Οχι δεν θα κρατουσα την σταχτη...δεν βρισκω κανενα μα κανενα νοημα στο να το κανω.
Κανείς δεν κρατάει εκείνο το πρώτο ραβασάκι από τον πρώτο του έρωτα ? Φωτογραφίες από σχολικές εκδρομές ?
Το αποκομμα του εισιτηρίου από τη συναυλία του συγκροτήματος που λάτρευες έφηβος ?
Πως μπορείς να κρατάς όλα αυτά και να τα θεωρείς τόσο σημαντικά σε σημείο να τα σέρνεις από μετακόμιση σε μετακόμιση και να μην θες το σώμα του ανθρώπου που λάτρεψες ?
Άλλωστε δεν υπάρχει και χώρος πια για τόσους που χρειάζεται να ταφούν.
Γιατι οχι?δεν θα πιανουν και χωρο.ασε που ειναι και πιο οικονομικο(υποθετω)
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου μα αυτό μου φέρνει τρόμο … Βγείτε έξω εσείς οι νεκροί να μπούμε εμείς οι ζωντανοί …
Πιο οικονομικό ... μάλιστα !
Και στην καύση το ίδιο συμβαίνει δυστυχώς ..
Λουλουδικά , χορωδίες , ολονυχτίες μπροστά στον κλίβανο , ειδικό ντρες κοτ καπελίνα με βέλο , ηδίποτα
γεύματα , αποχαιρετιστήριες κάρτες , φυαλίδια με σκάλισμα δια την τοποθέτησην της γιαγιάς μάργκαρετ …
Τι ψάχνουμε να βρούμε , ο άνθρωπος είναι ον που έχει την έννοια του εμπορίου στο ντιενει του οπότε ..
Οφείλω να ομολογήσω πάντως πως όλη αυτή η έντονη υπεράσπιση της καύσης των νεκρών ώστε να σταματήσει
η οικονομική εκμετάλλευση από τους κάθε λογής εμπόρους , μου θυμίζει όλο το σκηνικό γύρω από τον
πολιτικό γάμο , που τόσο έντονα υπερασπίστηκαν με άκρα μαχητικότητα αρκετοί ( και ορθώς βέβαια )
αλλά με κύριο επιχείρημα το οικονομικό όφελος …
Για να καταντήσουμε στο σημείο ο πολιτικός γάμος να είναι χειρότερο πανηγύρι από τον θρησκευτικό
τι μπομπονιέρες , τι ρύζια μες στα δημαρχεία , τι ανθοστολισμοί , τι προσκλητήρια δερματόδετα ,
τι νυφικά δια χειρός βαράγκη στην ανάγκη φαίνεται …
Τελικά δεν παιζόμαστε ώρες ώρες , αφού το έχουμε το πανηγύρι στο αίμα μας …
Και για μένα είναι καλύτερο εκείνο το βράδυ που έχασες τον άνθρωπο σου να μείνεις ή μόνος σου ή με τους πολύ κόντινους σου ανθρώπους (κόρες, γιοι, αδέρφια, ότι έχει ο καθένας). Και αυτό δεν θα είναι βλέποντας το νεκρό σώμα του αγαπημένου σου.... Σε τι βοηθάει αυτό;;;
Κι εγώ αυτό αναρωτιόμουν όταν στα 15 μου έφεραν τον πατέρα μου στο σπίτι για να τον ξενυχτήσουμε
ναι το έχω ζήσει και αυτό
Δεν θα επεκταθώ παραπάνω γιατί για χρόνια ήταν μια εικόνα που με καταδίωκε νύχτα και μέρα … όμως
Επειδή οι άνθρωποι αλλάζουμε ευτυχώς για μας
Αλλάζει Και ο τρόπος που επεξεργαζόμαστε τις καταστάσεις και τα συναισθήματα …
Όταν πρόσφατα έχασα τη μητέρα μου θα πω πως θα ήθελα να την "ξενυχτήσω" το τελευταίο βράδυ της …
Είχα αυτή τη δυνατότητα για όση ώρα μου επέτρεψε το νοσοκομείο , αφήνοντάς με μόνη μου μαζί της
μέχρι να μου την πάρουν , για μένα είναι από τις πιο ιερές στιγμές που κρατώ στην ψυχή μου η
τελευταία μας « συζήτηση»
Το ίδιο συνέβη και στην ταφή …
με αποτέλεσμα να εμποδίσω την διαδικασία γιατί δεν ήθελα να πάψω να την βλέπω
και ήθελα λίγο χρόνο ακόμα μαζί της , το αποτέλεσμα βέβαια ήταν να φάει σπρωξιά ένας θειος μου
που με σκούνταγε να συμμορφωθώ , και σφαλιάρα μια γνωστή μου που τόλμησε να μου πει πως δεν
ήταν πρέπον να της τραγουδώ
αυτό
συν του ότι παρα πέρα ήταν μια χήρα που είχε σαλτάρει και πέταγε μπριζόλες στο τάφο του
άντρα της φωνάζοντας του :
να βρε φάε, τώρα φάε να δω τι θα καταλάβεις , έτρωγες έτρωγες
έσκασες πανάθεμα σε και με άφησες μόνη μου ….
Κωμωδία … αλλά ως γνωστόν γάμος χωρίς δάκρυ και κηδεια χωρίς γέλιο …
Καλύτερα να σκεφτείτε, να αναπολήσετε τις καλές στιγμές, να ''φιλοσοφήσετε'' όσο γίνεται το θέμα, ή αν μείνετε μόνοι σας να κλάψετε αν το αισθάνεστε, αλλά μακριά από τα μάτια του κόσμου.
