Δεν κατηγορώ κάποιον, απλά λέω πως αν το πρόβλημα λες ότι είναι στην εκπαίδευση, τότε οι μαθητές που πάνε για πανεπιστήμιο θα έπρεπε να ήταν 10 φορές πιο τρελοί. Δε νομίζω ότι ένας άνθρωπος που όντως πέρασε ώρες πάνω απ'το βιβλίο θα πήγαινε στον ΟΑΕΔ για κατάρτιση και δεν το λέω καθόλου υποτιμητικά, η αλήθεια δεν είναι; Δεν καταλαβαίνω γιατί προσβάλλει η αλήθεια.
Αντίθετα εγώ μπορώ να θέσω το ερώτημα αν όντως ένα περιστατικό (το οποίο οποιοσδήποτε μπορεί να χαρακτηρίσει βασίμως μεμονωμένο, γιατί όντως είναι μεμονωμένο) μπορεί να γίνει βάση ανάπτυξης μιας τέτοιας φιλολογίας που να πιάνει από κοινωνία, σχολείο, κράτος μέχρι ό,τι βρει μπροστά της. Πάντα οι άλλοι πρέπει να φταίνει και όχι εμείς, αυτό είναι γεγονός στην κοινωνία. Αλλά η αβασάνιστη και, πλέον γραφική, επιβάρυνση του κοινωνικού σώματος με ό,τι στραβό υπάρχει, ακριβώς αυτή την υποκρισία εξυπηρετεί. Γιατί φοβάσαι να πεις ότι ο πατέρας του κι η μάνα του τον έφτασαν εκεί; Γιατί δε λες ότι ο πόλεμος στην Αμπχαζία τον τρέλανε; Γιατί δε λες με ελληνικά λόγια ότι οι 20-30 συμμαθητές του στον ΟΑΕΔ εντέλει του έδωσαν την αφορμή να οπλίσει το χέρι του; Συγκεκριμένα είναι τα αίτια κι εγώ έχω μάθει να τους δίνω όνομα. Δεν λέει κάτι να λέμε "η κοινωνία". Η κοινωνία είσαι εσύ κι εγώ, έχουν ονόματα οι ευθύνες. Και αυτά τα ονόματα συνήθως τα δίνουμε στα άμεσα αίτια, πριν απ'ολα, και κατόπιν στα έμμεσα. Μάνα, πατέρας, συμμαθητής...
Δε μεταχειρίστηκα τη λέξη μισάνθρωπος. Απλά υπάρχει μια διάχυτη μανία καταστροφολογίας και πεσσιμισμού κάθε φορά που συμβαίνει το οτιδήποτε που στην τελική μπορεί να μην έχει καμία σχέση με αυτό που του αποδίδουμε, ως πρόβατα, επηρεασμένα απ'την παπαρολογία των media. Σε κάτι τέτοια ο Θεός βλέπει και γελάει μου φαίνεται και δεν ξέρω γι'αλλους, αλλά για μένα έχει σημασία αυτό.
