Λατρευω τις ταινιες τρομου...ειναι γεγονος.
Δεν λετρευω ομως μονο αυτες.
Θελοντας λοιπον να ξεφυγω απο τους τιτλους του horrorfest(εχω δει τα 5 απο τις 8 ) σημερα ειδα το
Bridge to Terabithia.
Προκειται για μια ταινια καταλληλη για ολες τις ηλικιες (ακομα και τις μικροτερες) η οποια ομως καταφερε και με κρατησε καθ' ολη την διαρκεια της...
Βλεπουμε την ιστορια δυο παιδιων, τα οποια με "μεστρικο" τροπο μας δειχνουν ποσο ευκολο ειναι να φτιαξεις τον δικο σου μαγικο ή παραμθυενιο καλυτερα κοσμο μεσα στον πραγματικο που ζουμε.
(καπου εκει αρχισε να μου ξυπνα αναμνησεις απο τα παιδικα μου χρονια και το ποσο ζωηρη και ζωντανη ηταν η φαντασια μου τοτε...)
Στο εργο δεν λειπει σχεδον τιποτα.
Κυλαει ομορφα (αρκει να σου αρεσουν τετοιες ταινιες), σε κανει να χαμογελας ενω ερχονται και στιγμες που σου αφαιρει το χαμογελο...αποτομα...και στο αντικαθιστα με αλλα συναισθηματα.
Φωτογραφια,εφε,σκηνοθεσια κι ερμηνειες ηταν μια χαρα...Ακριβως οπως επρεπε για μια ταινια του ειδους της.
Του βαζω ενα 7++/10 γιατι απλουστατα απο την εποχη του
Labyrinth κιολας που θυμαμαι τον εαυτο μου,μου αρεσε να "χανομαι" σε τετοιες "παραμυθενιες" ιστοριες.
(Γι' αυτο και λετρευω τον μεγα παραμυθα (και ευφυια στον τομεα του) Τim Burton)