Μη το λες, είναι ωραίο να κυκλοφορείς ψαγμένη γυναίκα να ξέρει τι πίνει.
Και κυρίως να μη τη μεγαλίζει το ποτό. Πάνε και πίνουν το κωλόκρασο των 7 ευρώ στο βαθύ ποτήρι κι έχουν ένα ύφος Σομελιέ σε 3-σταρο Michellin και της Κάρυ από το Σεξ εν δε Σίτυ.
Για κρασί στο Μπραχάμι βγήκες γαμώ το βλάχικο πετσί σου, όχι για Blood of the Dragon cocktail στο Μανχάταν.
Να πω ότι πας σε ένα κυριλέ εστιατόριο με μια λίστα κρασιά όσο η Βίβλος, ανοίγεις ένα κρασί Hugel Αλσατίας, ότι ξέρεις τα pinot noir σου, να με μάθεις κι εμένα που δεν ξέρω, να πω πάει στο διάολο.
Αλλά να μου ανοίγεις τώρα τετραπάκ "κρασάκυ θέλυ ο κόλος μη" με θειώδη στην τοπική πάμπ στο Ζητούνι και να το παίζεις Κάρυ από το Σεξ εν δε Σίτυ, ε γαμώ τα πεθαμένα σου.
Μόλις σκάσεις μύτη Παρισάκι και σε πλακώσει η Γαλλιδούλα στις κρασάρες, ή σκάσεις κανα Κίεβο και φύγεις καμπάνα από τα κοκτέηλ στα μπαρ του κέντρου με το δίμετρο ξανθό, θα σου πω μετά πως θα γουστάρεις τις ψαγμένες.
Πρέπει να είναι fun η άλλη ρε που σε συνοδεύει, να ξέρει, να είναι ζωντανή, όχι να το παίζει γκόμενα.