Θυμαμαι ολες αυτες τις στιγμες που προσπαθησα, μα απετυχα παταγωδως.
Θυμαμαι ολες αυτες τις στιγμες που προσπαθησα,μα δειλιασα λιγο πριν το τελος, με σκεψεις ενοχες και διχως ψυχικο σθενος να προχωρησω.
Θυμαμαι ολες αυτες τις στιγμες που προσπαθησα να αλλαξω ενα στερεοτυπο περιγυρο,να τους αποδειξω μιαν αλλην πραγματικοτητα μου,μα <<επεσα>> ωσαν αλλος δονκιχωτης στην πλεκτανη της κατεστημενης ζωης τους.
Θυμαμαι δηκτικες γκριματσες,περιεργα βλεμματα, ζεστα χαμογελα μα και φατσες <<αγριμιων>> που θελαν να με κατασπαραξουν ή και να με παρασυρουν.
Θυμαμαι, αναπολω...και χαλιεμαι.αλλα στο τελος γνωριζω οτι οι ανθρωποι λησμονανε εμπειριες που δεν τους αλλαξαν,στιγμες που τους τρωνε τα σωθικα και αναθαρρευω.ξερω οτι ενα παρον στριμωγμενο και θαμμενο μεσα σε ψυχοφθορες αναμνησεις δημιουργει ενα ανυπαρκτο,ενα ανουσιο μελλον.
Οποτε...προσπαθω να ξεχναω,να καταστρεφω ο,τι μου τρωει τη ψυχη,να αφηνω τα μιση και τις αφορμες στους κοντοφθαλμους.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.