι, οι ιδρυτές θρησκειών κ.λπ. ήταν άντρες, άρα λογικό να συμβαίνει αυτό. Φυσικά υπάρχει -και πάλι από τον πάτο του κουβά των θρησκευόμενων- η πεποίθηση ότι ο Θεός είναι ένας παππούλης με άσπρα μαλλιά. Προφανώς ο Θεός δεν έχει φύλο, τα φύλα αφορούν στο σώμα και στον κόσμο της ύλης.
Δεν αναφέρομαι στο Εγώ του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά που πρέπει να το ταπεινώσει or sth, αλλά σε αυτό που είπες: ότι τα βλέπουμε κάτω από το ανθρώπινο πρίσμα.
Και δεν είναι μόνο αυτό, εμάς βάζει ως κέντρο και όλα τα άλλα ακολουθούν. Ενώ στη πραγματικότητα ένας άνθρωπος κι ένας σκύλος έχουν την ίδια θέση στο πλαίσιο της ύπαρξης.
Απλά οι άνθρωποι κυριαρχήσαμε και αναπτύξαμε προχωρημένους τρόπους επικοινωνίας και συνεργασίας σε μεγάλες ομάδες (που κι αυτό το καταφέραμε με πολύ αργούς ρυθμούς τα τελευταία λίγα χρόνια σε σχέση με αυτό που ήμασταν πριν).
Η γη δεν πλημμύρισε λόγω των αμαρτιών των ανθρώπων σαν ένα hard reset; Στο υλικό πεδίο δεν έπεσε όλη η πλάση λόγω του προπατορικού;
Ο Χριστός δεν ήρθε να κάνει ένα reset στις αμαρτίες των ανθρώπων; Που είναι τα άλλα ζώα σε όλο αυτό πέραν από ακόλουθοι;
Μπορεί να έχουν πιο συμβολικές ερμηνείες όλα αυτά.
Ξέρω ότι εγώ και η Εβίτα η σκυλίτσα μου, στη πραγματικότητα είμαστε το ίδιο. Απλά το είδος μου επινόησε μια θρησκεία και με βάζει στο βάθρο, ενώ εκείνη στο πάτο της αλυσίδας. Όπως δεν θα τιμωρηθεί ή ανταμειφθεί μετά θάνατον η Εβίτα, έτσι δεν θα τιμωρηθώ ή ανταμειφθώ κι εγώ.
Απλά εγώ έχω ανεπτυγμένη γλώσσα και φαντασία να αναπτύξω τους ευσεβείς πόθους μου και ξέρω ότι θα πεθάνω.
Διαφωνώ. Πιστεύω ότι η ηθική είναι τόσο υποκειμενική όσο και αντικειμενική. Η πρώτη, η πραγματική ηθική, είναι ακλόνητη και αιώνια ενώ η δεύτερη αφορά στους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους. Αλλάζει όσο αυτές και αυτοί αλλάζουν. Οπότε ο άθεος μπορεί να είναι ηθικός μόνο με την υποκειμενική έννοια της ηθικής.
Αν εννοούμε ως αντικειμενική ηθική πράγματα όπως η αλληλεγγύη ή το να μην προκαλείς πόνο στον άλλον, ναι τα έχουμε μέσα μας γιατί μέσω των αισθήσεών μας έχουμε συμπεράνει ότι είναι ωφέλιμο για τον άλλο ζωντανό οργανισμό. Αν και θα βοηθούσαν μερικά παραδείγματα "αντικειμενικής" και "υποκειμενικής" ηθικής.
Το ότι τρέμουμε οι άνθρωποι την ιδέα της απόλυτης ανυπαρξίας μετά τον θάνατο είναι γεγονός, αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι, επειδή συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή. Υπάρχουν πολλές near death experiences με φοβερές μαρτυρίες των ανθρώπων που τις έζησαν. Φυσικά η επιστήμη εκλογικεύει αυτά τα φαινόμενα διότι, όπως έχω ξαναγράψει, αυτόν τον δρόμο πήρε (της ύλης), αυτόν θα ακολουθήσει μέχρι το τέλος. Δυστυχώς.
