Άσχημη φάση..Μεταβατική.
Παλεύεις για 2 χρόνια να πετύχεις ένα στόχο σου και όταν φτάνεις στο τέλος βλέπεις ότι όλα και όλοι έμειναν πίσω.Ότι δεν μπόρεσαν να σε ακολουθήσουν και δεν ήταν και υποχρεωμένοι.Συνειδητοποιείς ότι ζούσες χωρίς να ζεις,ότι παρασιτούσες και έχασες στιγμές από τη ζωή σου που μπορεί τώρα να μη μοιάζουν σημαντικές αλλά που στην πραγματικότητα είναι..γιατί είναι η ζωή σου!Και τώρα ψάχνω να βρω,ποια είμαι εγώ και τί τελικά είναι αυτό που θέλω.Αφού έφερα εις πέρας τον στόχο μου,γιατί δεν είμαι ευτυχισμένη όπως θα περίμενα;Γιατί δεν ξεκίνησε η ζωή μου όπως την περίμενα;Νομίζω πως ξέρω γιατί.Η ζωή αυτή είναι στιγμές και αυτές είναι που έχουν σημασία.Και τώρα είναι σα να πρέπει να ξεκινήσω πάλι τη ζωή μου από την αρχή.Ίσως γι'αυτό ανυπομονώ να έλθει ο Σεπτέμβρης.
Με τρομάζει πολύ η σκέψη ότι μπορεί να έβαλα λάθος προτεραιότητες..