Μπααα , πίστεψε με το τελευταίο πράγμα που αντέχεις να κάνεις όταν πονάς είναι να φιλοσοφήσεις
Αυτό είναι για πολύ … αλλά για πολύ μετά …
Όταν πονάς να ρημάξεις όλους τους φιλοσοφικούς τόμους που έχουν εκδοθεί θες όχι να φιλοσοφήσεις ατενίζοντας το υπερπέραν δια την ματαιότηταν της ζωής
Όσο για το group therapy, θεωρώ πώς η παρέα, οι συγγενείς κλπ. πρέπει να συμπαρασταθούν τις μέρες που θα ακολουθήσουν. Εκείνη τη μέρα καλύτερα να απομακρυνθεί το φέρετρο και ο καθένας στο σπίτι του... Αυτή είναι η άποψη μου.
Όπως και στη χαρά έτσι και στον πόνο δεν θες να είσαι μόνος σου , δλδ στην αρχή νομίζεις πως θες να σκάψεις ένα λαγούμι και μην ξαναδείς το φως της μέρας , όμως όταν οι άλλοι έρχονται κοντά σου Στέκονται δίπλα σου , σε ακούν να βρίζεις , να φωνάζεις να κλαίς τότε καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη επαφή σε τέτοιες στιγμές …
Και εκείνες τις ώρες τις κρίσιμες και τις επόμενες , μέρες βδομάδες , μήνες …
Το κλάμα δεν το προκαλεί η τελετή. Το προκαλεί ο πόνος της απώλειας. Η τελετή αυτή έχει αρχαιότατες ρίζες κι έχει επιβιώσει προφανώς επειδή έχει αντικειμενικά κάτι να προσφέρει, κάποια μορφή ανακούφισης. Σου δίνει την ευκαιρία να εκφράσεις τα συναισθήματά σου, ενώ υπάρχει κάποιος να σου κρατά το χέρι. Το κλάμα λυτρώνει!
Το αυτό ! Προσυπογράφω , δεν είναι οι ευχές επώδυνες , η απώλεια είναι και όλα αυτά είναι ένας
τρόπος να τα εκφράσεις , η διάρκεια της τελετής , το τυπικό όλο αυτό το ταξίδι της νύχτας μέσα
στη μέρα που σου ξημερώνει και έχεις να αντιμετωπίσεις μια απώλεια πολλες φορες δυσβάσταχτη
Έχω μια αισθηση πως η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θέλει συναναστροφές με την πόνο ή με την
ιδέα του θανάτου λογικό είναι βέβαια όμως μετά από τη δική μου εμπειρία αυτό που έχω να πω γύρω από την καύση είναι πως σου δίνει το πλεονέκτημα να «ξεχάσεις» πιο εύκολα ? Να μην εχεις κοινωνικές συναναστροφές με τους εκλιπόντες και γενικότερα με την έννοια του θανάτου
Δεν λέω πως τα νεκροταφεία είναι και το καλύτερο μέρος για βόλτα όμως ειλικρινα δεν ξέρω αν το έχει
νιώσει κάποιος από σας , μια βόλτα από εκεί με βάζει συχνά στη διαδιακασία να συνειδητοποιώ πόση αξία
δίνω σε πράγματα ανούσια και υλικά …
Επαναπροσδιορίζω τη σκέψη μου σε πολλά …
Είναι αυτό που μου έλεγε κάποτε ένας καθηγητής όταν παραπονιόμουν για διάφορα
«μια βόλτα από το Παίδων όποτε σε πιάνει η γκρίνια σου είναι ο καλύτερος τρόπος για να συνέρχεσαι»
Πάλι μακρυγορήσα ...ας πω και τη γνώμη μου αλλά τα είπε τόσο ωραία η Lugar ..
Η επιλογή πρέπει να υπάρχει γιατί είναι σημαντικό να αποφασίζει ο άνθρωπος τι θέλει να γίνει με το σώμα του. Αν κάποιος θέλει να γίνει στάχτη και να σκορπιστεί στη θάλασσα ποιός έχει δικαίωμα να του το απαγορεύσει?Ο χώρος έχει επίσης σημασία αλλά από την άλλη πεθαίνουμε όπως ζούμε στοιβαγμένοι. Ίσως θα πρέπει να αλλάξει το μοντέλο ζωής μας και όχι του θανάτου μας γι'αυτό.
Τόσα πολλά νοήματα σε μια φράση Τα σέβη μου !
Όσον αφορά εμένα πάντως , όχι δεν θα ήθελα να με κάψουν
Αρκετά κάηκα στη ζωή μου .. όπως λεει και ο μέγας Ζωρζ … τα ξενύχτια κι η άσωτη ζωή μου στο
γκρεμό με φτάσανε και οι όμορφες αγάπες τη καρδιά μου κάψανε …
Τουτέτσιν να με θάψετε και να με κλάψετε και να μου τα κάνετε όλα τα δέοντα και ειδικά όλοι εσείς
που ξεχνούσατε τα γενέθλια μου για να αποφύγετε τα δώρα
Πλερώστε τώρα …
Ναι ναι κι εσύ συμπέθερε που σφυρίζεις αδιάφορα στο βάθος στο γάμο είχες φέρει κρασοκανάτα
ραγισμένη θα πλερώσεις λέμε και εννιάμερα και κόλυβα και τρισάγια και ότι μου κάνει κέφι
Α, και για να μην το ξεχάσω ως παρακαταθήκη ....
Όσον αφορά τα λουλουδια ,τα στεφάνια και τις ανθοδέσμες είναι το μόνο που δεν θέλω διότι όπως
είπε και ο Μπράιαν Κλαφ
Μη μου στείλετε λουλούδια όταν πεθάνω, αν σας αρέσω στείλτε τα μου όσο ζω.