Όχι μόνο την τρέμουμε την ιδέα, είναι στον πυρήνα μας και ένας φοβερός λόγος να μαλακώσουμε αυτόν τον φόβο μέσω μιας φιλοσοφίας που θα μας κάνει φαντασιακά να το νικήσουμε αυτό. Ούτε αποδεικνύει ότι υπάρχει μετά τον θάνατο κάτι όμως, ενώ από την άλλη έχουμε πολύ βάσιμους λόγους να καταλήξουμε λογικά ότι το κάνουμε για να νιώσουμε εμείς καλά.
Ο καθένας τα ζυγίσει και καταλήγει.
Κανείς δεν γύρισε από τον άλλο κόσμο. Προσεγγίσανε τον άλλο κόσμο, το μυαλό τους το κατάλαβε και δημιούργησε τις κατάλληλες εικόνες βάσει του συστήματος ιδεών που πιστεύουν σε μορφή ονείρου.
Και η γιαγιά μου στο νεκροκρέβατό της στο Αττικό, έβλεπε αγγέλους πάνω από το κρεβάτι της και παραμίλαγε με αυτούς.
Αν ζούσε στην αρχαία Ελλάδα ή ήταν προϊστορικός άνθρωπος, θα έβλεπε άλλες μορφές.
Εδώ έχουμε καθαρά κριτική στον δυτικό Χριστιανισμό που επικεντρώνεται στο «κάνω καλές πράξεις για να σωθώ.» Αυτή είναι μια τελείως υλιστική, προτεσταντική οπτική για τη θρησκεία (που ακολουθούν πλέον και οι Καθολικοί) και έχει ξεφύγει τελείως από τον μυστικιστικό χαρακτήρα του αυθεντικού Χριστιανισμού που η Ορθοδοξία έχει εν μέρει κρατήσει. Σημαντικότερο στον Χριστιανισμό είναι η Θέωση, η ένωση δηλαδή με τον Θεό και η εκπλήρωση του κατ' εικόνα και ομοίωσιν. Αυτή είναι η σημασία της εν λόγω φράσης, όχι φυσικά να μοιάσουμε εξωτερικά στον Θεό αλλά το Θεϊκό μας στοιχείο (ψυχή) να ενωθεί μαζί του.
Για να το λες για τους ορθόδοξους, θα ισχύει αν και οι πολλοί έχω την εντύπωση δεν το ακολουθούν.
Δεν μιλάνε μόνο τα παρακλάδια του χριστιανισμού για πράξεις επί της Γης που θα σου χαρίσουν κάτι "καλό" μετά θάνατον αλλά και οι γραφές άλλων θρησκειών. Εγώ πάντως βλέπω και στους ορθόδοξους χριστιανούς την τάση να "κάνουν καλές πράξεις" με τον προοπτική ότι, τις κάνουν που τις κάνουν, θα ανταμειφθούν κιόλας ή άλλες πράξεις ότι θα τους τιμωρήσουν.
Έχω δικό μου άτομο (πολύ πιστό), που έκανε έκτρωση, το θεωρεί κακή πράξη και παλεύει κατόπιν εορτής με τον εαυτό του, την πίστη του και την εκκλησία να εξιλεωθεί γι αυτό το αμάρτημα.
Δεν νομίζεις ότι αυτό που λες "κουβά των θρησκευόμενων" τυγχάνει να είναι οι περισσότεροι;
Επομένως εσύ βρίσκεσαι στην μειοψηφία και άρα εκείνοι ορίζουν το τι ισχύει πραγματικά;
Ξεκάθαρο για εσένα. Εγώ, λοιπόν, ισχυρίζομαι και γνωρίζω ότι υπάρχουν προφανώς ψευδαισθητικά και παραισθητικά φαινόμενα που αποτελούν συμπτώματα ψυχικών νόσων, υπάρχουν όμως και αυθεντικά οριακά/παραφυσικά* φαινόμενα. Έχουν υπάρξει καταγεγραμμένες από την ιστορία περιπτώσεις όπου, για παράδειγμα, ένα ολόκληρο χωριό έβλεπε την Παναγία. Φυσικά η σύγχρονη επιστήμη το ονόμασε «μαζική ψευδαίσθηση» διότι, όπως προανέφερα, αυτόν τον δρόμο πήρε, αυτόν θα ακολουθήσει μέχρι τέλος. Επίσης, έχουν υπάρξει άτομα πλήρως λειτουργικά και ψυχικά υγιή που μεμονωμένα έχουν βιώματα που η σύγχρονη επιστήμη θα τα κατέτασσε στα ψυχωτικά επεισόδια. Δεν είναι.
