Εννοω τα μιτινγκς, στα οποια δε θα βρεθω μονο με τους χ, ψ κι ω που γουσταρω αυτα που λενε και μου φαινονται ενδιαφεροντες αλλα και τους α, β, γ που μου φαινονται αδιαφοροι, ισως και αρνητικα αδιαφοροι, ουτε καν ουδετεροι. Και δεν αμφιβαλλω οτι θα μπορουσα υπο συνθηκες να δω οτι κι αυτοι ειναι συμπαθεις, αλλα δε με ενδιαφερει να μπω σ'αυτη τη διαδικασια του να γνωρισω καποιον που ακομη και νετικως δε μου λεει τιποτα. Το χω ξανακανει και δεν εβγαλε πουθενα.
Εκτος αυτου πιστευω οτι σε 2 ωρες, 20 ατομα δεν μπορουν να μαθουν τιποτα ο ενας για τον αλλον, περα απ'το να συνδυασουν λογια με φωνη και προσωπο. Κι εκει φυσικα δεν παιζει καμια περιπτωση να γινει καποια ουσιαστικη συζητηση, αφου "πρεπει" να μιλησεις με ολους και οι συζητησεις να γινονται απο ολους. Βρισκω ουσιαστικοτερο εναν καφε με ενα ατομο που "παω' και θα μπορεσω να πω πολυ περισσοτερα, παρα εναν καφε μπουγιο με ατομα που μπορει να μην ταιριαζω ουτε σαν χαρακτηρας απ'οσο μπορω να κρινω νετικα, αλλα και ηλικιακα, απο αποψη ενδιαφεροντων κλπ.