Η αγάπη είναι η ουσία των φιλοσοφικών δομών, η βάση των ηθικών αξιών και θεωριών ανά τους αιώνες…
Χμμμ... Ας συμφωνήσουμε πως είναι σε κάποιες. Ναι.
Ένας απλοϊκός ορισμός (αν μπορεί να ορίζεται και όχι μόνο να βιώνεται ) της αγάπης θα ήταν ίσως η ευεργεσία ή η προσφορά (όχι μόνο η υλική).
Συμφωνώ! Θα πρόσθετα και την αυτοθυσία.
Δεν εννοώ απαραίτητα της ίδιας της ζωής γιατί εκεί απογειώνεται.
Εννοώ π.χ. να θυσιάσω το "τουπέ", το "εγώ τα ξέρω όλα", να σέβομαι την ενδογενή αξία του άλλου παρά τις όποιες πεποιθήσεις του, θα θυσιάζω από το χρόνο μου κλπ.
Μετά από αυτά έρχεται και η πρόθεση θυσίας της ίδιας της ζωής.
Αυτό όμως από την θεωρία στην πράξη δυσκολεύει πολύ γιατί βρίσκει εμπόδια στον εγωισμό μας και στα ένστικτα.
Πάρα πολύ σωστό!
Κι αυτό δεν το αναφέρω φυσικά ως κάτι αρνητικό γιατί, για π.χ. από το ένστικτο της αναπαραγωγής ξεκινάει η ανάγκη να ερωτευτούμε.
Δεν νιώθουμε ανάγκη να ερωτευτούμε. Η νεαρή κοπέλα που ακόμα δεν έχει ερωτευτεί και νιώθει την "ανάγκη" να ερωτευτεί, το κάνει από παρορμητισμό γιατί έτσι θεωρεί ότι θα ολοκληρωθεί σαν γυναίκα.
Το ίδιο ισχύει και για το αγόρι.
Η εικόνα του άντρακλα που διαμορφώνεται μέσα του, σε σημαντικό βαθμό παραμετροποιείται από το γονεϊκό περιβάλλον του, ιδιαιτέρως από τον μπαμπά του.
Μετά, στην πρώιμη εφηβεία επηρεάζεται από τις αφηγήσεις και εμπειρίες των κολλητών του για το σεξ.
Θα χρειαστεί να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβει πως τα αφηγήματα των κολλητών του παράγονταν κυρίως στη φαντασία τους παρά από την πραγματικότητα.
Για την αποτελεσματικότητα της παιδείας στα σχολεία, ας μην αναφερθούμε καλύτερα.
Η μέση έφηβη πάλι το κάνει επειδή δεν εισπράττει αρκετή αγάπη από το οικογ.περιβάλλον της,
το κάνει επειδή έτσι κάνουν οι φίλες της,
το κάνει επειδή την πιέζει ο αδόκιμος συναισθηματικά πιτσιρικάς με ένα bulling που δυστυχώς δεν εξηγείται ως τέτοιο από τους γονείς: Ότι αν δεν του "κάτσει" θα πάει με άλλη.
Η κοπελιά θα έπρεπε να ξέρει από την οικογένεια ή/και από το... (καλά, λέμε τώρα...) σχολείο της, πως η Αγάπη σέβεται και δεν απαιτεί.
Η μέση ηλικία της "πρώτης φοράς" έπεσε πολύ από την περίοδο της σεξουαλικής επανάστασης.
Μετά την εποχή της εμφάνισης του aids ανέβηκε.
Μετά που διαφημίστηκαν τα προφυλακτικά ξανα-έπεσε (και οι εταιρείες παραγωγής του θησαυρίζουν).
Βέβαια, κανείς δεν διαφημίζει αρκετά ότι τα προφυλακτικά δεν εκπληρώνουν το σκοπό τους στο 100%.
Μετά ήρθε η παγκόσμια καραντίνα και ο μέση ηλικία αυτής της γενιάς ξανα-έπεσε.
Αν και δεν είμαι προφήτης, προβλέπω ότι αν και όταν λήξει οριστικά το θέμα θα ξανα-ανέβει.
Κάτι φαίνεται να μας "ψυθιρίζει" η Φύση, αλλά μάλλον λουζόμαστε πολύ συχνά και βουλώνουν τα αυτιά μας.
