Πολυ δυσκολα θα νιωσω κατι περισσοτερο απο επιφανειακο ενδιαφερον για καποιον που διαβαζω απλως σε ενα φορουμ και δεν τον ξερω προσωπικα.. Μου εχει τυχει φορες να κλαψω η να γελασω για κατι που διαβαζω, κι αυτο να ναι ειλικρινες κλπ, αλλα δεν μπορω να σκεφτω περισσοτερα για το ατομο που μου δημιουργησε αυτα τα συναισθηματα οταν ξερω οτι αυριο μπορει να το γνωρισω και να πω "τι μ@λακας ηταν αυτος". Κι αυτο πιστευω οτι γινεται κυριως γιατι ο καθενας επιλεγει την πλευρα της προσωπικοτητας του που τον βολευει να προβαλει για να τον κανει να νιωθει καλα.. Αλλος θα φανει κοινωνικος, αλλος θα φανει ψυχοπονιαρης, αλλος καταραμενος ποιητης..και το τι συμβαινει πραγματικα μεσα του η τι σκεφτεται δεν μπορεις καν να το προσεγγισεις. Δεν θεωρω με τιποτα το ιδιο το να πιασεις κουβεντα με εναν αγνωστο στο δρομο, οπου και μονο το βλεμα του κι οι κινησεις του σε κανουν να καταλαβαινεις αρκετα για το πως εννοει αυτα που λεει, με το να διαβασεις καποια πιξελ που σχηματιζουν γραμματα και σκεψεις.
Εχω γνωρισει πολυυ κοσμο μεσω νετ, λογω παλιοτερης πληρους ελλειψης εκλεκτικοτητας.. θεωρουσα αυτονοητο οτι αν μπορω με εναν ανθρωπο να μιλαω 10 ωρες τη βδομαδα, τοτε μπορω να πιω ανετα εναν καφε μαζι του για μια ωρα. Ε τελικα το πειραμα απετυχε, και δεν μπαινω πια σ'αυτη τη διαδικασια.
Ειναι καποια ατομα που μου κινουν το ενδιαφερον αυτα που γραφουν, που θα θελα να γνωρισω, αλλα ξερω οτι οι συνθηκες που θα θελα να τα πω μαζι τους ειναι διαφορετικες απ'αυτες που συνηθιζονται σε τετοιου ειδους γνωριμιες οποτε δεν το επιχειρω καν, εκτος απο περιπτωσεις που σκεφτονται με παρομοιο τροπο.
