Κι αν ο μονάρχης είναι ο ίδιος διεφθαρμένος ? Τι μας κάνει βέβαιους ότι ο μονάρχης θα είναι ένας αντικειμενικός κριτής και υπερασπιστής του γενικού καλού?
Πόσους και πόσους μονάρχες έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, και οι περισσότεροι σχεδόν όλοι, απεδείχθησαν το αντίθετο από αυτό που πάντα ελπίζουμε και επιθυμούμε.
Ο μονάρχης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα απομεινάρι των αρχαίων αυτοκρατοριών, ο οποίος δε διαθέτει καμία φυσική εξουσία. Απλά το σύνταγμα (δηλαδή μια μικρή μερίδα ανθρώπων) ορίζει τι θα ισχύει και τι δε θα ισχύει, τι επιτρέπεται και τι όχι και ούτω καθεξής.
Ο δικτάτορας δεν σφετερίζεται την εξουσία, την κατακτά. Δια μέσου επιβολής , εξουσιάζει και διατάζει. Ό,τι θεωρεί σωστό ορίζεται ως σωστό και το ανάποδο.
Το πρόβλημα σε κάθε δημοκρατία που αποτυγχάνει είναι ότι ο λαός δε γνωρίζει την ουσιαστική σημασία της δημοκρατίας, πολύ πιθανόν για το λόγο ότι δεν την έχει ποτέ του γνωρίσει. Το ότι λέγεται και γράφεται ότι έχουμε δημοκρατία, δεν σημαίνει ότι παρουσιάζεται η πραγματική φύσης της επικρατούσας κατάστασης.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 21 Μαΐου 2020
Δεν αρνούμαι την ατομική ωφέλεια, αρνούμαι να αποδεχτώ το κάθε όφελος που πηγάζει από τη διαφθορά και την επιθυμία καταπάτησης κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτό κατακρίνω .
Καμία αντίφαση δεν προκύπτει, απλά μπερδεύεσαι ή αφελώς και εν αγνοία σου "οδηγείσαι" από τον χάκερ.
Ναι η πλειονότητα όταν εκφραστεί ως μαζική σκέψη ή άποψη, λανθάνει. Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει ότι θα απαγορεύσουμε την κοινή γνώμη. Δεν υπάρχει κάποια αντίφαση , όλοι έχουν δικαίωμα να εκφραστούν , αλλά αυτό δε συνεπάγεται την ορθότητα των απόψεων. Δεν έγραψα ποτέ και πουθενά ότι τα άτομα που είναι χαρισματικά θα εκλεγούν από τη λανθάνουσα πλειοψηφία. Έγραψα, αυτά τα άτομα να άγουν προς ένα καλύτερο μέλλον. Δηλαδή να αρχίσει το σύστημα σιγά σιγά να γίνεται πιο αξιοκρατικό, ώστε άτομα που αξίζουν να μπορούν να ηγηθούν .
Όπως έχω γράψει, η δημοκρατία είναι ένα σύστημα, που παρέχει ελευθερία άποψης και γνώμης. Αν η δημοκρατία λειτουργούσε υπό τη γνήσια μορφή της, κι όχι υπό τον σφετερισμό που βλέπουμε να υφίσταται τώρα,τότε η αξιοκρατία θα μπορούσε να θριαμβεύσει.
Όσο για το Κάλλος , έχω την αρχή μου για αυτό. Το Κάλλος είναι νόμος, ένα ύψιστο απόκτημα/αγαθό. Δεν μπορεί να περιοριστεί στα πλαίσια μιας υποκείμενης υποκειμενικότητας. Ένας νόμος ισχύει, είτε τον αντιλαμβανόμαστε είτε όχι. Για εμένα το Κάλλος είναι ο ίδιος ο Δημιουργός, ο αρχιτέκτονας ενός τόσο σοφά μελετημένου δημιουργήματος, ενός κόσμου. *Φυσικά με την πολύ ευρεία έννοια του Δημιουργού, καθώς δεν πιστεύω σε ένα και μοναδικό ον*.
Η παραβίαση του Κάλλους λοιπόν, μας κάνει δύστυχους. Φέρει συνέπειες και ασχήμια.