"Στην ηλικία των 16 εγκατέλειψε το σχολείο δίχως απολυτήριο. Η γνώσεις του από εκεί και πέρα στην ουσία δεν ήταν παρά οι γνώσεις ενός
ημιμαθή ο οποίος μελετούσε τυχαίες πηγές δίχως ιδιαίτερη επιλογή."
"Ο Χίτλερ είναι τυπικότατος στρατιώτης. Επειδή όμως δεν κάνει παράπονα ποτέ και δεν αντιμιλάει στους ανωτέρους του, οι σύντροφοί του δεν τον συμπαθούν. Ένας τους, ο
Κόνραντ Χάιντεν (Konrad Heiden, πρώτος βιογράφος του Χίτλερ) θα γράψει αργότερα:
"Όλοι τον βρίζαμε. Το βρίσκαμε ανυπόφορο να έχουμε ένα άσπρο πρόβατο ανάμεσά μας."
Λίγο πριν λήξει ο πόλεμος, στις
15 Οκτωβρίου 1918 ο Χίτλερ τραυματίζεται πάλι και τυφλώνεται για μικρό χρονικό διάστημα. Μεταφέρεται στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης Πάζεβαλκ της Πομερανίας.
Ο ίδιος γράφει αργότερα, ότι ο λόγος που έχασε την όρασή του είναι το αέριο που χρησιμοποίησε ο εχθρός. Νεότερες μελέτες, οι οποίες βασίζονται στο αρχείο του στρατιωτικού νοσοκομείου, αποδεικνύουν ότι η αιτία για την ανωμαλία αυτή είναι η υπερβολική υστερία του Χίτλερ, ο οποίος δεν είναι σε θέση να δεχτεί το γεγονός ότι ο πόλεμος για την Γερμανία πλέον είναι χαμένος.
Πάντως, κατά τη διάγνωση του
ψυχίατρου του στρατιωτικού νοσοκομείου, ο Χίτλερ είναι
ψυχοπαθής, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν κάνει για ηγετικά αξιώματα."
"Στις
12 Σεπτεμβρίου 1919 παίρνει μέρος για πρώτη φορά σε συνέλευση του
Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (DAP, το οποίο αργότερα θα λέγεται
NSDAP). Το ψευδοσοσιαλιστικό αυτό κόμμα είχε ιδρύσει ο εργάτης
Άντον Ντρέξλερ (
Anton Drexler). Η ιδεολογία του βασίζεται στην
ξενοφοβία και στον αντισημιτισμό. Ο Χίτλερ παίρνει μέρος στην πολιτική συζήτηση και διακρίνεται για το ρητορικό του ταλέντο. Για πρώτη φορά ανακαλύπτει ένα ταλέντο στον εαυτό του, το οποίο αναγνωρίζουν και άλλοι: Το να συναρπάζει τους ακροατές του. Ο Ντρέξλερ του πρότεινε την ίδια μέρα να γίνει μέλος του κόμματος."
"H πολιτική του Χίτλερ βασίζεται στον εξολοθρευτικό αντισημιτισμό και στον ριζοσπαστικό
κοινωνικό δαρβινισμό. Από τότε που γίνεται γνωστός επιτίθεται μέχρι το θάνατό του συνεχώς τους Εβραίους αλλά και άλλες λεγόμενες "κατώτερες φυλές", στις οποίες λογάριαζε και τους
Ρομά (Τσιγγάνους),
Σίντι,
Πολωνούς και
Ρώσους.
Όσον αφορά τον κοινωνικό δαρβινισμό, είναι ολοφάνερος όταν κοιτάξει κανείς τις αντιλήψεις του σχετικά με τους ασθενείς και τους ανάπηρους. Κατά τη γνώμη του οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν καν το δικαίωμα ζωής (
lebensunwert). Η παγκόσμια ιστορία κατά την άποψή του είναι ένας αιώνιος πόλεμος των "δυνατών" εναντίων των "αδύναμων", της "ισχυροτέρας φυλής" εναντίον της "ασθενεστέρας" με τελικό σκοπό την εξολόθρευση των ασθενέστερων φυλών. Έτσι λεει π.χ. το
1929 στην
Νυρεμβέργη, σε συνέδριο του NSDAP:
"Εάν στην Γερμανία γεννιόνταν κάθε χρόνο ένα εκατομμύριο παιδιά και σκοτώναμε τα 700.000 με 800.000 πιο αδύναμα, το αποτέλεσμα θα ήταν ίσως η αναβάθμιση της δύναμης."
