Είχα μείνει έγκυος. Το κράτησα. Το γέννησα. Ήταν κοριτσάκι. Αλλά ο πατέρας, άφαντος (του έμοιαζε κιόλας το γλυκούλι μου

). Δεν είχαμε χωρίσει, απλά ήμασταν ο καθένας στο πατρικό του, χωρίς να συζούμε, χωρίς τίποτα.
Είχα γεννήσει που λέτε και ούτε ήρθε να με δει, ή να δει την κόρη του. Τίποτα.
Εγώ συνέχισα να μένω με τους δικούς μου, χωρίς να έχω συναντηθεί ακόμα με τον πατέρα, και ψάχναμε για όνομα με τους γονείς μου. Πρότεινα το Βανέσσα, αλλά δεν άρεσε πολύ στη μάνα μου.
Τεςπα, μετά από κάποια φάση, είχαμε κλείσει ραντεβού με τον πατέρα για να μας δει, αλλά πριν πάω είχα πάει στο σούπερ μάρκετ για να πάρω πάνες και κρέμες για το μωρό (με το μωρό αγκαλιά έτσιιιι;;; ) και κάπως έγινε, και χάθηκα μέσα στο σούπερ μαρκετ ψάχνοντας γι΄ αυτό που ήθελα και έχασα το ραντεβού.
Εεεε μετά νομίζω ξύπνησα.
Το είπα στη μάνα μου και λέει ότι το μωρό σε όνειρο είναι τσακωμός, αλλά οκ όλη μέρα δε μάλωσα με κανέναν.

Πολύ τρομαχτικό πάντως.