
Η φαντασιακή αυθαιρεσία δεν είναι παρά μια αναπαράσταση ενός νοητικού δυναμικού που υπάρχει στην υπερσυνείδηση. Αυτό είναι το new trend της επιστήμης, είναι λίγο πολύ γνωστό. Όταν θα έρθει ο Πολέμαρχος

η piskantrila θα τον ακούσει να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο κι εγώ το Phantom of the Opera

(αν και καμιά ροκιά δεν θα με χάλαγε

).
Η φαντασιακή αυθαιρεσία μπορεί πράγματι να θεωρηθεί μια αντανάκλαση ενός νοητικού δυναμικού που υπάρχει μέσα μας, όμως δεν σημαίνει αυτόματα ότι έχουμε αγγίξει την υπερσυνείδηση........
Η υπερσυνείδηση, αν υπάρχει βέβαια , δεν είναι πεδίο θεωριών ή “τάσεων” της επιστήμης, αλλά ένας τρόπος ύπαρξης, όπου η γνώση παύει να είναι
επίδειξη και γίνεται
βίωμα.
Ξέρεις πολλούς να εχουν τέτοια βιώματα ώστε να είναι σε θέση να μιλούν ;
Το να μιλά κανείς για υπερσυνείδηση προϋποθέτει όχι μόνο κατανόηση, αλλά
ταπεινότητα.
Κανείς δεν είναι παντογνώστης, ειδικά πάνω σε θέματα που παραμένουν ανοιχτά και άγνωστα
ακόμη και στους πιο φωτισμένους νους.
Η αλαζονεία του “ξέρω” είναι πάντα σημάδι
πνευματικής τύφλωσης,(αυτο είμαστε ,ΟΛΟΙ ) γιατί όσο πιο πολύ αγγίζεις το άγνωστο, τόσο περισσότερο συνειδητοποιείς
πόσα δεν γνωρίζεις.
Πάντα στο μυαλό μου έρχεται η φράση
.....εκ των υστέρων προφήτες είμαστε όλοι.
Όταν κάτι γίνει γνωστό,
όλοι σπεύδουν να πουν πως το είχαν προβλέψει.
Όμως η πραγματική σοφία, τι λες προφητεύει ή καλύτερα να πούμε οτι παρατηρεί;
Σκαει μύτη και "φωνάζει" πως ήξερε και δεν μιλούσε ή συνεχίζει να αφουγκράζεται και να διερωτάται ;
Οποιος διερωτάται φωναχτά ,μοιράζετε αναζητά πως λέγεται αραγε ;
Η υπερσυνείδηση, λοιπόν, δεν φωλιαζει σε θεωρίες ούτε σε τίτλους.
Φωλιαζει στην
εσωτερική σιωπή, στην ικανότητα να βλέπεις χωρίς να χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα.
Και πάνω απ’ όλα,
στην ταπεινότητα να αναγνωρίζεις ότι ακόμα και η “γνώση” είναι απλώς ένα βήμα προς κάτι μεγαλύτερο.
Απέναντι σε ολα αυτα άραγε ποιος θα βγει μπροστά και θα πει ¨εγω ήξερα "....
Εδω ταιριάζει γάντι "Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι" (Κατά Ματθαίον 5:3)