Αυτό και άλλα πολλά ανάλογα από αυτά που λεει αποδεικνύουν ότι η πραγματοποίηση των ρατσιστικών του αντιλήψεων και του κοινωνικού δαρβινισμού ήταν βασικός του στόχος και όχι απλά ένα "δευτερεύον στοιχείο" του προγράμματος των εθνικοσοσιαλιστών, όπως πιστεύουν πολλοί εκλογείς του μέχρι το 1933.
Παρόλο που στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο σκοτώνονται περίπου 12.000 γερμανοεβραίοι στρατιώτες για την πατρίδα τους, ο Χίτλερ τους επιτίθεται στο Mein Kampf (1924/25) ως εξής:
"Εάν κρατούσαμε κατά την διάρκεια του πολέμου δώδεκα με δεκαπέντε χιλιάδες κεφάλια αυτών των εβραϊκών διαβόλων στο αέριο, όπως αναγκάστηκαν στο πεδίο της μάχης εκατοντάδες χιλιάδες των καλύτερων μας Γερμανών εργατών, η θυσία εκατομμυρίων ίσως να μην είχε αποδειχτεί μάταιη."
Λίγο ακόμη πριν το τέλος του
Β' Παγκοσμίου Πολέμου δίνει διαταγή να χρησιμοποιηθούν μεταφορικά μέσα, τα οποία χρειάζονται και λείπουν παντού, για να μεταφερθούν όσο το δυνατό περισσότεροι Εβραίοι στα στρατόπεδα εξόντωσης. Ακόμη και στη διαθήκη του, που γράφει λίγο πριν αυτοκτονήσει, απαιτεί την
"απόλυτη τήρηση των νόμων της φυλετικής καθαριότητος"."
"Την προσωπική ευθύνη του Χίτλερ για το πρόγραμμα ευθανασίας αποδεικνύουν διάφορα έγγραφα: Τον Οκτώβριο του
1939 υπογράφει την διαταγή για την πραγματοποίηση του "
Προγράμματος Τ-4"
[1]. Έτσι νομιμοποιεί την "
Ευθανασία", που στο Τρίτο Ράιχ ντε φάκτο σημαίνει την δολοφονία σωματικά και ψυχικά ανάπηρων. Οι άνθρωποι αυτοί κατά τον Χίτλερ είναι "ζωή που δεν αξίζει να ζει" και "άχρηστα παράσιτα".
Διάφορα νοσοκομεία και ψυχολογικές κλινικές μετατρέπονται σε εξοντωτικά ιδρύματα, τα λεγόμενα "Κέντρα Ευθανασίας" (πχ το
Κάστρο Χαρτχάιμ και το
Χάνταμαρ). Μόνο στην Γερμανία με τα σύνορα του 1939 δολοφονούνται 190.000 άνθρωποι σε τέτοια κέντρα με διάφορους τρόπους: πυροβολισμός, αέριο, δηλητηρίαση ή απλώς πεθαίνουν από την πείνα. Μεταξύ άλλων οι δολοφόνοι τους χρησιμοποιούν φορτηγάκια, των οποίων το καυσαέριο οδηγείται στο εσωτερικό του αυτοκινήτου.
Αντιπρόσωποι τον δύο μεγάλων εκκλησιών της Γερμανίας, όπως ο
Επίσκοπος του
Μίνστερ Κλέμενς Άουγκουστ Γκραφ φον Γκάλεν (
Clemens August Graf von Galen), εναντιώνονται κατά των φόνων με αποτέλεσμα, το "Πρόγραμμα Τ4" να εξακολουθεί να πραγματοποιήται στα κρυφά. Οι SS χρησιμοποιούν τα "Κέντρα Ευθανασίας" σαν πειραματικά κέντρα για την εξόντωση των Εβραίων που θα ακολουθήσει"
Τα συμπεράσματα δικα σας....
Πηγή
