Θυμαμαι μια φράση που είχα δει παλια και δεν την συγκρατω καλά.
"Αμφιβάλλω πολύ για την ευτυχία των άλλων" ή κάπως ετσι.
Αμφιβάλλω λοιπόν κατα πόσο οι τέλειοι, οι καλώς καμωμένοι στη ζωή, είναι αψεγάδιαστοι. Έχω αυτη τη μπαταριά ρε παιδι μου, να ειμαι με τα underdogs της ζωής. Οπως και στις ταινίες. Ίσως γιατί κι εγω είμαι ένα.
Ναι, ενας ανθρωπος με προβλήματα, θα σε βάλει σε μια τρικυμιώδη κατάσταση, όπως αν πάρεις ένα αμάξι που έχει χιλιοτρακαριστεί, θα έχεις ζητήματα ασφαλείας.
Όμως η ανθρωπινη ψυχή δεν ειναι λαμαρίνα. Μπορεί να βγει απο την αδυναμία, ψυχική δύναμη.
Κι οι άλλοι, οι τέλειοι, οι αψεγάδιαστοι, να κάνουν τα πάντα για να δειχνουν καλογυαλισμένη τη λαμαρίνα, αλλά με το που μπεις και πιασεις τιμόνι να οδηγήσεις να σου κανουν μια ετσι τα πλαστικά και να σου κόψουν το λαιμό.
ΥΓ: Δεν ξερω αν έχεις παιξει WoW το Legion αλλά σε μια στιγμη που το Φως λέει στον Ιλινταν έλα να σε γιατρέψω απο τις ουλές σου ασε την παλια σου ζωή, γυριζει και την κανει χιλια κομματια αυτος και της λεει "Είμαι οι ουλές μου".