Το να επιλέξεις, όπως λες, εκ των προτέρων τη σεξουαλικότητα του παιδιού σου είναι λίγο πιο σύνθετο απ' όσο το παρουσιάζεις. Συμφωνώ ότι υπάρχει υποκρισία σ' αυτό το θέμα, αλλά ως γονέας μπορεί να σκεφτείς και άλλες παραμέτρους, όπως πχ ότι, όση πρόοδος κι αν σημειώνεται, η νομική κατοχύρωση των lgbt+ ατόμων δεν παύει να αγγίζει το 50-70% των δικαιωμάτων σε σχέση με αυτά των straight (βλ. Θρησκευτικός γάμος και υιοθεσία παιδιών), ή να βρεθεί ένας ομοφοβικός (που σαφέστατα υπάρχει ακόμη) που θα επιτεθεί στο παιδί μου. Επομένως είναι δεδομένο ότι, όση στήριξη και αγάπη κι αν έχεις να προσφέρεις, το παιδί σου δε θα παύει να αντιμετωπίζει 2-3 έξτρα εμπόδια στη ζωή του. Εγώ προσωπικά, άσχετα με όλα αυτά, θα το άφηνα στην τύχη γιατί έχω την αυτοπεποίθηση ότι μπορώ να αναθρέψω δυνατά (ψυχικά) παιδιά που να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις και να στηρίζουν αυτό που αισθάνονται. Κάποιος άλλος, όμως, με διαφορετικό χαρακτήρα και παρελθόν, μπορεί να επέλεγε το κουμπάκι "straight" γιατί θα ήθελε το παιδί του να έχει μια πιο εύκολη και βατή ζωή, απ' το να αγωνίζεται για πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.