Θα έλεγα να μην κοιτάξεις απαραίτητα κέντρο, αλλά κυρίως περιοχή κοντά σε σταθμό μετρό. Και ιδανικά στην κόκκινη γραμμή, γιατί πλέον η μπλε με τις επεκτάσεις έχει βυθιστεί από κόσμο.
Εγώ είχα την τύχη να βρω σπίτι δίπλα σε σταθμό και 4 χρόνια τώρα μου χει κάνει τη ζωή πολύ εύκολη. Ποτέ δε γνώρισα μεγάλο χάσιμο χρόνου στις μετακινήσεις, σε ένα 10λεπτο είμαι Σύνταγμα.
Όσο για τη ζωή στην επαρχία, αν και έχω ζήσει σε πόλη, γνωρίζω πολλούς που ζούσαν μικροί σε χωριά και κυρίως κακά λόγια έχω ακούσει. Κουτσομπολιό, κλειστόμυαλοι άνθρωποι, τραμπούκοι συνομήλικοι με "επαρχιώτικη" νοοτροπία και συμπεριφορά(όποιος κατάλαβε κατάλαβε), μεγάλες αποστάσεις για την πόλη, περιορισμός στα χόμπυ κλπ.
Η εξιδανίκευση της επαρχίας μου θυμίζει την εξιδανίκευση από ορισμένους του εξωτερικού, σα μηχανισμός που σε καλμάρει οτι υπάρχει κάτι καλύτερο και ίσως μια μερα πας και σου λύσει όλα τα προβλήματα.
Μπορεί αν πας 40+ η επαρχία να είναι ιδανική, αλλά για ένα παιδί μπορεί να γίνει πολύ σκληρή, επικριτική, να το κλείσει στον εαυτό του, να μη βρει άτομα και ενδιαφέροντα που του ταιριάζουν, να τρώει όλη τη μέρα και την ενέργεια σε αποστάσεις κλπ.
Φυσικά είναι πλεονέκτημα η επαφή με τη φύση, αλλά αν υπάρχουν γονείς που ενδιαφέρονται μπορούν το σκ να παίρνουν τα παιδιά για μια βόλτα στην εξοχή. Και πιστεύω σε όλες τις πόλεις, εκτός ίσως από Αθήνα, μπορείς να φτάσεις και με τα πόδια στα περίχωρα της πόλης σου που μια χαρά εξοχή είναι κι αυτό, δέντρα χωράφια κλπ. Εγώ που έμενα Ηράκλειο θυμάμαι συχνά να πηγαίνω με φίλους σε τέτοια μέρη.
