Εσείς οι vegan
Έχω δεί να αποκαλούν τους vegan με πολύ υποτιμητικές λέξεις. Όπως φαίνεται, τίποτα δεν προκαλεί τόση αχαλίνωτη αμυντικότητα και αγένεια όσο το να βγει κάποιος και να δηλώσει ότι είναι λάθος να προκαλείς πόνο και θάνατο στους αβοήθητους και ευάλωτους.
Δικαιολογίες και προσβολές
Εμένα δε μου φαίνεται τόσο ριζοσπαστικό, αλλά μόλις αναφερθεί ότι οι άνθρωποι δεν έχουμε καμία διατροφική ή άλλη ανάγκη έτσι ώστε να πρέπει να χρησιμοποιούμε άλλα πλάσματα με οποιονδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε σκοπό, προκαλείται ένα μπαράζ από δικαιολογίες του τύπου: «τα φυτά έχουν συναισθήματα», «έχουμε κυνόδοντες», «τι έκαναν οι άνθρωποι των σπηλαίων;», «το μέγεθος του εγκεφάλουκαι η νοημοσύνη», «χρειαζόμαστε κρέας για να επιβιώσουμε», «η προσωπική μου επιλογή», «προσπαθείς να μου επιβάλλεις τις απόψεις σου», «η Βίβλος», «οι Εσκιμώοι», «η διαβίωση σε ερημονήσι» κ.ο.κ.
Μόλις αυτά τα επιχειρήματα βγουν απ΄τη μέση, έρχονται οι προσβολές : « είναι αδύνατο να είσαι 100 % vegan », « κατά πάσα πιθανότητα πατάς έντομα κάθε μέρα », « Πάω στοίχημα ότι για την κατασκευή των υλικών καθαρισμού που χρησιμοποιείς του αυτοκινήτου σου του pc σου κ.λ.π., έβλαψαν τα ζώα » , «και τι έχεις να πεις για το μακιγιάζ σου τα παπούτσια τα ρούχα σου», « είσαι υποκριτής ».
Στη συνέχεια, έρχονται τεχνάσματα του τύπου « είμαστε πραγματικά στην ίδια πλευρά, αλλά είσαι λίγο α-κραίος βρε παιδί μου»: « Σχεδόν ποτέ δεν τρώω κρέας », « έστω και ένα μικρό βήμα βοηθάει », « ακολουθώ αυτή ή την άλλη δίαιτα – βάζω κι εγώ το λιθαράκι μου», « πώς τολμάς να μου ασκείς κριτική – ναι τρώω ζώα αλλά έχω σώσει < βάλε εδώ το όνομα του είδους >», « ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει vegan από τη μια μέρα στην άλλη, άρα θα πρέπει να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους που προσπαθούν να μειώσουν έστω και ελαφρώς την κατανάλωση κρέατος ».
Πάντα υπάρχουν και κάποιοι που επιλέγουν να υποκινήσουν ξενοφοβία: «τουλάχιστον εδώ στην < τάδε χώρα > μεταχειριζόμαστε τα ζώα με μη βάναυσο τρόπο σε αντίθεση με ό, τι κάνουν στη < δείνα χώρα > - εκεί είναι όλοι άγριοι», « μποϊκοτάρετε < την εν λόγω χώρα > μέχρι να σταματήσει να σκοτώνει ».
Εν όψει όλων αυτών, ένας vegan που παραμένει σταθερός στην άποψή του ότι το να προκαλείς βλάβη ενώ μπορείς να επιλέξεις να μην το πράξεις, είναι ηθικά λάθος, στιγματίζεται ως «ξενέρωτος» και - μια άλλη αγαπημένη λέξη - « επικριτικός». Ωστόσο, κάθε μέρα ανεχόμαστε διάφορα σχόλια. «Γιατί συμβαίνει αυτό;», αναρωτιέται κανείς. Ακούμε: «Γιατί δε χαλαρώνεις λίγο;», «Άσε τους άλλους ανθρώπους να πάρουν το χρόνο τους», « Αν συμβάλλεις στην άνοδο της κοινωνικής ευαισθητοποίησης , μπορεί οι άνθρωποι ν΄αρχίσουν να κάνουν πιο συμπονετικές επιλογές», « Συνέχεια μιλάς για τα ζώα».
