Μαντρου, μου χουν γυρισει τα μυαλα αρκετες φορες (!)
Δε μου αρεσε αυτο επειδη ο αλλος με αδικησε διοτι ειναι προβλημα δικο του τελικα κι οχι δικο μου. Γιατι το προβλημα του αλλου να το κανω δικο μου?
Επισης πιστευω πως με τη φωνη χανεις ευκολοτερα το δικιο σου.
Εκει νομιζω λοιπον πως την παταει ο κοσμος.
Ειμαι υπερ της ρεφλεξιον, οπως λεν και οι Γαλλοι.
Μετα τη φωνη συνειδητοποιω πως με χαλαει.
Δεν αμφιβαλλω πως ειναι ξεσπασμα γερο αλλα πιστευω ειναι μονο για κεινη τη στιγμη επειδη ο αλλος σε εφτασε σε οριο που εσυ δε περνας η
δε θελεις να περασεις.
Τα ορια του αλλου ξεκινουν εκει που σταματανε τα δικα σου.
Ετσι χρονο με το χρονο, φωνη με τη φωνη αποφασιζεις να γινεις ψυχραιμος.
Αδιαφορος, κι ας μην αρεσει σε οσους αδικουν, δε πειραζει. Αρεσει σεμενα και μου αρκει.
''Σιγα μην κατσω να σκασω'', λες και η ζωη περιβαλλεται απο τους αδικους!
Μα! υπαρχουν και οι δικαιοι και οι μια χαρα ανθρωποι που ξερουν να συζητουν και να μην ...υποτιμουν.
Ασε που με αυτη τη συμπεριφορα αποτρεπεις/αποφευγεις/απορριπτεις/ αρνεισαι/ και την ...υποτιμηση, περιβαλλεσαι απο ενα ζεστο κλιμα χαρη στη δικη σου προσπαθεια και αγαπη στον εαυτο σου!
Εγω προτεινω, οχι φωνες!η κουβεντα η...δρομο!
Τις φωνες ας τις αφησουμε για κει που πρεπει και ειν κι ωραιες!