Για τα παραπάνω ευθύνες σε καμία περίπτωση δεν καταλογίζονται στους έφηβους, αλλά στους γονείς τους και στους όποιους παιδαγωγούς τους.
Αλλά πώς να παιδαγωγήσουν κι αυτοί, αφού ζούμε στον κόσμο που η μαμά ΝΟΜΙΖΕΙ πως μπορεί να είναι φίλη με τα παιδιά της και παλινπαιδίζει σε μια απόπειρα να νιώσει πάλι έφηβη οι δε μπαμπάδες δεν μένουν επίσης ανεπηρέαστοι από το "in" το hollywood και τις λοιπές επιταγές των καιρών μας.
Δεν νιώθουμε ανάγκη να ερωτευτούμε.
Όταν ερωτευμόμαστε δεν συμβαίνει επειδή το θέλουμε, ούτε μπορούμε να το αποτρέψουμε αν δεν το θέλουμε.
Είναι Χημεία.
Η μαμά, έχει το υπερ-όπλο του ΕΝΣΤΙΚΤΟΥ της μητρότητας.
Το πόσο Αγαπά το παιδί της θα φανεί στην παιδεία που θα του δώσει. Και για να το κάνει χρειάζονται δύο πράγματα.
Να Αγαπά και να σέβεται τον ίδιο τον εαυτό της,
Να έχει η ίδια ανάλογη παιδεία (είτε από τη συμβουλευτική άλλων, είτε από παραδείγματα άλλων, είτε από τις βιωματικες εμπειρίες της.
Όπως ήδη έγραψα, η Αγάπη στις μέρες μας είναι έκπτωτη.
Γι'αυτό και δεν μπορεί να τη διακρίνει εύκολα κάποιος από τον Έρωτα.
Ακόμα και στον μικρόκοσμο αυτής της συζήτησης, αν διαβάσεις όλα τα μηνύματα, θα το διαπιστώσεις αυτό.
Συμφωνώ κι εγώ σε αυτό. Η συναισθηματική εξάρτηση σχετίζεται νομίζω περισσότερο με την ανάγκη να αγαπηθούμε ή να νιώσουμε ότι μας αγαπούν (κι ότι είμαστε γενικώς αρεστοί ) πάρα με το να αγαπήσουμε εμείς κάποιο άλλο πρόσωπο.
Πολύ σωστά!
Κι αυτό, φείλεται στη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μία κατάσταση που εισπράττει κανείς αρχικά από τα τραγικά λάθη που γίνονται στη γονεϊκή οικογένεια.
Ο σύγχρονος άνθρωπος παρουσιάζει το αντιφατικό και παράδοξο να είναι υπερβολικά εγωιστής και ταυτόχρονα στο βάθος της συνείδησής του δεν εκτιμά αρκετά ο ίδιος τον εαυτό του!
Γιατί φυσικά υπάρχει και η ψευδαίσθηση της αγάπης, το να θεωρείς ότι αγαπάς ενώ απλά εξαπατάς τον εαυτό σου.
Πάρα πολύ σωστό!
Ενώ σε ένα πιο ώριμο στάδιο, αγαπάς τον άλλο άνθρωπο διατηρώντας όμωςκαι την αγάπη στην ατομικότητά σου και τον αυτοσεβασμό σου.
Εξαιρετικό!
Η Αγάπη προϋποθέτει ωριμότητα.
Και για την κατανόησή της αλλά κυρίως για την πρακτική εφαρμογή της.
Οπότε νομίζω πως αυτό που έγραψες μπορεί να επεκταθεί και πέραν της ερωτικής αγάπης σε όλες τις παραλλαγές της αγάπης.
Αυτό που θέλω να δούμε για λίγα μηνύματα ακόμα, είναι αν τελικά η Αγάπη έχει πολλά είδη.
Ούτε τα τραγούδια αλλά ούτε και το λεξικό αποδίδουν το νόημα της Αγάπης.
Σκοπίμως γράφω συνεχώς με κεφαλαίο Α.
Συμφωνώ στο ότι αγάπη και έρωτας πρέπει να συνεχίζει να υπάρχει ανά τα χρόνια,
Ο αδιάκοπος έρωτας τουλάχιστον της ίδιας θέρμης σε πορεία πολλών ετών, είναι ουτοπία.