Γιατί λοιπόν εμείς δεν τα κάνουμε όλα αυτά; Δηλαδή γιατί δεν αφήνουμε τα πράγματα στην ησυχία τους; Γιατί είμαστε τόσο κινητοποιημένοι; Και γιατί μερικοί από μας-όπως εγώ- είμαστε τόσο αμείλικτοι, τόσο αδιάλλακτοι, ώστε να προκαλούμε τους χαρακτηρισμούς «σκληρό καρύδι», «εξτρεμιστής» και πολλούς άλλους που αντικατοπτρίζουν τη δυσφορία του κοινού;
Αριθμοί
Εξετάζοντας εν συντομία τους αριθμούς, διαπιστώνουμε ότι πάνω από 56 δισεκατομμύρια ζώα της ξηράς και αμέτρητα πλάσματα της θάλασσας σκοτώνονται κάθε χρόνο για να γίνουν αυτό που οι μη vegan θεωρούν τροφή. Υπάρχουν δισεκατομμύρια φυλακισμένα και υποδουλωμένα πλάσματα των οποίων τα αναπαραγωγικά συστήματα χειραγωγούνται με τρόπο ώστε να παρέχουν το γάλα και τα αυγά. Επιπροσθέτως αμέτρητα εκατομμύρια άλλα πλάσματα θανατώνονται στις βιομηχανίες μεταξιού, μαλλιού, δέρματος, γούνας και φτερών καθώς και στα πειραματικά εργαστήρια. Έπειτα, υπάρχουν τα τσίρκα , οι ζωολογικοί κήποι και τα « πάρκα » άγριας πανίδας. Ο κατάλογος αυτός δεν έχει τέλος. Τα περισσότερα από αυτά τα πλάσματα είναι μικρά σε ηλικία. Αν ήταν άνθρωποι κατ΄αναλογία θα ήταν βρέφη, μωρά, παιδιά, και έφηβοι. Αυτά είναι, φυσικά, απλώς στατιστικά στοιχεία και είναι πολύ εύκολο να τα δούμε ως μια απλή μαθηματική άσκηση.
Άτομα
Ωστόσο, το θέμα γίνεται λιγότερο εύκολο να «κρυφτεί κάτω από το χαλί», όταν σταματήσουμε να βλέπουμε τα πλάσματα αυτά ως αριθμούς γενικά και αρχίσουμε να τα βλέπουμε ως μια ομάδα ατόμων, μία ανυπολόγιστα τεράστια ομάδα. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι με πολύ λίγες εξαιρέσεις, καθένα από αυτά τα πλάσματα γνώρισε και βίωσε το φόβο , τον πόνο, τη στέρηση και τη δυστυχία σε όλη θλιβερή ζωή του. Αν θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε μέσα στα γεμάτα απορία μάτια του, θα βλέπαμε ότι αυτός ή αυτή είχε ελπίδες , είχε ανάγκες και είχε προτιμήσεις αν και αυτά δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ. Αυτός ή αυτή θα μπορούσε να έχει κάποια αγαπημένα φαγητά, φίλους ή παιχνίδια, των οποίων όμως ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να βιώσει την ευχαρίστηση.
Δεν λάβαμε ποτέ υπόψη την ατομικότητά τους διότι θέλουμε να νομιμοποιήσουμε την κλοπή της ζωής τους, της χαράς τους, του σκοπού της ύπαρξής τους σ΄αυτό τον κόσμο και να δικαιολογήσουμε τη βάναυση εκμετάλλευση των αναπαραγωγικών τους συστημάτων και της βίαιης καταστροφής των σχέσεών τους καθώς ακρωτηριάζουμε και δολοφονούμε τα μωρά τους. Συνεπώς αρνούμεθα να τα αναγνωρίσουμε ως ηθικά πρόσωπα όπως ακριβώς έχει αποφανθεί η επιστήμη ότι είναι. Τους δίνουμε αριθμούς ή κωδικοποιημένες ετικέτες, ανοίγουμε τρύπες στα ευαίσθητα αυτιά τους για να προσαρμόσουμε τις ετικέτες αυτές ή χαράζουμε εγκοπές ή σχήματα ή εφαρμόζουμε επώδυνα κοψίματα πάνω στο τρυφερό δέρμα τους για τον ίδιο λόγο. Κι όλα αυτά γίνονται για να δημιουργήσουμε καταλόγους των ζωντανών - νεκρών που θα αποτελέσουν τους πόρους μας.Κι έχουμε και τους κλόουν, αυτούς που διασκεδάζουν και γελούν θριαμβευτικά με την ατάκα «ποτέ δεν δίνω όνομα σε κάτι που πρόκειται να φάω».
