Πώς θέλετε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας;

[glayki]

Κοίταξε, όπως αναφέρεις πως μπορεί κάποιος να "παρκάρει" την φροντίδα κάποιου ενήλικα σε κάποιον άλλον, το ίδιο μπορεί να κάνει και ενας γονιός αφήνοντάς τα όλη μέρα στην γιαγιά, στον παππού ή σε baby sitter.
Το αν και πως θα επιλέξεις να φροντίσεις κάποιον άλλον είτε είναι παιδί, είτε είναι κατοικίδιο, είτε είναι γονέας είτε οποιοσδήποτε άλλος, έχει να κάνει με σένα και το τι σχέση θέλεις να χτίσεις/διατηρήσεις.

Με όλο τον σεβασμό που έχω για σένα, δεν δέχομαι αυτό το embargo στο δικαίωμα των άλλων ανθρώπων να αγαπούν να φροντίσουν και να νοιάζονται έντονα για κάποιον ή κάτι άλλο. Δεν διαθέτει ο γονέας το μονοπώλιο στην αγάπη και στην φροντίδα, ούτε είναι έννοιες απόλυτα συνυφασμένες με τον ρόλο του γονέα και τη σχέση του με το παιδί.

Δεν μπορεί να γνωρίζει ο καθένας τι σύσταση έχει η κάθε οικογένεια, για κάποιους είναι οι γάτες, για κάποιους ενας πατέρας, για κάποιους ενας αδερφός, για άλλους ενα παιδί.

Υπάρχει χώρος για όλους και στην αγάπη και στην φροντίδα ακόμα και στα άγχη και τις ευθύνες, και τις προτεραιότητες τις βάζει ο καθένας με βαση τα θέλω του και αυτά τα "θέλω" που του επέβαλε ή ζωή και δεν γίνεται αλλιώς.

Δε διαφωνώ μαζί σου και με κανένα τρόπο δε θέλω να προσβάλλω ανθρώπους που δεν μπορούν ή δε θέλουν ή θέλουν αλλά δεν έτυχε να έχουν παιδιά.
Απλά σου εξηγώ πως η φροντίδα παιδιών έρχεται για να μείνει και είναι άκρως απαιτητική. Και εγώ έχω ζώα, δυο, δε συγκρίνω την αγάπη προς ζώα , παιδιά,φίλους συντρόφους, γονείς .. Καθέναν τον αγαπάς με τον τρόπο σου, δε υπάρχει μεζούρα (αγαπομετρο)για να κάνεις συγκρίσεις στο μέγεθος της αγάπης.
Κάνω σύγκριση μόνο στο διαφορετικό είδος ευθύνης.

Σκέψου όλους μας πόσες φορές δε λέμε πως αυτό που είμαστε σε μεγάλο βαθμό αντανακλά τα βιώματα μας των παιδικών , νεανικών χρονών. Πόσα άτομα δεν έχουν εξελιχθεί σε μη υγιείς ενήλικες ψυχοσυναισθηματικα και την ευθύνη σε μεγάλο βαθμό έχουν οι γονείς τους.

 

[Himela]

Σκέψου όλους μας πόσες φορές δε λέμε πως αυτό που είμαστε σε μεγάλο βαθμό αντανακλά τα βιώματα μας των παιδικών , νεανικών χρονών. Πόσα άτομα δεν έχουν εξελιχθεί σε μη υγιείς ενήλικες ψυχοσυναισθηματικα και την ευθύνη σε μεγάλο βαθμό έχουν οι γονείς τους.

Αυτό δε θα έπρεπε κανονικά λοιπόν να λειτουργεί αποτρεπτικά από το να έρθει ακόμα ένα παιδί στον κόσμο; Ειδικά τη στιγμή που υπάρχουν τόσα παιδιά σε ιδρύματα;