Δεν θα έπρεπε να μας παραξενεύει αυτό. Σε μία εποχή που η αισιοδοξία θεωρείται δείγμα ανωριμότητας, ο έφηβος που επιθυμεί να τον θεωρούν "μεγάλο" και να τον εκτιμούν, θα δείξει απαισιόδοξος, ώστε να θεωρηθεί ώριμος. Ο έφηβος φταίει; Ή η μιζέρια των μεγαλύτερων που έχει κάνει έτσι τους έφηβους;
Δεν νομίζω γενικότερα οτι οι emo αποσκοπούν να βγάλουν κάτι τέτοιο μέσω της απαισιοδοξίας (μιλώντας πάντα γι αυτούς που έχουν μία κάποια ιδέα περί τίνος πρόκειται το στυλ που υποστηρίζουν) Περισσότερο προσπαθούν να αντιδράσουν την υπερβολική ευτυχία που τους προσφέρεται "άπληστα" κάθε δευτερόλεπτο ζωής.
Καλώς ή κακώς, η "διαφήμιση" έχει γίνει μέρος της πραγματικότητας μας. Αν κάποιος μετρούσε τα διαφημιστικά μηνύματα που δέχεται σε μία μόλις μέρα, από την τηλεόραση, μέχρι τους τοίχους, μέχρι το ραδιόφωνο, μέχρι..μέχρι..μέχρι θα έφτανε σίγουρα σε έναν αριθμό άνω των 100.
Ας αναλογιστούμε όμως οτι η διαφήμιση, από τη διαφήμιση του χυμού μέχρι τη διαφήμιση του καταναλωτικού δανείου, περιγράφει έναν τέλειο κόσμο ευτυχίας και ευμάρειας χωρίς προβλήματα και χωρίς έννοιες. Δεν ξέρω κατά πως αντιδρά σε αυτά τα μηνύματα ένας άνθρωπος ηλικίας 25-35 ετών όπου έχει βγει στην αγορά εργασίας και βιώνει το "άγχος" ή την "ευθύνη" των προβλημάτων, οικονομικών, κοινωνικών κτλπ αλλά εγώ ως 17χρονη, που δεν πληρώνω ούτε ΔΕΗ ούτε θεμέλια σπιτιού, νιώθω μερικές φορές οτι με πιέζουν οι διαφημίσεις. Νιώθω σαν να προσπαθούν να μου επιβάλλουν κάποιο "παράδεισο", σα να με εξαναγκάζουν να χαμογελάω συνέχεια και αυτό μέσω αγοράς προϊόντων που κάνουν την ζωή μου καλύτερη επειδή μπορώ να μιλάω πολλές ώρες στο τηλέφωνο ή επειδή μπορώ να έχω το πιο εξελιγμένο κινητό κτλπ.
Και ας πούμε οτι κάποιοι από τους emo αποφάσισαν να φορέσουν μαύρα ρούχα ή να κάνουν piercings επειδή ήθελαν να αντιδράσουν σε αυτό, όμως αναμφισβήτητα οι περισσότεροι από αυτούς το έκλαβανε αυτό ως "αντίδραση" και το ακολούθησαν ως μόδα.
Το θέμα είναι γιατί η πλειοψηφία να ακολουθεί και να υποστηρίζει κάτι που δεν πιστεύει; Που δεν έχει τεκμήρια και επιχειρήματα να πείσει τον εαυτό της οτι αυτό είναι σωστό;
Περίοδο κατά την οποία η ιδέα της αυτοκτονίας ως λύση περνάει πολύ εύκολα από το μυαλό του ατόμου που έχει -ας τα πούμε κι έτσι - "προβλήματα" (με τον εαυτό του, τον κόσμο και δε ξέρω 'γω τι άλλο, χωρίς προφανή αιτία λόγω της εφηβείας).
Πιστεύεις πραγματικά οτι κάποιος που είναι πραγματικά δυστυχισμένος, ώστε να σκεφτεί σοβαρά να αυτοκτονήσει ύστερα θα ζωγραφίσει κάποιο δάκρυ στο μάτι του ή θα σηκώσει τα μαλλιά του στα 20 μποφόρ;
Ένας άνθρωπος που ουσιαστικά είναι δυστυχισμένος αντιμετωπίζει συνήθως την κατάσταση του ως "αρρώστια" και επ' ουδενί δεν περηφανεύεται γι' αυτήν!
Νομίζω δεν υπάρχουν αμφιβολλίες για την "δυστυχία" των emo.
