Δεν ξέρω αν λέγοντας το παραπάνω, κάνεις ένα γενικό σχόλιο ή αν αναφέρεσαι σ΄εμένα.
Αν αναφέρεσαι σ΄εμένα θα ήθελα να κάνω σαφές ότι ποτέ δεν συνηθίζω να εκφέρω άποψη ελαφρά τη καρδία ούσα ανίδεη μιας κατάστασης.
΄Οσα έχω πει μέσα σ΄αυτό το φόρουμ, τα έχω πει επειδή τα πιστεύω απόλυτα, τα εφαρμόζω στον εαυτό μου και τα ίδια ακριβώς θα έλεγα και στους φίλους μου αν ζητούσαν τη γνώμη μου.
Επίσης πιστεύω ότι όταν ένας άνθρωπος έχει φτάσει σ΄ένα σημείο να χάσει τη στοιχειώδη λογική του και όταν από την απόφασή του, διακυβεύεται η ευημερία άλλων ανθρώπων και κυρίως παιδιών, καλό είναι η γλώσσα που θα χρησιμοποιηθεί από τον συνομιλητή να είναι αυστηρή μήπως ταρακουνηθεί και αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα.
Να διευκρινίσω Λένω μου, οτι δεν αναφέρομαι καθόλου σε σένα προσωπικά, απλώς εξέφρασα τη γενική μου άποψη.
Μη στέκεσαι τόσο στη λέξη "αφορισμός"που ίσως είναι λίγο βαρύδουπη, μα ήθελα απλώς να τονίσω αυτό που κάνουμε όλοι μας (μηδενός εξαιρουμένου, και του εαυτού μου μαζί) στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε κάποιον συνάνθρωπό μας που αντιμετωπίζει μια δύσκολη συναισθηματική κατάσταση, οπου βάζουμε το πιο ισχυρό μας όπλο που δεν είναι άλλο, από τη λογική. Ξεχνώντας οτι η λογική αντιπαρατίθεται των συναισθημάτων, για την ακρίβεια είναι δυο εντελώς αντίθετα πράγματα.
Και πάλι θα τα πω λίγο χοντρά (χωρίς να σημαίνει πως φωτογραφίζω κάποιων τις απόψεις), μόνο για να απλοποιήσω κάπως τις έννοιες. Πιστεύω πως η Λένα δεν είναι ούτε "ηλίθια" που κάθεται να την κοροϊδεύει ο λεγάμενος, ούτε "πόρνη" (με εισαγωγικά στις λέξεις) που βρήκε την ευκαιρία να "τα" φορέσει στον αξιότιμο κατά τα άλλα σύζυγό της.
Η ταπεινή μου άποψη είναι πως η κοπέλα βιώνει μια συναισθηματική τρικυμία, κι επιπλέον, βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στις
ενοχές. Νομίζω ξέρει πολύ καλά οτι το καθήκον της είναι να μείνει με τον άντρα της που την αγαπά και την τιμά δίχως να την υποβάλλει στο μαρτύριο της αμφιβολίας.
Όμως είναι κι ο άλλος, που δεν μπορεί να μην τον αγαπά, δίχως λογική. Μπορεί να είναι πάθος, μπορεί κι εμμονή, όμως υποψιάζομαι πως μέσα της δεν είναι καθόλου σίγουρη πως δεν είναι κάτι αληθινό και - σε κάθε περίπτωση- το συναίσθημα είναι επίμονο και ισχυρό.
Έγιναν, χωρίς αμφιβολία, λάθη πολλά και δεν θα ήθελε να προσθέσει ένα ακόμα, το μεγαλύτερο, αφού πλέον οι όποιες αποφάσεις δεν αφορούν μόνο τους δυο τους. Έχουν να δώσουν λόγο και σε άλλους "αθώους" ανθρώπους και, το κυριότερο, στα παιδιά τους.
Και το δίλημμα είναι να φύγει με ορατό τον κίνδυνο αργά η γρήγορα να το μετανιώσει και μαζί να χάσει τον
αυτοσεβασμό της (που ήδη παραπαίει) και το παιδί της κατά πάσα πιθανότητα, ή να μείνει, έχοντας "
απωθημένο" έναν έρωτα που οι συνθήκες, οι λάθος χειρισμοί, το τάιμινγκ ή οτιδήποτε άλλο, δεν της επέτρεψαν να ζήσει και σε κάθε μελλοντική δύσκολη στιγμή με τον συζυγό της, νοερά θα ανατρέχει;
Κι είναι αυτός ο λόγος που αναγνωρίζω πως εμείς λίγα πράγματα μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε, πέρα από το να της δώσουμε αφορμή για κάποιες σκέψεις που ίσως να μην έκανε πριν. Εξακολουθώ να πιστεύω οτι χρειάζεται επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη.
Κι ένα ερώτημα για το τέλος: αν ο σύζυγός της ήταν καθ όλα επαρκής, ποιος ο λόγος να ανταποκριθεί σε κάποια επιπλέον
συναισθηματική επιβεβαίωση, από μια σχέση που ουσιαστικά αποτελεί παρελθόν;
