Πρώτο μου ποστ, οπότε καλώς σας βρήκα.
Διάβασα το θέμα απ' την αρχή. Αποφάσισα να γράψω ως ''παθών''.
Και τι εννοώ: Είμαι 28 και μέχρι πριν δυο μέρες είχα τετράμηνη σχέση με μια κοπέλα 16 χρονων.
Θα μου πείτε ή θα σκεφτείτε οι περισσότεροι: Βρε παππούλη, τι δουλειά είχες εσύ με ένα μπουμπούκι; Ισως και να έχετε δίκαιο.
Ερωτεύτηκα ομως και αγάπησα, είμαι ερωτευμένος ακόμη κι αγαπώ ακόμη και το ίδιο συμβαίνει και με το κοριτσάκι μου παρόλο το μικρό χρονικό διάστημα που ήμασταν μαζί... (όσο περίεργο ή κάπως και να ακούγεται)...Περάσαμε μαζί όμορφες στιγμές ...
Κι αφού είναι έτσι, γιατί χώρισες; Δε χώρισα, μας χώρισαν...και πονάει...
Και μιας και αρχισα με ερωταπαντήσεις, ας συνεχίσω με μια ακόμη:
Πώς γίνεται να θέλετε τα ίδια; Και όμως γίνεται... Λογικά μια τέτοια ερώτηση πρώτα πηγαίνει στο θέμα της ερωτικής συνεύρεσης. Όταν δε βλέπεις αυτόν που έχεις απέναντί σου ψυχρά ή καλλίτερα ως σαρκική απόλαυση, αρκείσαι και στα "λίγα" και κάνεις υπομονή (υπομονή όχι εξαναγκαστικά - αλλά απλά γιατι έτσι σου βγαίνει, έτσι το νιώθεις). Εβλεπα το κοριτσάκι μου αγνά όσο περίεργο ή κάπως και να ακούγεται (το ξέρω οτι το προείπα αυτό).
Και τι κοινά μπορεί να έχει ενας 28άρης με μια 16άρα: Πολλά. Αρκεί να υπάρχει διάθεση να τα βρεις. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο στις ερωτικές σχέσεις αλλά και στις φιλικές.
Ναι, αλλά δεν υποτίθεται οτι εσύ είσαι σε ηλικία που πρέπει να αρχίσεις να ψάχνεις για σύζυγο;
Όχι. Έχει ηλικία ο γάμος; δε μπορώ να παντρευτώ στα 40 μου; ή αν ήθελα στα 20 μου; Ο γάμος πάει συμφωνα με την ηλικία ή με το ποίον έχεις απέναντί σου;
Και τέλος, και τί μας τα λες όλα αυτά;
Δε ξέρω. Ήθελα απλά να τα βγάλω απο μέσα μου, γιατί πονάω και δε ξέρω τι να κάνω... Και είναι ακόμη στο νου μου συγκεχυμένα τα πραγματα...δε ξέρω τι νόημα θα βγάλετε ή αν το ποστ μου έχει χρησιμότητα... ήθελα μόνο να τα πω ...
Συγγνώμη αν κούρασα...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
