Ωριμότητα είναι να ζεις μία ζωή που κινείται πάνω σε αυτά που γράφει ο Πλωτίνος:
«Περισσότερο επικρατεί η ανώτερη ψυχή, λιγότερο η χειρότερη. Πράγματι, η ψυχή που ενδίδει στη σωματική ιδιοσυγκρασία οδηγείται κατ' ανάγκη στην επιθυμία ή στην οργή, ταπεινώνεται με τη φτώχεια, αποχαυνώνεται με τον πλούτο ή γίνεται τυραννική με τη δύναμη. Η άλλη ψυχή όμως, αυτή που έχει φύση αγαθή, υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες διατηρεί τη φυσιογνωμία της και περισσότερο μεταβάλλει τις συνθήκες αυτές παρά μεταβάλλεται από εκείνες. Συνεπώς, διαφοροποιεί κάποιες από αυτές, ενώ απέναντι σε άλλες είναι ενδοτική, αν στην πράξη της αυτή δεν υπάρχει κάτι κακό.
[...] Όταν λοιπόν η ψυχή αλλοιώνεται από εξωτερικές αιτίες και κάνει κάτι ή ορμάει σε μια τυφλή, θα λέγαμε, πορεία, ούτε η πράξη της ούτε η διάθεσή της πρέπει να χαρακτηριστούν εκούσιες. Το ίδιο και όταν αυτή, χειρότερη του εαυτού της, δεν έχει σωστές ή ελεγχόμενες παρορμήσεις. Όταν, αντίθετα, στην παρόρμησή της καθοδηγείται από την καθαρή και απαθή λογική αρχή, τότε γι' αυτή και μόνο την παρόρμηση πρέπει να πούμε ότι έχει να κάνει με εμάς και ότι είναι εκούσια και τούτο είναι δικό μας έργο, που δεν έρχεται από πουθενά αλλού αλλά από τα ένδον, από την καθαρή ψυχή, από μια πρώτη αρχή ηγούμενη και κυριάρχη, που δεν υφίσταται τις πλάνες της άγνοιας ούτε νικιέται από τη βία των επιθυμιών, οι οποίες έρχονται κατά πάνω της και προσπαθούν να την τραβήξουν και να την παρασύρουν, χωρίς να μας αφήνουν να είμαστε πια ενεργητικοί αλλά παθητικοί»
Πλωτικός, Εννεάδες
Είναι αντίληψη ότι ο Λόγος, το ανώτερο μέρος της ψυχής πρέπει να επικρατήσει του θυμοειδούς και του επιθυμητικού (κατά Πλάτωνα), να τα δαμάσει και να τα κάνει όργανα της βούλησής του. Μόνο έτσι επιτυγχάνεται μια ενεργητική ζωή, την οποία ορίζει ο ίδιος ο άνθρωπος (όσο αυτό είναι δυνατό φυσικά) και όχι μια παθητική, στην οποία άγεται και φέρεται από συναισθήματα και επιθυμίες.
Είναι, επιπλέον, η στωική αντίληψη ότι λίγα πράγματα μπορείς να αλλάξεις και να επηρεάσεις στη ζωή (κατά κύριο λόγο ο εαυτός σου και ένα πολύ μικρό κομμάτι του περιβάλλοντός σου), επικεντρώσου οπότε σε αυτά και άσε τα μεγαλεπίβολα σχέδια και τις ονειροπολήσεις. Δούλεψε με αυτά που έχεις, για ό,τι μπορείς και μην σκας για πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις. Έτσι είναι.
Είναι, επίσης, η υιοθέτηση εσωτερικής αντί εξωτερικής έδρας ελέγχου. Να θεωρείς, δηλαδή, ότι για τα πράγματα που σου συμβαίνουν ευθύνεσαι (στον μεγαλύτερο βαθμό) εσύ ο ίδιος (εσωτερική έδρα) και όχι η μοίρα ή άλλοι εξωγενείς παράγοντες (εξωτερική έδρα), άρα να αναλαμβάνεις δράση. Και εν γένει θαρρώ πως η ωριμότητα είναι εν τέλει αυτό ακριβώς: η κατανόηση ότι η στάση σου στη ζωή πρέπει να είναι δυναμική και ενεργητική και όχι παθητική και μοιρολατρική.
