Στην ηλικία σου, ήμουν μόνιμα κλεισμένη στο σπίτι, ακοινώνητη, μπροστά από έναν υπολογιστή 24/7 κάνοντας σκέψεις ότι ποτέ δε θα βρω σωστούς ανθρώπους, ότι όλοι θα με εκμεταλλεύονται και θα με θέλουν μόνο όταν με χρειάζονται κτλ. Ήμουν ένας βαθιά απαισιόδοξος άνθρωπος, δίχως όνειρα, φιλοδοξίες που απλά είχα ταλέντο στο να μαθαίνω εύκολα. Τίποτε παραπάνω.
Koίτα, εγώ βγαίνω. Κοινωνικοποιούμαι, έχω παρέες.
Απλά έχω μάθει να μη με νοιάζει αν κάποιος φύγει η αν κάποιος μείνει. Κλάιν, δική σου απόφαση να φύγεις, αέρα στα πανιά σου.
Αντιθέτως, εγώ έχω όνειρα και φιλοδοξίες, έχω καταστρώσει ένα σχέδιο για τη ζωή μου και ελπίζω να το εκπληρώσω, έχω ανησυχήσει με τις κατευθύνσεις απο το γυμνάσιο στο να είμαι ξεκούραστος τώρα και να είμαι χαρούμενος με όποιο καταφέρω να εισαχθώ. Αλλά και πάλι γνωρίζω πως οι συμμαθητές μου με εκμεταλλεύονται για τα μαθήματα. Γιατί; Γιατί απο τότε που χωριστήκανε τα τμήματα της Γ λυκείου δε μου έστειλε κανείς τίποτα. Και ειλικρινά, χέστηκα για αυτό. Δε λέω οτι όλοι οι άνθρωποι είναι σκατά, εννοείται, αυτό είναι πλεονασμός, αλλα οι περισσότεροι έχουνε σκατά συμπεριφορά γιατί κοιτάνε μόνο την πάρτη τους. Και καλά κάνουν. Εμένα δυστυχώς με μεγαλώσανε να κοιτώ να βοηθώ τους γύρω μου και να ακούω τις απόψεις τους, πράγμα που πασχίζω να το αλλάξω.
Μαζί με το θέμα υγείας είχα και κάποιους ανθρώπους που ενώ το ήξεραν ήθελαν και πάλι να με.... βλάψουν. Όταν τα ξεπέρασα όλα, ξαπόστειλα όσους έπρεπε και στάθηκα στα πόδια μου, άρχισα επιτέλους να βλέπω τη ζωή με άλλο μάτι. Άρχισα να είμαι αισιόδοξη. Άρχισα να εκτιμάω και να χαμογελάω αληθινά. Άρχισα να νιώθω επιτέλους καλά, να γνωρίζω καλούς ανθρώπους, να νιώθω ότι είμαι κομμάτι κάποιου....
Και εγώ στην ίδια βάρκα. Δεν είμαι απαισιόδοξος, ρεαλιστής είμαι. Δεν πέφτω πλέον στην παγίδα του "δεν ήξερα, δεν κατάλαβα"
Είχα πεί σε συμμαθήτριά μου που θεωρούσα πολύ καλή φίλη απο την Α' γυμνασίου "Τι δεν ήξερες; Τα λεγα στην τάξη και έκανες πως τάχα κλαις, πες απλά πως στο μουνί σου με γράφεις να έχεις τιμή να σε σέβομαι και περισσότερο", και έχω συμμαθήτρια φροντιστήριο που γνώρισα κυριολεκτικά πριν έναν χρόνο και μου έφερε λουλούδια και ένα αγαλματάκι με γάτες, που θυμήθηκε τυχαία οτι τις λατρεύω οσο τίποτα.
Εγώ έχω μια ιδιαιτερότητα. Έγω την αποτυχία, την προσβολή, το υφάκι, το κάνω καύσιμο να προσπαθήσω περισσότερο το στόχο μου. Και πάλι υπάρχουν άτομα που θέλουν να με βλάψουν, μες την οικογένεια μου (!!!) γιατί πολύ ηλίθιους λόγους που δεν ευθύνομαι καν για αυτό. Καθόμουν που λες και έλεγα τα πλάνα για τη σχολή που θέλω. Χημικό, οδοντιατρική, ιατρική, θα είμαι χαρούμενος και με τα δύο.
Μου απαντάει "Χημικό και μετά φαρμακευτική, θα είσαι συνάδελφος με την κόρη μου!"
Της λέω "Όχι, η κόρη σου είναι βοηθός φαρμακείου, εγώ θα ήμουν φαρμακολόγος. Εγώ θα την πλήρωνα." Και κατσούφιασε και δε μου μίλαγε για την υπόλοιπη ώρα. Δεν έχω "χάσει ελπίδες", όχι. Τις έχω κερδίσει, έχω σοβαρευτεί σαν άνθρωπος, έχω σκληρύνει, έχω φυτρώσει πέτσα. Μια χαρά χαμογελάω και μια χαρά απολαμβάνω την κάθε μέρα που ξημερώνει. Πάντως, είμαι χαρούμενος που έχεις φτάσει και σύ στο επίπεδο να καμαρώνεις τον εαυτό σου, και εις ανώτερα εύχομαι!
Τέτοια μέρα σε ένα χρόνο θα είσαι φοιτητόπουλο και μπορεί να πίνεις σε κανένα κουτουκάκι στα Άνω Πατήσια.
Πως με γνωρίζεις έτσι, μόνο το πρεζόκρασο έμεινε και θα 'λεγα αυτή γνωρίζει το μέλλον
Μόνο ένα πράγμα σε παρακαλώ.... Να σε προσέχεις, να προσέχεις την υγεία σου. Είναι το πολυτιμότερο πράγμα που έχεις.
Έχεις απόλυτο δίκιο , και αυτό είναι το παν, και συμφωνώ απόλυτα. Είναι μια δύσκολη περιπέτεια αλλά απο τη στιγμή που λύθηκε το θέμα που είχα, έχουν ξαναζωντανέψει τα χρώματα. Θυμάμαι βγήκα και καθόμουν έξω κάθε μέρα και απολάμβανα τα ηλιοβασιλέματα απο το μπαλκόνι ακούγοντας Μάλαμα, και απο τότε κατάλαβα το εξής: Δεν θα αφήσω κανένανε μαλάκα να με κάνει να ευχηθώ να χάσω αυτό που βλέπω μπροστά μου.
Να έχεις μια όμορφη χρονιά με υγεία και ο,τι επιθυμείς
Βεβαίως και εσύ (πιθανή) συνάδελφε! Έχω μια περίεργη καλή αίσθηση για το 2025. Μακάρι να είναι καλή χρονιά για όλους εδώ μέσα, και όχι μόνο για μένα
