Έχετε δίκιο σε όλα, έχω αρχίσει και εγώ να πιστεύω για γκομενοδουλια απλά δεν το χωράει ο νους μου,μέχρι χτες ορκιζοταν ότι δεν υπάρχει καμια. Με πήρε και τηλέφωνο σήμερα να βγούμε σαν φίλοι και να μην αναφέρω καν την σχέση μας όταν βγούμε, τόσο εύκολο του είναι; και όταν το ρώτησα αυτό μου είπε ότι προσπαθεί...
Και δεν σου λέει ψέματα. Προσπαθεί να τα συμβιβάσει. Το πάθος του που παρέσυρε και διέλυσε μια σχέση 3 χρόνων και τις ενοχές που νιώθει απέναντί σου. Όρκους μη πιστεύεις, έχω δει με τα μάτια μου να ορκίζονται στη ζωή των παιδιών τους και να κλαίνε, άτομα που αυτό που αποποιούνταν υπήρξα "αυτόπτης μάρτυρας" οτι είχαν κάνει. Από την άλλη η θέση του είναι πολύ δύσκολη, δεν ξέρεις τι εσωτερικές συγκρούσεις βιώνει αυτός ο άνθρωπος που σου φέρθηκε όπως σου φέρθηκε και δεν σε νιάζει τώρα που είσαι ολοκληρωτικά απασχολημένη (και φυσικό είναι) να "γλείφεις τις πληγές σου".
Χρειάζεται ψυχραιμία να το σκεφτείς, να έρθεις στη θέση του να τον καταλάβεις και ίσως να τον συγχωρέσεις. Κάτι αν θα έρθει θα είναι πολύ αργότερα, όταν ο πόνος κι ο θυμός θα απέναντί του θα έχουν καταλαγιάσει κάπως. Τώρα προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι έγινε, "πώς μπόρεσε?" και "Γιατί" .
Ακόμα, δεν βλέπω το νόημα του να βγείτε "σα φίλοι". Αυτό μπορεί να γίνεται σε πρώην ζευγάρια που χώρισαν, αλλά όταν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, έχει περάσει αρκετό χρονικό διάστημα κι έχουν κατασταλάξει.
Εκτός κι αν το ξανασκέφτηκε , μετάνιωσε για τη στάση του να χωρίσει "εκ του μακρόθεν" γιατί (πολύ σωστά) θεώρησε οτι τουλάχιστον αξίζεις μια εξήγηση όπως αρμόζει σε ανθρώπους που κάποτε αγαπήσαμε, αλλά εξακολουθούμε να εκτιμούμε και συνεπώς επιδιώκει μια εξήγηση Face-To-Face μαζί σου. Πράγμα που δεν το θεωρώ και τόσο πιθανό, εννοώ να έχει το θάρρος να παραδεχτεί οτι κάτι ψήνεται παράλληλα, και βέβαια έχει την έτοιμη δικαιολογία για τον εαυτό του που δεν θα το κάνει και που είναι "για να μη σε πληγώσει". Θεωρεί οτι με το να συνεχίζει αφήνοντάς σε με αναπάντητα ερωτηματικά, θα σε πληγώνει λιγότερο από το να σου πει ωμά την αλήθεια. Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ ( που όπως οι περισσότεροι/ες έχουμε βιώσει εγκαταλείψεις, είτε ήμασταν εμείς τα "θύματα" είτε οι "θύτες") θα προτιμούσα το σοκ του "μια κι έξω", μπορεί να είναι ωμό, αλλά τελικά πιο εύκολα συναισθηματικά διαχειρίσιμο, επειδή ακριβώς είναι απλό.
Κι επειδή τα καλύτερα λόγια δεν είναι τα μεγάλα, αλλά τα ξεκάθαρα.