Οι έρωτες καλοί είναι, κινητοποιούν να γινεσαι καλύτερος.
Να τα χάσεις εκεινα τα κιλά. Να την κυνηγησεις εκεινη τη δουλειά. Να το βγάλεις εκεινο το διαβατηριο που καιρό το καθυστερείς κλπ.
Οι προδοσίες ειναι που χαλάνε το μυαλό και του τραβάνε χαρακιές, χρακ χρακ χρακ μέχρι να μη μεινει τίποτα ζωντανό απο τον παλιο καλό εαυτό σου. Είσαι τέρας μετα, δεν καταλαβαινεις τίποτα, δε μπορεί να σε πληγωσει τίποτα, ειναι σα να σου χουν πάρει ενα ψαλίδι και να σου χουν κόψει τα νευρα, να μη φτανει η πληροφορία στον εγκέφαλο.
Αλλά μέχρι τοτε, μεχρι αυτη τη σωτήρια στιγμή, έχεις παχυνει, έχεις γινει σαν τόφαλος.
Ενω κανονικα με το που χωρίζεις ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΡΑΨΕΙΣ, να σε δει το νεο γκομενακι να πέσει τανασκελα σαν κατσαρίδα, να τη δεις μετα την αλλη να βογγαει σα φωκια απο τη ζηλεια.
Αλλά που μυαλό όταν πρέπει.
Για καθε μια βδομάδα που παίρνεις βλακωδως ενα τετοιο κιλό, θες μετα 3 βδομάδες να το κάψεις. Χιλιες φορες δηλαδη να προσέξεις να μη το πάρεις εξαρχής.