*χρησιμοποιώ τον όρο «παραφυσικό φαινόμενο» γιατί το «μεταφυσικό που έχει επικρατήσει είναι λάθος. Μεταφυσική είναι κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται με ερωτήματα του τύπου «υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;», άρα το «παραφυσικό», δηλαδή κάτι που αμφισβητεί τους νόμους της φύσης όπως τους γνωρίζουμε είναι πιο ταιριαστό.
Συμφωνώ με τον όρο παραφυσικό φαινόμενο σε κάποια πράγματα, με την έννοια ότι η επιστήμη μας δεν τα αναγνωρίζει.
Αν και δεν μου φαίνεται τόσο ουάου ή magic.
Πιστεύω ότι κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες μπορούμε να επικοινωνήσουμε με έναν special τρόπο με τον χώρο των ιδεών και να συγχρονιστεί ο εγκέφαλός μας με ιδέες που στη νοόσφαιρα απέκτησαν πλεονέκτημα έναντι άλλων ιδεών / συμβόλων / μιμηδίων.
Κατά αυτόν τον τρόπο, μπορεί να υπάρξει ένας θεός του Ολύμπου, μέχρι και η Παναγία, ο αρχάγγελος Μιχαήλ ή ακόμα και πιο ασήμαντα πνεύματα όπως η Μόρα (έχω προσωπική εμπειρία).
Είναι ιδέες / σύμβολα που χρησιμοποιούν τον εγκέφαλό μας (και κατ' επέκταση τα στοιχεία που βρίσκουν σε αυτόν) για να εκφραστούν, δεν είναι αυτοτελής οντότητες. Κανένας δαίμονας ή πνεύμα δεν μπορεί να νικήσει τους νόμους της φυσικής στο υλικό πεδίο. Αν θέλει να εκφραστεί θα το κάνει μέσω ενός ανθρώπινου εγκεφάλου ή θα επηρεάσει ανθρώπινους εγκεφάλους σε μορφή παραίσθησης, όχι με απευθείας παρέμβαση στο υλικό πεδίο.
Το ότι δεν υπάρχουν ασυνέπειες στη φυσική τάξη, είναι το πραγματικό θαύμα, όπως λένε.
Κανένας θεός δεν "οργίζεται" ή "χαίρεται" με τις πράξεις των ανθρώπων. Αν κάποιος αντιλαμβάνεται τις Ερινύες μέσα του (και ο καθένας σε διαφορετικό βαθμό) είναι καθαρά λόγω του δικού του εγκεφάλου και των Ερινυών που απέκτησαν πλεονέκτημα.
Το πιο πιθανό είναι αυτές οι ιδέες να συνδέονται με το γνωστικό μας σύστημα ως άνθρωποι και να γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες όσο αναπτύσσεται ο τρόπος σκέψης μας.
Πχ1, πονάω / δυσφορώ όταν με χτυπάς -> βλέπω & συμπεραίνω ότι είμαστε ίδιοι -> αν σε χτυπήσει κάποιος 3ος θα πονέσεις κι εσύ -> άρα είναι κακό το να χτυπάει ο ένας τον άλλον -> αν σε χτυπήσω κάνω κάτι κακό -> λόγω της προσομοίωσης που κάνει η φαντασία μου ότι είμαστε ίδιοι, νιώθω άσχημα που στο έκανα -> να μια ιδέα της Ερινύας -> λαμβάνει καθολική διάδοση.
Πχ2, τη φωτιά δεν την αντέχει το ανθρώπινο σώμα -> η φωτιά είναι "κακιά" και πονάει αν σε κάψει -> προκύπτει εύλογα ένας ιδεατός τόπος όπου η φωτιά κυριαρχεί και σε καίει, να έχουμε να λέμε (βλ. κόλαση / i know και η κόλαση έχει συμβολική ερμηνεία αλλά κάπως έπρεπε να αποτυπωθεί).
