El Greco
Έχουμε και λέμε:
0: Γιατί θυμήθηκα τις ηθοποιίες των συμμαθητών μου, και την δική μου βέβαια, όταν παίζαμε θεατράκια στο δημοτικό. Ένιωσα ότι οι ηθοποιοί δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που έπαιζαν. Δηλαδή πέρα από τον ιερέα Γκεβάρα, όλοι οι υπόλοιποι ήταν πιόνια που κινούταν μηχανικά πάνω σε μια σκακιέρα. Καθόλου ένταση, καθόλου αγάπη για αυτό που τους είχε δοθεί να εκτελέσουν.
+
0:Γιατί η Δ. Ματσούκα απέτυχε και ως πριγκιποπούλα αλλά και ως καλόγρια. Ως η κόρη του διοικητή αρχικά, το περπάτημα της δεν ήταν καθόλου αριστοκρατικό και επιτέλους αν κάποιοι άνθρωποι δεν είναι ηθοποιοί ας παίζουν ρόλους που ανταποκρίνονται σε αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Στο «Ο Δρόμος» την θαύμασα. Αλλά στο «Ελ Γκρέκο» δεν είναι δυνατόν να τη δεχτώ ως καλόγρια που μιλάει στον ιερέα και είναι έτοιμη να του πάρει π1π4 την οποιαδήποτε στιγμή.
+
0:Γιατί ο Ελ Γκρέκο χόρευε Κρητικούς χορούς σα να χορεύει κλασσικό μπαλέτο και έπινε ρακί σα να πίνει την νέα γεύση πορτοκαλάδας σε διαφήμιση.
+
0:Γιατί η μόνη συγκίνηση που είχα κατά τη διάρκεια της ταινίας ήταν όταν είδα τον νεκρό πλέον, Μουστάκα.
+
0:Γιατί με νευρίασε ολόκληρο το σενάριο και ο χαρακτήρας που σχημάτιζε γενικότερα γύρω από το πρόσωπο του Ελ Γκρέκο. Ίσως και αυτός να ήταν ο λόγος που έχω θυμώσει τόσο με αυτήν την ταινία. Δεν ξέρω αν πραγματικά ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος ήταν αυτός που έδειξαν, πάντως εγώ τον φανταζόμουν εντελώς διαφορετικό. Αυτός στην ταινία δεν είχε πάθος, δεν είχε μέθη. Απλά και μόνο αδυναμίες και φτηνές απολαύσεις. Ελάχιστες οι στιγμές που του απέδιδαν έντονα συναισθήματα, όπως οργή, έμπνευση ή και έρωτα. Μηδαμινές για εμένα, δύο χτυπήματα του πινέλου και ένα σπάσιμο βάζου.
+
2: Γιατί μου άρεσε ο χαρακτήρας του Τισιάνο
+
3: Γιατί είναι μεγάλη πρόοδος για τον ελληνικό κινηματογράφο του σήμερα, να φτάσει από τον «Οργασμό της αγελάδας» στο «Ελ Γκρέκο»
+
0.2: Για τον ωραίο
Μανούσο
σύνολο:
{5.2/10}