Προσωπικότητα και ατομικότητα
Μέρος του να είσαι vegan είναι η αναγνώριση των άλλων ως αισθανόμενων ατόμων που έχουν το δικαίωμα να μη θεωρούνται ως πόροι ή εμπορεύματα από άλλα αισθανόμενα άτομα και μάλιστα τη στιγμή που δεν υπάρχει οποιαδήποτε ηθικά δικαιολογημένη ανάγκη γι΄αυτό.Το παρακάτω απόσπασμα από το Peaceful Prairie Sanctuary της Joanna Lucas συμπυκνώνει εύγλωττα τη φρίκη που νοιώθω και το λόγο για την πανταχού παρούσα θλίψη του να είσαι vegan:
«Γνωρίζουμε πράγματα γι 'αυτήν που κανένας ποτέ δεν θα έπρεπε να ξέρει, που κανένας ποτέ δεν θα έπρεπε να θέλει να μάθει, για ένα άλλο ον: το θέαμα του γδαρμένου σώματός της, το βάρος του ακρωτηριασμένου μηρού της, τη γεύση της καμένης και τρυπημένης από τα ίδια της τα οστά σάρκας της, το πόσο τραγανά είναι τα απανθρακωμένα και σπασμένα πλευρά της, τη γεύση του χυμένου μυελού των οστών της, τη γεύση, την υφή και τη μυρωδιά κάθε όψης της απελπισίας της, της υποτίμησής της και της ήττας της.
Ξέρουμε κάθε λεπτομέρεια των όσων την αναγκάσαμε να είναι - ένα αντικείμενο προς κατανάλωση και απέκκριση. Αυτό που δεν ξέρουμε, αυτό που δεν θέλουμε να ξέρουμε είναι ό, τι πρέπει να γνωρίζουμε αν θέλουμε να αποκατασταθεί η δική μας ανθρωπιά:. Ποιά είναι… »
Πράγμα που σημαίνει, κατ 'ουσίαν, ότι κάθε ώρα περνά, εκατομμύρια αθώων, αβοήθητων πλασμάτων πεθαίνουν μέσα στο αίμα και την αγωνία, θρηνώντας και ουρλιάζοντας από φόβο και φρίκη. Αυτή τη στιγμή. Τώρα. Και τώρα. Ικετεύοντας για έλεος, τώρα. Και δισεκατομμύρια περισσότερα αντιμετωπίζουν την ατελείωτη κόλαση που τους επιβάλλουμε ως ζωή εμείς για την ιδιοτελή μας ευχαρίστηση.
Οπότε γιατί βιαζόμαστε;
Για εκατομμύρια πλάσματα, δεν υπάρχει χρόνος, οι μοναδικές, πολύτιμες ζωές τους τις οποίες εκτιμούν όπως εκτιμώ εγώ τη δική μου και εκτιμάτε εσείς τη δική σας, αποσπώνται βίαια από αυτά καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, το αίμα τους τρέχει μέσα από τους κομμένους τους λαιμούς, σε ματωμένα πατώματα, παντού. Δεν υπάρχει κανένα ήσυχο μέρος που να περιμένει με τιμή να τοποθετηθούν τα απομεινάρια τους, μόνο το ράφι των σουπερ μάρκετ, όπου θα τα υποδεχθεί ως ένα «εύκολο» γεύμα που αλόγιστα θα φαγωθεί, θα χωνευτεί, θα αποβληθεί και θα ξεχαστεί. Αυτός θα είναι ο επιτάφιος όλων αυτών των μανάδων, πατεράδων, αδελφών, γιών και θυγατέρων.
Έτσι μην αναρωτιέστε γιατί συνεχίζω και συνεχίζω να μιλώ γι΄αυτά, το κάνω γιατί όση κριτική και να ασκηθεί σ΄εμάς τους vegan, δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτά που υποφέρουν τα γλυκά και ευάλωτα θύματα των επιλογών αυτών που δεν είναι vegan και με τα βάσανα στα οποία θα συνεχίσουν να υποβάλλονται μέχρι όλα τα αυτιά να ακούσουν το vegan μήνυμα.
Λέμε ότι θέλουμε έναν ειρηνικό κόσμο, λέμε ότι μισούμε τη βία, λέμε ότι μισούμε τη σκληρότητα. Εξαιρετικά. Ας περπατήσουμε λοιπόν σ΄αυτό το δρόμο αφαιρώντας τη βία από τα πιάτα μας, ας αρνηθούμε να υποστηρίξουμε την πολιτισμικά αποδεκτή άποψη που υποστηρίζει το δίκαιο του ισχυροτέρου.
Γίνε vegan. Τώρα.
Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΛΙΚΟΣ ΦΥΤΟΦΑΓΟΣ (VEGAN)
από το
https://theresanelephantintheroomblog.wordpress.com/2014/09/08/the-sadness-of-being-vegan/
Μετάφραση: Κυριακή Κρεμαστιώτη
