Στη γειτονιά που μένω το καλοκαίρι παλιά (πριν 10 χρόνια) είχαμε απίστευτα πολλές κατσαρίδες.Βλέπετε,κάτι η ελλήνικη γραφειοκρατία,κάτι το γεγονός των ζώων-υπαλλήλων του υγειονομικού που δεν εμφανίζονταν ποτέ για να κάνουν την απεντόμοση και κάτι η μαλακισμένη η από δίπλα που ήταν άσχετη από υδραυλικά και της είχε σπάσει μία σωλήνα και έσταζαν νερά στο δρόμο όλα αυτά συντελούσαν κάθε καλοκαίρι και ειδικά τα τέλη Ιούνη με τέλη Ιούλη να παθαίνουν νευρική υστερία όλες οι κυρίες της γειτονιάς μέσα σε αυτές και η μαμά μου.
Που λέτε λοιπόν κάθε καλοκαίρι σαν μικρό,με εκνευριστική τσιριχτή φωνούλα κοριτσάκι ήμουν κολλιτσίδα στη μάνα μου.Επομένως,ήξερα που είχε τα κατσαριδοκτόνα και όλα τα σχετικά.
Πολλές φορές μάλιστα-ειδικά το βραδάκι που έκαναν πάρτυ οι Τερέζες(=κατσαρίδες) μου'λεγε "Χαρά,φέρε την Τέζα" (Νομίζω,είναι διαχρονικό κατσαριδοκτόνο.Γενιές και γενιές με αυτό μεγαλώσαμε
)
Μια μέρα λοιπόν είχαμε γυρίσει από βόλτα και οι κατσαριδούλες έκαναν παρέλαση στο δρόμο.Χωρίς δεύτερη σκέψη τρέχω σαν τον Σούπερμαν στην κουζίνα φωνάζοντας: "Καθαήδα"(=Κατσαρίδα)
Βούτηξα το Τέζα κατέβηκα στο δρόμο και τέλειωσα ένα μουκάλι ολόκληρο.
Το όλο σκηνικό το'κανα γύρω στις 5 μέρες συνεχόμενα.Μετά,με'πιασε αλλεργία πέταξε κάτι σπυράκια Να! Τα άσπρα χεράκια μου έγιναν από τα σπυράκια ροζ και από τότε μου απογορεύθηκε η είσοδος στο καλάθι με τα .... εξολοθρευτικά.
Βέβαια,σαν σωστό σκαλιστίρι πραγμάτων,το επόμενο καλοκαίρι βουτούσα το Τέζα της θείας μου.