Και για αυτό δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω, ο χρόνος θα το αποδείξει σε όποιον το αμφισβητεί.
Ωστόσο ο έρωτας μπορεί να περνά κύκλους και να επανεμφανίζεται στην πορεία των ετών της κοινοβιακής ζωής των συντρόφων.
Όσο πιο βάθος χρόνου, τόσο περισσότερη Αγάπη τον καλύπτει.
Αυτό σε σημαντικό βαθμό εξαρτάται από τον άντρα, αλλά ο άντρας στον έρωτα εκ φύσεως δυσκολεύεται να σκεφτεί με την άνω κεφαλή του...
Έτσι, πέφτει έξτρα βάρος στη γυναίκα που χρειάζεται να κάνει υπερπροσπάθεια για να τον εμπνεύσει, ή έστω να τον βοηθήσει να καταλάβει το ρόλο του σαν άντρας και (αν υπάρχουν παιδιά) σαν πατέρας.
Δεν ξέρω την ηλικία σου, αλλά σίγουρα οι πιο ώριμες γυναίκες ξέρουν καλά τι ντάντεμα και κουπεπέ χρειάζεται ο μέσος μέσος άντρας για να ανακαλύψει τον εαυτό του.
όμως θα ήθελα πω πως δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται...Η αγάπη μαθαίνεται! Και καλλιεργείται! Αυτό το σχολιάζω γιατί γενικά υπάρχει στην κοινωνία μία εικόνα εξιδανίκευσης της αγάπης όπως στα παραμυθάκια με το κλασσικό happy end, όπου μόλις το ζευγάρι παντρευτεί όλα βαίνουν τέλεια - ενώ αυτο είναι το σημείο που ξεκινάει η καλλιέργεια της αληθινής αγάπης (με την αποδοχή που προαναφέρθηκε και από άλλους, να δέχεσαι συνειδητά ότι κανεις μας δεν είναι τέλειος...) Δηλαδή σε ένα γάμο λ.χ. αμοιβαία δουλεύεται το μετρίασμα του εγωισμού.
Δεν έχω να προσθέσω τι.
Είναι απολύτως σωστό αυτό. Το μόνο που θα σχολιάσω είναι πως πρέπει να ξεφύγουμε από την
αποκλειστική συσχέτιση αυτών των αρετών με τη σχέση στο ζευγάρι.
ΦΥΣΙΚΑ και ισχύουν ΚΑΙ εκεί.
Η αγάπη εμπεριέχει ευθύνη, δοτικότητα και πίστη.
Σωστό! Και άλλα πολλά...
Θα συμφωνήσω εν μέρει...
Ο έρωτας όντως είναι χημεία, όπως και για πολλούς η αγάπη είναι μία νευρολογικής φύσεως κατάσταση.
Νευρολογική κατάσταση η Αγάπη είναι μόνο για όσους δεν αντιλαμβάνονται τι είναι Αγάπη.
Δεν είναι συναίσθημα η Αγάπη. Είναι ΕΠΙΛΟΓΗ και ΑΠΟΦΑΣΗ να την εξωτερικεύσω.
(Θα προσπαθήσω να εκφράσω τη σκέψη μου μέσα από παράδειγμα....)
Ένα μωρό γεννιέται και καθώς μεγαλώνει αγαπάει τη μαμά του
Τα μωρά έχουν συναισθηματική αδυναμία να εκδηλώσουν Αγάπη.
Ωστόσο έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη να τη νιώθουν ακόμα κι αν όταν είναι τόσο μικρά που δεν καταλαβαίνουν καμία λέξη.
Έρευνα έχει δείξει πως η έλλειψη αγκαλιάς στα μωρά μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα μέχρι και θάνατο. Η τρυφερότητα στα μωρά τα βοηθά ακόμα και στο να αναρρώνουν πιο εύκολα!
Η αίσθηση της αγκαλίτσας, έχει να κάνει πρώτα με τις αισθήσεις (βλ. τη σχετική συζήτησή μας).
Μέσω των αισθητηρίων μας, ο εγκέφαλος παίρνει το "μήνυμα" και παράγει τα απόλυτα φάρμακα της ευφορίας (ενδορφίνες και ωκυτοκίνη).
Συμφωνώ επίσης με όλο το υπόλοιπο κείμενό σου.
